Λέξεις περίεργες, νοήματα μεταβλητά

Χρησιμοποιούμε λέξεις, χωρίς να σκεφτόμαστε συνειδητά το νόημά τους.
"Κάνε όνειρα..."
"Ακολούθησε τα όνειρά σου..."
Και βάζουμε στόχους, εξακολουθούμε να βάζουμε στόχους. Αγνοώντας το σκοπό μας.

Ποιος μπορεί να είναι ο "σκοπός"; Τα πιο αληθινά, σημαντικά θέματα, δεν μπορούν να εξηγηθούν...ακόμα. Να περιγραφούν. Δεν υπάρχουν οι συνηθισμένες "λίστες βημάτων" που μπορείς να ακολουθήσεις για να πετύχεις αυτό που νομίζεις πως καταλαβαίνεις.

Μαθήματα

Πώς να αλλάξουμε μια έννοια που ήδη πιστεύουμε πως γνωρίζουμε;

Περιμένουμε, έτσι μάθαμε, έτοιμη ύλη, έτοιμες μεθόδους. Μια καθορισμένη πορεία με αρχή και τέλος που θα ακολουθήσουμε.

Όμως, τι γίνεται αν δεν υπάρχει; Πώς είναι αν εμείς τη φτιάχνουμε κάθε στιγμή;

Πότε είχαμε ξανά την ευκαιρία να το σκεφτούμε αυτό, πόσο μάλλον να το κάνουμε πράξη;

Και πρέπει να επιστρέψουμε στην αρχή, που δεν ξέρουμε καν ποια είναι...

Πότε;

Πότε θα σταματήσεις να κοιτάζεις πίσω σου;

Πότε θα σταματήσεις να ερμηνεύεις το παρόν βάση του παρελθόντος που νομίζεις πως βλέπεις καθαρά;

Πότε θα σταματήσεις να ερμηνεύεις βάση παρελθοντικής σου γνώσης και απόψεις άλλων;

Πότε θα σταματήσεις να νομίζεις πως ξέρεις και πως πατάς γερά στις απόψεις σου… αν και δυστυχισμένος;

Πότε θα σταματήσεις να ενοχοποιείς άλλους για τη δική σου δυστυχία;

Πότε θα σταματήσεις να ορίζεις δυνάμεις (τροφή, φάρμακα, γνώστες, πρακτικές και μεθόδους κλπ) έξω και πιο πάνω από σένα;

Όλα παραμένουν δανεικά μέχρι....

Κάποια στιγμή τα λόγια των άλλων τελειώνουν ή δεν σου λένε και τίποτα πια. Δεν σε ανυψώνουν όπως παλιά, δεν σε γεμίζουν ενθουσιασμό, ελπίδα, πίστη όπως όταν τα πρωτοανακάλυψες. Αν φτάσεις κάποτε σε αυτό το σημείο, να χαίρεσαι. Είναι η αρχή της δικής σου σκέψης.

Είναι άβολη θέση και ίσως τρομακτική αρχικά. Όλα όσα ανακάλυπτες και ρουφούσες στο παρελθόν, τώρα έχασαν την αίγλη τους, την πρωτοτυπία και τη λάμψη τους. Όλα φαίνονται ίδια ή μάταια. Το κενό εσωτερικά παραμένει.

Κατάθλιψη: εγώ φταίω!

Η βιολογική ηλικία δεν έχει καμία σημασία. Το γνωρίζουμε αυτό όλοι, κι ας μη θέλουμε να το συμπεριλαμβάνουμε στα λόγια και στις πεποιθήσεις μας. Ο χρόνος που παίζει την καθοριστική σημασία στη ζωή μας είναι ο ψυχο-νοητικός χρόνος. Όλα όμως περιστρέφονται γύρω από τον γραμμικό, επίπλαστο χρόνο, για να μας κρατάνε φοβικά στην επιφάνεια.

Τα μελαγχολικά χαμόγελα, το απλανές βλέμμα, οι παγωμένες «καλημέρες» είναι όλα καθημερινά φαινόμενα, που τόσο έχουμε συνηθίσει, ώστε τα θεωρούμε φυσιολογικά ή «αναγκαία κακά» και έχουν πάψει να μας απασχολούν. Άλλωστε, ότι φοβόμαστε, μάθαμε να το διώχνουμε από τη σκέψη μας, εστιάζοντας (ακολουθώντας τις νέες «πνευματικές» προτροπές) σε άλλες, πιο θετικές σκέψεις.

Σκότωσε την ανάγκη σου για «αρχηγούς»

"Πως μπορείς να ζητήσεις από τους συνανθρώπους σου να ακολουθήσουν μια τόσο αυστηρή αυτοπειθαρχία; Θα σε περιγελάσουν και θα σε γελοιοποιήσουν, ενώ οι πιο επιθετικοί θα σε μαυρίσουν στο ξύλο. Κι όχι τόσο επειδή δεν θα σε πιστέψουν... "

Carlos Castaneda

Βλέπουμε “Eurovision” ή τη ζωή μας χωρίς να το ξέρουμε;

Έχω γράψει κατά καιρούς ότι επιλέγω «ενσυνείδητες βουτιές στο σύστημα», χωρίς να έχει κατανοηθεί  από όλους τι σημαίνει αυτό, παρά μόνο από μερικούς συνοδοιπόρους και συνδιαλογιστές…

Μια τέτοια φορά ήταν η χθεσινή…

Μετά από μήνες, χρόνια ίσως, «είδα», με τον δικό μου τρόπο τον «διαγωνισμό» της Eurovision, με ατάραχη καρδιά και διαπεραστική ματιά. Πάντα οι αποκαλύψεις είναι πολλαπλές και κρυμμένες στους απαίδευτους ανθρώπους…

Το Χρέος Μας

Είναι ομολογουμένως δύσκολο να αντιληφθούμε τον τρόπο που δημιουργούμε και συνεχίζουμε τον αυτοπεριορισμό μας.

Η πραγματική έννοια του "κατανοώ" βρίσκεται στην βιωματική/πρακτική/συνεχή παρατήρηση του εαυτού μας, σε πραγματικό χρόνο, αντικειμενικά. Η "αντικειμενικότητα" αφορά την ειλικρινή φανέρωση της σκέψης μας, που συμβαίνει σε πολλά επίπεδα, στον Εαυτό μας.

Τότε αρχίζουμε να εντοπίζουμε και σιγά σιγά να αντιλαμβανόμαστε, το παράδοξο των αντιθέσεων, την αυτοματοποιημένη συνεχιζόμενη εσωτερική σκέψη, τον φτιαχτό, εικονικό κόσμο που δημιουργούμε, κάθε στιγμή, μέσα μας.

Διαχωρισμός θεμάτων

Όσο προχωρώ στη ζωή μου, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διαχωρίσω θέματα ή να απομονώσω απόψεις. Όλα φαίνεται να συγχωνεύονται, να ταιριάζουν κάπως, με κάποιο τρόπο, να συμπληρώνουν ή να διαφωτίζουν το ένα το άλλο.

Διαπιστώνω τους πιο δυστυχισμένους ανθρώπους, αυτούς που ακόμα διαχωρίζουν, απομονώνουν, δεσμεύονται σε στενά πλαίσια και κατηγορίες. Χρόνια το λέω, γίνεται όμως όλο και πιο ξεκάθαρο.

Έχω χάσει φίλους και γνωστούς από αυτήν την πρακτική μου, αλλά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Άνθρωποι που επέμεναν να ασχολούνται για παράδειγμα μόνο με την πολιτική ή μόνο με την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τη θρησκεία κλπ., αποδίδοντας τα πάντα σύμφωνα με τις απόψεις του τομέα τους, χωρίς να τολμούν να ξεφύγουν από τα στενά πλαίσια της ασφάλειάς, της κατεκτημένης γνώσης τους. Έρχεται αναπόφευκτα μια στιγμή, όπου οι συζητήσεις σταματάνε, φτάνοντας σε αδιέξοδα, έχοντας πει πολλά όμως φεύγοντας φτωχοί από αυτές.

Και πάντα επιστρέφω…

Οι «θετικές» καλημέρες

Οι θετικές πρωινές δηλώσεις/προτροπές/συμβουλές ελάχιστα μας βοηθούν. Πολύ περισσότερο μας εμποδίζουν και μας περιορίζουν. Υπάρχουν άπειρες τέτοιες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, νομίζοντας ότι εστιαζόμαστε ορθά. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, αλλά δεν γίνεται ακόμα κατανοητό.

Βέβαια, αυτή η άποψη αντιτίθεται σε κάθε «πνευματική σχολή» και κάθε άποψη που θέλουμε να πιστεύουμε. Οπότε είναι πολύ εύκολο να απορριφθεί αντί να εξεταστεί. Το έχω όμως ξαναπεί: ο Ατομικός Δρόμος δεν είναι για όλους, μόνο γι’ αυτούς τους «εκλεκτούς» που θέλουν αληθινά να απελευθερωθούν από την πλάνη της οποιασδήποτε ψευδαίσθησης.

Η πρόκληση λοιπόν θα ήταν να εξεταστεί, όπως και η κάθε «θετική ενέργεια» που θέλουμε να στέλνουμε στους άλλους, υποθέτοντας πως γνωρίζουμε την πορεία του καθενός.

Ό,τι γυαλίζει δεν είναι χρυσός

Χρειάζεται να είσαι πολύ προσεκτικός, φτιάχνοντας την εικόνα που θέλεις να διαδώσεις και να εγκαθιδρύσεις στην κοινωνία. Χρειάζεται να προσέχεις πού εμφανίζεσαι και πώς παρουσιάζεσαι. Χρειάζεται να γνωρίζεις τους κανόνες του παιχνιδιού… πολλούς κανόνες, ανάλογα με το χώρο, το στόχο, τις επιθυμίες σου. Είναι πλέον τόσο φυσιολογικό όλο αυτό το σκηνικό, που συμμετέχουμε χωρίς να διερωτόμαστε το τίμημα που πληρώνουμε για αυτό.

Υπάρχει ένα «ενδιάμεσο στάδιο», δύσκολο, που περνάμε αναγκαστικά, εφόσον θέλουμε να είμαστε ο Εαυτός μας. Αυτό δεν περιγράφεται εύκολα γιατί είναι ατομική πορεία του καθενός από μας, ανάλογα με τις κρυφές του επιθυμίες, τα όνειρα, τις ανάγκες, τις φοβίες και τελικά τις υποσυνείδητες πεποιθήσεις που φτιάχνουν την πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε. Παραμένει όντως ένα φοβικό ενδιάμεσο στάδιο, που όσοι δεν τολμούν να εισέλθουν, το αντιλαμβάνονται ως καταστροφικό. Και έτσι χρειάζεται να παραμείνει γιατί πρέπει η απόφαση να είναι συνειδητή και αμετάκλητη.

Πλανεμένοι «Γνώστες»

Πίσω από αυτό που φαίνεται και ορίζουμε ως πραγματικό, αληθινό, υπάρχει η κρυμμένη αλήθεια που ορίζει την ποιότητα, τη διάρκεια και την ένταση του φαινομενικού ψεύδους.

Το εκδηλωμένο αληθινό οδηγεί στον εντοπισμό του εσωτερικού ψεύδους, που σκοπό έχει τη σύνθεση του Εαυτού μας.

Έχεις ήδη μπερδευτεί;

Κάθε εσωτερική μετατόπιση και κάθε «άνοιγμα» πέρα από τα φαινόμενα, συνοδεύεται με άπειρες συνειδητοποιήσεις που έχουμε την πρόκληση να εφαρμόσουμε/εκδηλώσουμε στην πράξη, μετρώντας το κόστος, ζυγίζοντας το όφελος, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη του ποιοι Είμαστε.

Τα γυαλιά!

Το αν θα βγάλεις τα γυαλιά με τα οποία βλέπεις τον κόσμο, νομίζοντας ότι τον βλέπεις με τα μάτια σου, είναι καθαρά δική σου απόφαση. Κανείς δεν μπορεί να πείσει αλλά ούτε και μπορεί κανείς να σου δείξει ότι φοράς γυαλιά, όσο εσύ πιστεύεις ότι βλέπεις με τα μάτια σου. Τόσο απλό όσο και τόσο δύσκολο να γίνει κατανοητό, στην αλήθεια και στην έκτασή του.

Όταν όμως αρχίζεις να συνειδητοποιείς ή έστω να υποψιάζεσαι ότι «φοράς γυαλιά», τότε ναι, μπορεί κάποιος να σου δείξει πώς να τα βγάλεις. Γιατί φυσικά, δεν είναι τόσο εύκολο όσο οι μέχρι τώρα γνώσεις σου σε πείθουν ότι είναι, απλά επειδή έχεις μια έτοιμη εικόνα στο κεφάλι σου ότι «βγάζεις τα γυαλιά». Εδώ, σε αυτό ακριβώς το σημείο, βρίσκεται η παραπληροφόρηση… γιατί είναι πανεύκολο να τη δεχτείς!

Ειλικρίνεια (ή η ψευδαίσθησή της)

Οι περισσότεροι – εκτός από τα μικρά παιδιά - θα τρομάζαμε αν ανακαλύπταμε πόσα δεν ξέρουμε, υποθέτοντας ότι τα ξέρουμε. Έχουμε αντικαταστήσει τη γνώση με πληροφορίες, με τις οποίες γεμίζουμε το κεφάλι μας, στερώντας μας την δυνατότητα να μάθει, να γνωρίζει, ν' ανακαλύψει.

Πολλά είναι καταχωρημένα μπερδεμένα…

Σπάνια, και μόνο αν έχουμε τολμήσει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, αντιλαμβανόμαστε ότι όλ’ αυτά που έχουμε ως γεγονότα και αλήθειες μέσα μας είναι ουσιαστικά απόψεις, σενάρια της δικής μας φαντασίας, πεποιθήσεις που μετατρέπονται σε πραγματικότητες. Αλλά, ποιος θα τ’ αμφισβητήσει όλ’ αυτά, όταν είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτά είναι γεγονότα, η πραγματικότητα. Ειδικά, αν την ίδια βλέπουν και όλοι οι άλλοι γύρω μας… ή έτσι υποθέτουμε;

Πότε θα σταματήσεις να τρέχεις;

Δεν το βλέπεις ότι είσαι εθισμένος στο δράμα και στη φυγή; Δεν το καταλαβαίνεις ότι η αλαζονεία της άγνοιάς σου σε πείθει ότι επιλέγεις ενώ αγνοείς αν θα υπάρχεις την επόμενη στιγμή;

Ακολουθείς παρορμητικά τις χαοτικές επαναλήψεις της ψυχής σου που σε τραβάει να ξανανιώθεις και να ξαναβιώνεις τα δράματα που πιστεύει πως είναι το πεπρωμένο και η πορεία σου.

Πότε θα σταματήσεις να τρέχεις για να μπορείς να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι την αλήθεια που θέλεις να αποφεύγεις; Θέλεις να ελέγχεις, να ξέρεις και να επιλέγεις, και συνέχεια κυνηγάς αυτό που ποτέ δεν θα έχεις.

Ίδιες λέξεις, διαφορετικές έννοιες

Είναι πολλές λέξεις που χρησιμοποιώ συχνά όμως με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που συνηθίζεται και έχουμε εκπαιδευτεί να κατανοούμε. Η Βαβέλ, που αναφέρω συχνά, περνά κυρίως απαρατήρητη, καθώς νομίζουμε πως κατανοούμε και εννοούμε τα ίδια πράγματα.

Ακόμα και τα παραδείγματα που συμπεριλαμβάνω εδώ, διευρύνονται με τον καιρό ή αλλάζουν, ανάλογα με τον συγκεκριμένο άνθρωπο με τον οποίο μιλώ, αλλά και με τη δική μου συνεχιζόμενη διεύρυνση του νου.

Πώς γίνεται αυτό; Όταν δεν έχεις ανάγκη να κρατιέσαι από μια συγκεκριμένη ταυτότητα, υποστηρίζοντας αυτό που νομίζεις πως είσαι (και φοβάσαι μήπως χάσεις), μπορείς να «γίνεσαι» οποιοσδήποτε, με σκοπό να εισχωρήσεις σε άλλες πραγματικότητες, για να επικοινωνήσεις με αυτές, ενώ διατηρείς το Είναι σου.

Νηστεία

Η εποχή της άνοιξης και η νηστεία. Οι συνδυασμοί δεν είναι τυχαίοι και είναι φυσικά άσχετοι με δοξασίες, θρησκείες και κοινωνικές επιβολές. Τα θέματα πάντα πάνε βαθύτερα από την επιφανειακή οπτική που θέλουμε να βλέπουμε, εθελοτυφλώντας.

Τα πάντα είναι συμβολισμοί και δίνουμε σε αυτούς τις ερμηνείες που θέλουμε, που μπορούμε να αποδεχτούμε. Κάθε φορά είναι αυτοί που έχουμε ανάγκη για να αναπτυχθούμε. Όμως, κάθε φορά που κατακτούμε ένα επίπεδο κατανόησης, οφείλουμε να προχωράμε στο παρακάτω.

Απόψεις.... μόνο αυτό!

Πάντα θα με εκπλήσσει, το πόσες τεχνικές μπορεί να εφευρίσκει ο (αριστερός) νους για να αποφεύγει να κάνει αυτό που τελικά οφείλει (αλλά φοβάται).

Εξακολουθεί να με εκπλήσσει ο αριθμός των θεωριών, των αποσπασματικών πληροφοριών που φιγουράρουν ως γνώση, ενώ ο περιοριστικός νους αδυνατεί να συνδέσει τα κομμάτια, να δει τα κρυμμένα μηνύματα, να εντοπίσει το ψέμα που παρουσιάζεται ως αλήθεια.

Ακόμα και οι πιο θαρραλέοι λυγίζουν μπροστά στη ζαλάδα των αντιθέτων, που αδυνατούν να συνθέσουν στην ελλιπή τους σκέψη. Πατήρ πάντων αοράτων ο φόβος…

Σε γεμίζουν με πληθώρα άχρηστων πληροφοριών που ονομάζουν γνώση. Πείθεσαι εύκολα με θεωρίες και απόψεις που έμαθες να εμπιστεύεσαι ορίζοντας κάποιους σε βάθρα… όσους δεν έχεις βάλει σε βάθρο, αδυνατείς να τους δεις, πόσο μάλλον να τους ακούσεις.

Όλα καλά...

Βέβαια, σε λίγο, όλοι, ή τουλάχιστον πολύ περισσότεροι, θ’ αρχίσουν να μιλούν για τα ημισφαίρια, θ’ αρχίσουν να κατανοούν καλύτερα – εμπειρικά – τον εγκέφαλο, θ’ αρχίσουν να εκτιμούν περισσότερο τις δυνατότητες που έχουμε αφήσει πίσω μας (βάση εκπαίδευσης). Και είναι καλό αυτό…

Από την άλλη, παραμένει δελεαστικά ειρωνικό, το γεγονός ότι όλες οι πληροφορίες, παραμένουν ασύνδετες και αποσπασματικές. Είναι αναπόφευκτο, έως ότου αποφασίσουμε να ενώσουμε τις γνώσεις μας αντί να αντιμαχόμαστε ο ένας τον άλλον, να αρχίσουμε να κατανοούμε ο ένας τη γλώσσα (τον τρόπο έκφρασης) του άλλου και να εργαστούμε μαζί για το κοινό μας καλό.

Η αναγκαιότητα της επιστήμης

Κάποιες φορές, οι ιδέες που έχουμε για κάτι είναι τόσο διαστρεβλωμένες, που η αλήθεια βρίσκεται ακριβώς μπροστά μας αλλά αδυνατούμε να τη δούμε.

Έχουμε γίνει οι περισσότεροι θεωρητικοί, μυστικιστές, φιλόσοφοι, και μας αρέσουν οι ρητορείες. Δεν θα το σχολιάσω… είναι και αυτό αποτέλεσμα της εκπαίδευσης της παγίδευσης του νου μας.

Αλλάζουμε τις έννοιες; Ίσως όχι, ίσως απλά επιστρέφουμε στις αρχικές, ξεκάθαρες, λειτουργήσιμες ιδέες που πάντα γνωρίζαμε αλλά δεν αναγνωρίσαμε.