Η πρόκληση της σύνθεσης

Πρέπει να συνειδητοποιείς τους περιορισμούς σου.
Πρέπει να αποδεκτείς πως τους επέλεξες. Εσύ, δεν σου επιβλήθηκαν!
Το αν θα τους ξεπεράσεις είναι δευτερεύον.

Η ουσιαστικά προσφορά ξεκινά όταν τους αποδέχεσαι. Όχι ως αδυναμία ή έλλειψη αλλά ως επιλογή, ως θάρρος βιώματος, περιορισμού και θανάτου.

Ο θάνατος ό,τι έχει γεννηθεί είναι αναγκαίος. Όσο τον φοβάσαι, είτε προκαλώντας είτε αμυνόμενος, σε περιορίζει. Όχι Εσένα, αλλά τον προσωρινό, αντιληπτό  εαυτό σου, να ζει ουσιαστικά, με νόημα, με εσωτερική γαλήνη, ενσυνείδητος.

Η εσωτερική ιερή ένωση είναι αναγκαία για να αντιληφθείς τη μαγεία αυτού που ονομάζεις ζωή, όποια κι αν είναι τα φαινόμενά της, οι διαδρομές και εικονικές πραγματικότητες που ζεις πραγματικά.

Είναι φιλοσοφικά τα ερωτήματα στην πρακτικότητα των στιγμών της ζωής σου, όχι έξω από αυτήν.

Το παρόν, όπως το έχεις θεωρήσει ή μάθει, δεν υφίσταται. Ο χρόνος δεν διασπάται. Πρέπει να απορρίψεις τις διδαχές για να ανακαλύψεις τις αλήθειες.

Όλα εμποδίζουν και όλα δείχνουν. Η διάκριση της θέασης κάνει τη διαφορά. Ο συνδυασμός της δυαδικής θέασης δεν ονομάζεται... ακόμα.


Χριστιάνα Σοφία

Δυαδικά Πλασμένος

Έρχεται μια στιγμή, που πρέπει να τα αφήσεις όλα πίσω σου. Όλα όσα έχεις κατακτήσει, έχεις μάθει και έχεις λειτουργήσει. Αισθάνεσαι ασφάλεια εκεί και είναι δύσκολο να το κάνεις… έως αδύνατον. Αρχίζεις να προσπαθείς να διαπραγματεύεσαι…

Δεν χρειάζεται να τα απορρίψεις ΟΛΑ. Μπορείς να κρατήσεις κάποια, λες στον εαυτό σου, κι ασυνείδητα ταξινομείς. Ασυνείδητα, έχεις επίσης επιστρέψει σε αυτά που έχεις και δεν σου αρέσουν ή σε πονάνε, συνεχίζεις να μπερδεύεσαι, να ρωτάς χωρίς να παίρνεις απαντήσεις, να παραμένεις σε ένα «χώρο» όπου η επιθυμία και η βούλησή σου δεν διευκρινίζονται.

Λειτουργείς όμως, χωρίς να το καταλαβαίνεις, από ένα περιορισμένο επίπεδο του νου σου, που σου παρουσιάζει την πραγματικότητα «εκεί έξω», που συνεχίζει να σε πλανεύει, όσα κι αν πιστεύεις πως ξέρεις, που ακόμα αντιλαμβάνεται τον κόσμο διαχωρισμένο σε «εσένα» και τους «άλλους», τους «κακούς» και τους «καλούς». Δυαδικά πλασμένος, μην περιμένεις να ενοποιήσει εσένα ή τον κόσμο σου.