Ο καρκίνος κι εμείς

Εναλλακτικές θεραπείες, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, ψυχοθεραπείες, διατροφή/δίαιτες, ενεργειακές θεραπείες....δεν ξέρω αν αφήνω κάτι πίσω.... Αυτό που παραμένει μετά και παρόλα αυτά όμως, είναι πως ο καρκίνος εξακολουθεί να θερίζει τις ζωές μας, τις οικογένειες, τις κοινωνίες, την ανθρωπότητα. Τελευταία, και όσο εξελισσόμαστε/μαθαίνουμε, γίνονται όλα πιο ευδιάκριτα, σε όποιους τολμούν να ανοίγουν τα μάτια του νου.

Κάποιες χώρες, κάποιες περιοχές μαστίζονται περισσότερο. Αυτό είναι πλέον φανερό. Από την άλλη, ο καρκίνος δεν περιορίζεται σε ηλικίες, αν και όλο και νεότεροι φαίνεται να προσβάλλονται. Τίποτα δεν είναι τυχαίο φυσικά, μα η απλή παπαγαλίστικη φράση δεν φανερώνει και γνώση του λόγου.

Τα αίτια, παραμένουν εσωτερικά, αν και συνήθως η συνήθεια του φόβου τα ψάχνει στο περιβάλλον, στις τροφές, στις συνήθειες, ενώ καμία θαυματουργική θεραπεία δεν φαίνεται να διαρκεί για πολύ.

Η ασθένεια ως ορισμός (η άλλη θέαση)

Θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες συνηθισμένες εμπειρίες μου, μέσα από τη φύση της «δουλειάς» μου, που συναντώ ξανά και ξανά…

Συχνά, οι άνθρωποι με καλούν, όχι όταν αντιλαμβάνονται κάποιο άκρως αρνητικό συμβάν στη ζωή τους, αλλά όταν έχει ήδη γίνει αντιληπτό, όταν έχουν ήδη αντιδράσει φοβικά δοκιμάζοντας τις όποιες προτροπές του συστήματος ως μεθόδους αντιμετώπισης ή θεραπείας, όταν έχουν ήδη απογοητευτεί από τα αποτελέσματα και χρειάζονται κάποιο «θαύμα» («εναλλακτικές μεθόδους» τις λένε), να λειτουργήσει θεραπευτικά και λυτρωτικά.

Έχουμε εκπαιδευτεί να αγνοούμε ότι αυτό μπορεί να υπάρξει ΜΟΝΟ μέσα από εμάς τους ίδιους, ό,τι κι αν συμβαίνει ή επιτυγχάνουμε σε φυσικό επίπεδο. Μπορεί δηλαδή να βρεθεί ο σοφός, ο θεραπευτής, ο θαυματοποιός που θα μας απαλλάξει από το σύμπτωμα, την ασθένεια, την απώλεια. Όμως, αυτό από μόνο του, δεν μετακινεί τη συνείδηση, δεν προσφέρει γνώση, σοφία και ολιστική θεραπεία, σε καμία περίπτωση.

Ο καρκίνος δεν είναι το χειρότερο που μπορείς να πάθεις

Ο καρκίνος δεν είναι το χειρότερο που μπορείς να πάθεις, αν και μοιάζει με το "τέλος του κόσμου". Ακούγεται άκαρδο, γιατί εθιστήκαμε στους συναισθηματισμούς...

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν κατανοώ τον πόνο, την ταλαιπωρία, την ψυχολογική δοκιμασία και όλα όσα συμπεριλαμβάνονται σε όλο το δράμα του καρκίνου… Κάθε άλλο! Η ανθρωπότητα μαστίζεται από πολλά δράματα και πολλές φορές εύχομαι να μπορούσα να μην τα συνειδητοποιώ όλα... μέχρι να επιστρέψω, στην αλήθεια του Εαυτού μου...

Ο πόνος του άλλου, που δεν μπορείς να πάρεις, είναι και δικός σου ταυτόχρονα. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να βοηθάς κάποιον να βγει από τον καρικινικό τρόπο σκέψης του... με τον κίνδυνο να παρασυρθείς κι εσύ, σε άγνωστες, επικίνδυνες περιοχές. Είναι μια πρόκληση θεραπείας!

Η Ενοχή, ο Θυμός και ο Καρκίνος

Η εκδήλωση του θυμού είναι αποτέλεσμα της καταπίεσης ή της άγνοιας των συναισθημάτων της θλίψης, του φόβου και της ενοχής. Είναι όλα πραγματικά σε βιωματικό επίπεδο και χρειάζεται να τα παραδεχόμαστε και να τα αποδεχόμαστε ως τέτοια. Απορρέουν από τις ψευδαισθήσεις του νου - μιας πολύ πειστικής πραγματικότητας που παρουσιάζει, η οποία περικλείει μαθήματα, αν είμαστε πρόθυμοι να ωριμάσουμε και να βγούμε από τις λιμνασμένες μας συνήθειες.

Τα συναισθήματα είναι ακριβώς αυτό: συναισθήματα! Υπάρχουν για να τα αισθανόμαστε, όχι για να τα εξηγούμε, να τα αναλύουμε ή να τα εκλογικεύουμε. Αν μπορούμε να παραμένουμε παρατηρητές ενώ βιώνουμε τη δεδομένη στιγμή συναισθηματικά, αυτό είναι η ύψιστη προσφορά που μπορούμε να προσφέρουμε στον Ανώτερο σκοπό της ύπαρξής μας.