Τον Ιούλιο του 2011 είχα γράψει ένα άρθρο, «Η ώρα των πολεμιστών», χωρίς να συνειδητοποιώ το μέγεθος της ευθύνης του και χωρίς να γνωρίζω φυσικά την τροπή της μετέπειτα ζωής μου. Τώρα, ένα χρόνο περίπου αργότερα, βρίσκομαι σε ένα κομβικό σημείο της ζωής μου, από όλες τις απόψεις και σε όλα τα επίπεδα, που ξέρω ότι αντικατοπτρίζει το συλλογικό γίγνεσθαι, έστω κι αν δεν φαίνεται τόσο ξεκάθαρα ή δεν έχει συνειδητοποιηθεί ακόμα από πολλούς.
Όντας ασυμβίβαστη, ανήσυχη, ενθουσιώδες παιδί και αθεράπευτα ρομαντική (οι έννοιες δεν αντιστοιχούν με τις τρέχουσες αντιλήψεις περί αυτών), και ανίκανη να επαναπαυθώ «στις δάφνες μου», πολύ πρόσφατα αντιλήφθηκα με έκπληξη και θλίψη, την συλλογική αντίληψη περί αφύπνισης και το νέο μάτριξ που έχει δημιουργηθεί. Κάπου εδώ αδυνατώ να λεκτικοποιήσω την εσωτερική σφαιρική αντίληψη, τις πολλαπλές εικόνες και πληροφορίες που συλλαμβάνω και μένω μετέωρη να περιμένω καθοδήγηση και έμπνευση…
