Η πρόκληση της σύνθεσης

Πρέπει να συνειδητοποιείς τους περιορισμούς σου.
Πρέπει να αποδεκτείς πως τους επέλεξες. Εσύ, δεν σου επιβλήθηκαν!
Το αν θα τους ξεπεράσεις είναι δευτερεύον.

Η ουσιαστικά προσφορά ξεκινά όταν τους αποδέχεσαι. Όχι ως αδυναμία ή έλλειψη αλλά ως επιλογή, ως θάρρος βιώματος, περιορισμού και θανάτου.

Ο θάνατος ό,τι έχει γεννηθεί είναι αναγκαίος. Όσο τον φοβάσαι, είτε προκαλώντας είτε αμυνόμενος, σε περιορίζει. Όχι Εσένα, αλλά τον προσωρινό, αντιληπτό  εαυτό σου, να ζει ουσιαστικά, με νόημα, με εσωτερική γαλήνη, ενσυνείδητος.

Η εσωτερική ιερή ένωση είναι αναγκαία για να αντιληφθείς τη μαγεία αυτού που ονομάζεις ζωή, όποια κι αν είναι τα φαινόμενά της, οι διαδρομές και εικονικές πραγματικότητες που ζεις πραγματικά.

Είναι φιλοσοφικά τα ερωτήματα στην πρακτικότητα των στιγμών της ζωής σου, όχι έξω από αυτήν.

Το παρόν, όπως το έχεις θεωρήσει ή μάθει, δεν υφίσταται. Ο χρόνος δεν διασπάται. Πρέπει να απορρίψεις τις διδαχές για να ανακαλύψεις τις αλήθειες.

Όλα εμποδίζουν και όλα δείχνουν. Η διάκριση της θέασης κάνει τη διαφορά. Ο συνδυασμός της δυαδικής θέασης δεν ονομάζεται... ακόμα.


Χριστιάνα Σοφία

Ο Σκοπός

Πολλοί διαβάζουν τα άρθρα μου, κάποιοι συστηματικά… Όμως το ποιοι κατανοούν πραγματικά, φαίνεται από την απουσία σχολίων, από το φόβο της συμμετοχής, από την ασφάλεια της απομόνωσης της σκέψης και την προτίμηση της αποφυγής της ευθύνης.

Το νόημα των άρθρων, βρίσκεται στη σύνθεσή τους, καθώς όλα τα θέματα ξανάρχονται, όλα αλλάζουν νόημα σε κάθε κύκλο και όλα επεκτείνονται, καθώς δεν αποτελούν «τέλος»

Ο φόβος δεν σου εξηγεί, παρεξηγεί τα λόγια μου κι εσύ νομίζεις πως καταλαβαίνεις.

Οι κοντινές μας σχέσεις

Αυτές που είναι οι σημαντικότερες.

Αυτές που υποφέρουν περισσότερο.

Αυτές που είναι οι δυσκολότερες…

Γιατί εκεί βλέπουμε τον εαυτό μας καλύτερα.

Γιατί εκεί δοκιμάζεται η γνώση και η άγνοιά μας.

Γιατί εκεί λυτρώνουμε και τον εαυτό μας και τον άλλον ταυτόχρονα.

Οι οποιεσδήποτε σχέσεις πέφτουν σε αυτήν την κατηγορία:

Οι γονεϊκές

Οι αδελφικές

Οι ερωτικές

Είναι οι κοντινότερες σχέσεις μας, ο πρώτος εξωτερικός κύκλος του Είναι μας.

Η επιστροφή

Σημαντικός μήνας ο Σεπτέμβριος… άλλοι θέλουν να υποθέτουν ότι συνεχίζεται ακόμα το καλοκαίρι, άλλοι «προετοιμάζονται» για το χειμώνα, ενώ άλλοι παραμένουν χαμένοι και κολλημένοι στους αρχετυπικούς συμβολισμούς, τους οποίους μελετούν με ζήλο και νοητική πειθαρχία, ακούραστα. Μα πάντα η απλότητα, η ταπεινότητα, η αγνότητα, μας οδηγεί συντομότερα στην αλήθεια.

Μετά την περίοδο της δημιουργίας, του ανοίγματος και το άφημα που έχουμε ανάγκη μετά τη συρρίκνωση, το μάζεμα και το κράτημα, έρχεται η στιγμή να αναλογιστούμε τι πετύχαμε, τι δημιουργήσαμε, τι μάθαμε, ποια θεμέλια θέσαμε, τι κατακτήσαμε. Ίσως παραμένει η δυσκολότερη «δουλειά» όλων, που αναβάλλουμε ή αποφεύγουμε να κάνουμε.

Για ένα μέλλον...

Νοιώθω ότι αυτό είναι το σημαντικότερο θέμα που έχω/θα έχω γράψει ποτέ! Σαφώς δεν μπορώ να πω αρκετά γι’ αυτό μέσα από ένα μόνο άρθρο, αλλά μπορώ να δώσω το πλαίσιο, τα ουσιαστικά σημεία… εύχομαι προς περεταίρω σκέψη και προβληματισμό.

Μπορούμε να λύσουμε ΟΛΑ τα προβλήματα που έχουμε ως κοινωνία με μιας, αν το θέλουμε πραγματικά. Όλα μαζί! Αλλά δεν θέλουμε ακόμα… θα καταλάβετε το γιατί.

Διαχωρισμός θεμάτων

Όσο προχωρώ στη ζωή μου, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διαχωρίσω θέματα ή να απομονώσω απόψεις. Όλα φαίνεται να συγχωνεύονται, να ταιριάζουν κάπως, με κάποιο τρόπο, να συμπληρώνουν ή να διαφωτίζουν το ένα το άλλο.

Διαπιστώνω τους πιο δυστυχισμένους ανθρώπους, αυτούς που ακόμα διαχωρίζουν, απομονώνουν, δεσμεύονται σε στενά πλαίσια και κατηγορίες. Χρόνια το λέω, γίνεται όμως όλο και πιο ξεκάθαρο.

Έχω χάσει φίλους και γνωστούς από αυτήν την πρακτική μου, αλλά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Άνθρωποι που επέμεναν να ασχολούνται για παράδειγμα μόνο με την πολιτική ή μόνο με την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τη θρησκεία κλπ., αποδίδοντας τα πάντα σύμφωνα με τις απόψεις του τομέα τους, χωρίς να τολμούν να ξεφύγουν από τα στενά πλαίσια της ασφάλειάς, της κατεκτημένης γνώσης τους. Έρχεται αναπόφευκτα μια στιγμή, όπου οι συζητήσεις σταματάνε, φτάνοντας σε αδιέξοδα, έχοντας πει πολλά όμως φεύγοντας φτωχοί από αυτές.

Και πάντα επιστρέφω…

Οι «θετικές» καλημέρες

Οι θετικές πρωινές δηλώσεις/προτροπές/συμβουλές ελάχιστα μας βοηθούν. Πολύ περισσότερο μας εμποδίζουν και μας περιορίζουν. Υπάρχουν άπειρες τέτοιες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, νομίζοντας ότι εστιαζόμαστε ορθά. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, αλλά δεν γίνεται ακόμα κατανοητό.

Βέβαια, αυτή η άποψη αντιτίθεται σε κάθε «πνευματική σχολή» και κάθε άποψη που θέλουμε να πιστεύουμε. Οπότε είναι πολύ εύκολο να απορριφθεί αντί να εξεταστεί. Το έχω όμως ξαναπεί: ο Ατομικός Δρόμος δεν είναι για όλους, μόνο γι’ αυτούς τους «εκλεκτούς» που θέλουν αληθινά να απελευθερωθούν από την πλάνη της οποιασδήποτε ψευδαίσθησης.

Η πρόκληση λοιπόν θα ήταν να εξεταστεί, όπως και η κάθε «θετική ενέργεια» που θέλουμε να στέλνουμε στους άλλους, υποθέτοντας πως γνωρίζουμε την πορεία του καθενός.

Όμορφος Δυαδικός Κόσμος

Πίσω από κάθε αλήθεια, κρύβεται ένα αθέατο ψέμα.
Πίσω από κάθε ψέμα κρύβεται μια αθέατη αλήθεια.

Η πρόκληση είναι να αντιλαμβανόμαστε το αθέατο, όχι να κρίνουμε το θεατό. Μια πρόκληση που ακόμα φορτίζεται με άπειρες πλάνες και καταχωρημένες πεποιθήσεις που εμποδίζουν την όραση.

Η πραγματικότητα θ’ αλλάξει πολλές φορές καθώς ανοίγουν σταδιακά τα δικά μας, ατομικά μάτια. Πολλά που τώρα φαίνονται αληθινά θ’ αποδειχτούν ψεύτικα και το αντίστροφο.

Ό,τι γυαλίζει δεν είναι χρυσός

Χρειάζεται να είσαι πολύ προσεκτικός, φτιάχνοντας την εικόνα που θέλεις να διαδώσεις και να εγκαθιδρύσεις στην κοινωνία. Χρειάζεται να προσέχεις πού εμφανίζεσαι και πώς παρουσιάζεσαι. Χρειάζεται να γνωρίζεις τους κανόνες του παιχνιδιού… πολλούς κανόνες, ανάλογα με το χώρο, το στόχο, τις επιθυμίες σου. Είναι πλέον τόσο φυσιολογικό όλο αυτό το σκηνικό, που συμμετέχουμε χωρίς να διερωτόμαστε το τίμημα που πληρώνουμε για αυτό.

Υπάρχει ένα «ενδιάμεσο στάδιο», δύσκολο, που περνάμε αναγκαστικά, εφόσον θέλουμε να είμαστε ο Εαυτός μας. Αυτό δεν περιγράφεται εύκολα γιατί είναι ατομική πορεία του καθενός από μας, ανάλογα με τις κρυφές του επιθυμίες, τα όνειρα, τις ανάγκες, τις φοβίες και τελικά τις υποσυνείδητες πεποιθήσεις που φτιάχνουν την πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε. Παραμένει όντως ένα φοβικό ενδιάμεσο στάδιο, που όσοι δεν τολμούν να εισέλθουν, το αντιλαμβάνονται ως καταστροφικό. Και έτσι χρειάζεται να παραμείνει γιατί πρέπει η απόφαση να είναι συνειδητή και αμετάκλητη.

Πλανεμένοι «Γνώστες»

Πίσω από αυτό που φαίνεται και ορίζουμε ως πραγματικό, αληθινό, υπάρχει η κρυμμένη αλήθεια που ορίζει την ποιότητα, τη διάρκεια και την ένταση του φαινομενικού ψεύδους.

Το εκδηλωμένο αληθινό οδηγεί στον εντοπισμό του εσωτερικού ψεύδους, που σκοπό έχει τη σύνθεση του Εαυτού μας.

Έχεις ήδη μπερδευτεί;

Κάθε εσωτερική μετατόπιση και κάθε «άνοιγμα» πέρα από τα φαινόμενα, συνοδεύεται με άπειρες συνειδητοποιήσεις που έχουμε την πρόκληση να εφαρμόσουμε/εκδηλώσουμε στην πράξη, μετρώντας το κόστος, ζυγίζοντας το όφελος, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη του ποιοι Είμαστε.

Περί ουσίας

Συχνά λέμε «εμπιστεύομαι ή δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου», θεωρώντας ότι κατανοούμε τι λέμε. Και φυσικά, δεν γράφουμε ούτε εννοούμε τον Εαυτό με κεφαλαίο Ε. Αυτό που αναγνωρίζουν άλλωστε οι περισσότεροι είναι την ταυτότητα, την προσωπικότητά τους, ως εαυτό, μη γνωρίζοντας βιωματικά παρά μόνο ένα ελάχιστο, επιφανειακό τμήμα του Είναι τους. Στην «καλύτερη» περίπτωση, ο Εαυτός θεωρείται ένα ξεχωριστό, «ανώτερο» και άγνωστο κομμάτι, που προσπαθούν να φτάσουν.

Δεν ξέρουμε αλήθεια, τι ακριβώς σημαίνει «εμπιστεύομαι τον Εαυτό μου».

Αντιστρέφοντας την πορεία

Μιλάμε για απλότητα, αλλά αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι ελάχιστοι την κατανοούμε. Απλότητα, λιτότητα, … οι λέξεις αυτόματα ερμηνεύονται από τις καταχωρημένες πεποιθήσεις, που είναι δύσκολο ν’ αναδυθούν.

Όμως η απλότητα έχει να κάνει με ταυτόχρονες έννοιες που δεν έχουν γίνει κατανοητές ούτε έχουν κατακτηθεί ως στάσεις ζωής. Και, παρόλο που θέλουμε να το προσπερνάμε, όσο αυτές δεν συνυπάρχουν, τότε παραμένουμε στα λόγια, ενώ η ουσία και η πράξη, μας διαφεύγει.

Αυτό που πάντα με κάνει και χαμογελάω είναι το πόσα θέλουμε και προσπαθούμε να κρύβουμε από τον εαυτό μας, ενώ είναι φανερά (τουλάχιστον σε αυτούς που μπορούν να δουν).  Το πόσα αδυνατούμε να δούμε, μόλις η παρατηρητικότητά μας απουσιάζει, ενώ πιστεύουμε πως βλέπουμε, ακούμε και αντιλαμβανόμαστε.

Νηστεία

Η εποχή της άνοιξης και η νηστεία. Οι συνδυασμοί δεν είναι τυχαίοι και είναι φυσικά άσχετοι με δοξασίες, θρησκείες και κοινωνικές επιβολές. Τα θέματα πάντα πάνε βαθύτερα από την επιφανειακή οπτική που θέλουμε να βλέπουμε, εθελοτυφλώντας.

Τα πάντα είναι συμβολισμοί και δίνουμε σε αυτούς τις ερμηνείες που θέλουμε, που μπορούμε να αποδεχτούμε. Κάθε φορά είναι αυτοί που έχουμε ανάγκη για να αναπτυχθούμε. Όμως, κάθε φορά που κατακτούμε ένα επίπεδο κατανόησης, οφείλουμε να προχωράμε στο παρακάτω.

Ας μιλήσουμε για τη Γυναίκα σήμερα…

 … ας «παίξουμε»!
(ή ας σκεφτούμε, πέρα από την επιφάνεια…)

Η ελευθερία είναι θηλυκό αλλά είναι και η σκλαβιά.

Η γνώση είναι θηλυκό αλλά είναι και η άγνοια.

Η πίστη είναι θηλυκό αλλά είναι και η προδοσία

Η «Μάνα γη» είναι θηλυκό αλλά είναι και η «πόρνη ζωή»

Η εργασία είναι θηλυκό αλλά είναι και η δουλεία

Η μέρα είναι θηλυκό αλλά είναι και η νύχτα

Η θεραπεία είναι θηλυκό αλλά είναι και η αρρώστια

Νέες Κοινότητες

Όχι, δεν έχουν δημιουργηθεί ακόμα...

Νέες κοινότητες… με αλλαγή ΟΛΩΝ:

Τον τρόπο που φτιάχνουμε τα σπίτια μας

Τον τρόπο που καλλιεργούμε και παίρνουμε τις τροφές μας

Τον τρόπο που εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας

Τον τρόπο που ζούμε

Η Ζωή σε περιμένει...

Δεν είναι θέμα ν’ αποδεχτείς ή ν’ απορρίψεις έναν άνθρωπο. Το θέμα είναι να έχεις αρκετή αυτεπίγνωση και μεγάλες δόσεις Αυτό-εμπιστοσύνης, ώστε να πάρεις με προθυμία και ταπεινότητα όλα τα καλά του και ν’ αφήσεις, με ακλόνητη σιγουριά τα κακά του.

Ποια είναι τα «καλά» και ποια τα «κακά»;

Τι δίνεις, τι παίρνεις;

Αν δεν δώσεις δεν παίρνεις. Αν δεν προσφέρεις πρώτα, δεν λαμβάνεις.

Είναι Νόμος. Όχι των ανθρώπων φυσικά, όχι του τρόπου σκέψης που μάθαμε να ακολουθούμε και να υπηρετούμε.

Πόσο πρέπει να δώσεις προτού τελικά πάρεις; Τι πρέπει να δώσεις για να λάβεις; Δεν είναι εγωιστικό να περιμένεις να λάβεις;

Πιθανόν, όσοι είναι οι άνθρωποι, τόσες είναι και οι παρανοήσεις σχετικά με μια ακόμα «αλήθεια» (πεποιθήσεις) που δεν τολμά ο φοβικός άνθρωπος να αμφισβητήσει.

Ευτυχισμένοι Άνθρωποι

Καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να πιστέψει κανείς ή το γιατί δεν μπορεί να πιστέψει έναν άνθρωπο που είναι πραγματικά ευτυχισμένος, σε αρμονία με τη ζωή, με τον εαυτό του, ό,τι κι αν του συμβαίνει.

Βλέπουν το όλο σκηνικό ως εξωπραγματικό. Ακόμα και άνθρωποι που υποτίθεται ότι «ψάχνουν τα πνευματικά», που ακολουθούν υποτίθεται έναν «διαφορετικό δρόμο». Δεν πιστεύουν, θέλουν γρήγορα να αλλάξουν κουβέντα.

Πλησιάζει...

Και ξαφνικά, αρχίζει να φανερώνεται ο λόγος που οι άνθρωποι δεν θέλουν να μάθουν να παρατηρούν.

Δεν θέλουν να δουν τα άσχημα. Δεν θέλουν να δουν όλα όσα χρόνια τώρα απέφευγαν να δουν, κι ας λέγανε ότι θέλουν να λύσουν τα θέματά τους, να είναι ευτυχισμένοι κλπ, κλπ.

Θέλουν να δουν μόνο τα όμορφα, θέλουν τις λύσεις, κάποιον που να τους δώσει τις απαντήσεις. Και είναι πολλοί τέτοιοι διαθέσιμοι. Απρόσωποι, απόμακροι, διάσημοι, αποδεκτοί.

Αλλά δεν αναρωτιούνται... γιατί ακόμα ψάχνουν; Γιατί ακόμα περιμένουν;

Η τέχνη της αφοσίωσης

Χαίρομαι για την ικανότητα μαθητών μου να ακούνε. Όλα τα άλλα είναι δικές τους κατακτήσεις.

Είναι μια ικανότητα που έχουν μόνο εκείνοι οι λίγοι που είναι αληθινά έτοιμοι να μετακινηθούν. Όχι προς εμένα, όπως γνωρίζουν πολύ καλά, αλλά προς τον εαυτό τους, μαθαίνοντας να ξεχωρίζουν τις άπειρες φωνές μέσα τους.

Είναι διαδικασία. Και αυτή ακριβώς είναι που μ’ ενδιαφέρει να προσφέρω. Για τον καθένα έχει διαφορετικά μονοπάτια, διαφορετικούς κώδικες και τρόπους επιτυχίας.