Μέσα από το δεξί ημισφαίριο

1. Όταν βγαίνεις από ένα κατάστημα ή ένα σπίτι στο οποίο έχεις πάει για πρώτη φορά, 9 στις 10 φορές θα κατευθυνθείς προς λάθος πόρτα ή στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που θα έπρεπε.

2. Η προσπάθεια να οργανώσεις τους φακέλους και τον υπολογιστή σου παραμένει μια χαοτική και  άτσαλη εμπειρία. Συνέχεια ψάχνεις πράγματα και όσο κι αν έχεις προσπαθήσει να βάλεις μια τάξη, αυτό μοιάζει αδύνατον.
Όμως, εύκολα πετάς αυτά που δεν χρειάζεσαι ή δεν σου λένε τίποτα πια κι έτσι αντισταθμίζεται την υπερφόρτωση. Διατηρείς μόνο όσα χρειάζεσαι.

3. Συνέχεια χάνεις το γραμμικό χρόνο: ξεχνάς ραντεβού, μπερδεύεις τις ώρες, αναρωτιέσαι τι μέρα είναι ή ποιος χρόνος είναι (ειδικά όταν γράφεις). Η παρούσα στιγμή έχει πάντα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για σένα, από το να κρατάς το χρόνο.

4. Ξεκινώντας μια συζήτηση, συχνά χάνεις τη σειρά των σκέψεων σου ή έχεις ξεχάσει πού ήθελες να καταλήξεις. Όταν σε διακόπτουν μπερδεύεσαι.

Η δυσλεξία δεν αλλάζει

...Και δεν είναι κατάρα, περιορισμός ή αναπηρία!

Τα εμπόδια όμως ΠΑΝΤΑ ξεπερνιούνται από ανθρώπους πρόθυμους να μετακινηθούν.

Η “δυσλεξία” είναι ένας τελείως διαφορετικός τρόπος σκέψης (θα λέγαμε “άσπρο – μαύρο”) από τον συνηθισμένο/”φυσιολογικό”/ γνώριμο.
Ονομάζεται “δυσλεξία” γιατί εντοπίζονται μόνο τα “μαθησιακά” χαραχτηριστικά της, ενώ ο τρόπος σκέψης αυτός επηρεάζει και καθορίζει ολόκληρη τη ζωή ενός ατόμου.

Σήμερα διάβαζα - για άλλη μια φορά - με χιούμορ και με λύπη, τα "37 σημάδια της δυσλεξίας" και μετά σου λέει "δεν είναι ασθένεια, είναι χάρισμα" (!) Καλύτερα να ήταν ασθένεια, γιατί τότε θα είχαμε ίσως την ευκαιρία να τη θεραπεύσουμε. Με τόσους "ειδικούς" όμως, πώς να μη βλέπουμε τ' αρνητικά που ονομάσαμε, ψάχνοντας τρόπους και μεθόδους "αντιμετώπισής/θεραπείας/εξάλειψης της";

Μαθησιακές δυσκολίες και άλλοι «περιορισμοί»

Ενόσω ολόκληρο το σύστημα και ο τρόπος σκέψης μας θέλει να βλέπει το θέμα της «δυσλεξίας» ως μαθησιακή δυσκολία, ως ταυτιζόμενο με το λόγο, κυρίως τον γραπτό και την έκφρασή του, θα εξακολουθούμε να αγνοούμε, να αυτό-περιοριζόμαστε και φυσικά να μην προσφέρουμε ουσιαστικά.

Έχει λανθασμένα ταυτιστεί με το σχολείο, την εκπαίδευση και την ικανότητα προσαρμογής σε αυτό ή όχι.

Έχει περιοριστικά ταυτιστεί με τη διαχείρηση του λόγου και των συμβόλων.  Άπειρες θεωρίες και μύθοι μπερδεύουν αλλά και κατευθύνουν την κοινή γνώμη.

Το πολυτιμότερο εργαλείο

Εξακολουθώ να λυπάμαι όταν βλέπω αυτά τα αμέτρητα άρθρα, τις άσκοπες συμβουλές, και όλους τους πομπώδεις λόγους για τη δυσλεξία… και όχι μόνον!

Πιο μακριά και πιο μακριά όλα αυτά οδηγούν από την ουσία αλλά και την αλήθεια, που ακόμα πολλοί δεν θέλουν να δουν.

Ο εγκέφαλος είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που διαθέτουμε και όμως τόσο έχουμε διαστρεβλώσει τη σκέψη μας, που μοιάζει σχεδόν αδύνατον να συλλέξουμε τα διασκορπισμένα κομμάτια μας.

Η σκέψη είναι η μεγαλύτερη δύναμη που έχουμε στη διάθεσή μας, κι όμως… Έχει καταντήσει ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου.

Δεν θυμάται!

Ίσως ένα από τα πιο συχνά παράπονα των γονιών...

Σ’ αυτόν τον ανάποδο, φτιαχτό κόσμο που έχουμε δημιουργήσει, νομίζοντας ότι γνωρίζουμε, τα πράγματα πάνε κάπως έτσι…

Θεωρείται σπουδαίος, όποιος μπορεί να θυμηθεί πολλά πράγματα, με λεπτομέρειες, ονόματα, πηγές, αναλύσεις και περιγραφές.

Αυτός που δεν έχει την ίδια ιδιότητα, που δεν ανταποκρίνεται όταν τον ρωτάνε, που δεν έχει συγκεκριμένες, έτοιμες απαντήσεις, όπως οι άλλοι αναμένουν να πάρουν, θεωρείται δυσλεκτικός, αφηρημένος, ότι δεν τον νοιάζει και πολλά άλλα ωραία κοσμητικά. Τα πιστεύει κιόλας!

Όμως…

Επιτέλους! Για τη δυσλεξία ουσιαστικά!

Τόσα χρόνια που ασχολούμαι με το θέμα της δυσλεξίας, δεν έχω βρει κάτι που να μιλάει ουσιαστικά, απλά, κατανοητά, για τη δυσλεξία.

Δεν στέκομαι στο ποιος το λέει, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Στέκομαι στο τι λέγεται αλλά κυρίως στον τρόπο που λέγεται.

Όσοι ενδιαφέρεστε για το θέμα – εύχομαι ειδικά οι γονείς και οι δάσκαλοι – παρακολουθήστε ολόκληρη τη διάλεξη και θα διαπιστώσετε μόνοι σας πόσοι μύθοι καταρρίπτονται, πόσο διαστρεβλωμένες είναι οι συνηθισμένες πληροφορίες και πόσα δεν ξέρατε.

Τα "ειδικά" παιδιά

Κι όμως... Παρ' όλες τις εφευρέσεις, την ανάπτυξη, τους ορισμούς και τις διαγνώσεις, δεν τα γνωρίζουμε.

Είναι γεγονός ότι ο νους αυτών των παιδιών λειτούργει διαφορετικά. Αλλά, διαφορετικά από τι;

Όλα όσα μπορούν κι αντιλαμβάνονται, παραμένουν κρυμμένα από το φαίνεσθαι. Και είναι πολλά αυτά που θα μπορούσαν να προσφέρουν.


Καμία επιστήμη η σύστημα δεν το γνωρίζει ακόμα. Καμία "ειδική" εκπαίδευση ή σχολείο δεν τα βοηθάει ουσιαστικά!

Δυσλεξία: η παρανόηση

Πόσα άρθρα θα πρέπει να γράψω για τη δυσλεξία, ούτε κι εγώ ξέρω ακόμα. Σίγουρα δεν τα έχουμε πει όλα και σίγουρα δεν καλύπτονται όλα μέσα από άρθρα, όσα κι αν πούμε. Όμως ενόσω συνεχίζεται η παραπληροφόρηση, η πλήρης άγνοια για το θέμα, εδώ θα είμαι για να το συζητάμε… από διάφορες πλευρές, εκ νέου κάθε φορά.

Μαθησιακή δυσκολία, με πολλά συμπτώματα και χαραχτηριστικά; Δεν θα αναιρέσω κανένα αυτή τη φορά, ούτε θα αναφερθώ σε χαραχτηριστικά των ατόμων με δυσλεξία. Είναι αδύνατον να καταλάβουμε ό,τι δεν είμαστε έτοιμοι να δούμε. Πρώτη αρχή!

Ο ρόλος της Ειδικής Εκπαίδευσης

 Ένας όρος που έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε και να εμπιστευόμαστε, ακόμα και να λειτουργούμε, χωρίς να αναρωτιόμαστε αν όντως ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες και ικανότητες των παιδιών μας. Διερωτώμαι…

Παρακολουθώντας παιδιά με «ιδιαίτερες ικανότητες» όπως χαρακτηριστικά ονομάζονται, αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως έχουμε κάνει λάθος εξ’ αρχής, οικοδομώντας μια φιλοσοφία «βοήθειας» και στήριξης, με πολλά κρυμμένα σημεία σκέψης, που περισσότερο στηρίζουν τον δικό μας εγωισμό.

Το άγνωστο δεξί ημισφαίριο (εισαγωγή)

Έχω καταλάβει πια (επιτέλους), ότι δεν μπορώ να «σώσω τον κόσμο», δεν μπορώ ν’ αλλάξω την κοινωνία και ότι είμαι απλά ένας κόκκος άμμου, στην απεραντοσύνη της ζωής. Όμως παράλληλα, έχω καταλάβει ότι οφείλω την αλήθεια μου, οφείλω να εκφράσω αυτό που γνωρίζω, ανάμεσα στα τόσα που ακόμα δεν γνωρίζω. 

Χρειάζεται τεράστια έρευνα, πολύχρονη αφοσίωση και παίδεμα, για να καταλήξει κάποιος με τόση σιγουριά σε αυτό που η καρδιά φωνάζει και ο νους έχει επιτέλους αποδεχτεί. Χωρίς να χρειάζομαι πλέον τη συμφωνία κανενός, χωρίς να έχω την υποστήριξη των στατιστικών ερευνών, πολλές από τις οποίες είναι κατευθυνόμενες, οφείλω, νοιώθω, να δώσω αυτούσια, αυτό που αποκαλύπτεται και είναι αληθινό. Εύχομαι, οι κατάλληλοι άνθρωποι,, που έχουν τα μέσα και τη γνώση, να το πάρουν και να το κάνουν «επιστήμη», στηρίζοντάς το με αδιάψευστα στοιχεία αποδεικτικά, όταν έρθει η ώρα της αλλαγής των πεποιθήσεών μας.

Θα χρειαζόμουν τόμους βιβλίων για να αναφερθώ αποτελεσματικά στο πώς κατέληξα σε αυτά τα συμπεράσματα, στο πώς μού αποκαλύφθηκε αυτή η γνώση, αλλά ίσως αυτό δεν έχει σημασία σε αυτή τη φάση. Όποιος είναι έτοιμος να τη συλλάβει, ξέρω ότι θα συνδεθεί με αυτήν και θα αναγνωρίσει την αλήθεια της, μέσα του.

Γιατί αρνούμαι να διδάξω τα μικρά δυσλεκτικά παιδιά

Κάποια στιγμή μελλοντικά, όλο το σκηνικό που αφορά την εκπαίδευση, τη δυσλεξία, την κατανόησή μας για τις λειτουργίες του εγκεφάλου θα αλλάξει, αλλάζοντας οι άνθρωποι. Μέχρι τότε, όσοι έχουμε αντιληφθεί κάποια πράγματα, οφείλουμε να εκθέτουμε την αλήθεια μας και να δίνουμε περισσότερες επιλογές σε όσους είναι έτοιμοι να ακούσουν.

Είναι τεράστια η πλάνη που έχει καθιερωθεί, ότι τα δυσλεκτικά παιδιά δεν μπορούν να μάθουν, ότι δυσκολεύονται, ότι αδυνατούν να εκφραστούν γραπτώς. Όλα όσα παρουσιάζονται ως δυσκολία, αδυναμία, ανικανότητα και εντοπίζετε στα παιδιά σας είναι τα αποτελέσματα της άγνοιας της δικής σας και του εκπαιδευτικού συστήματος που υποστηρίζετε με τη συμμετοχή και τη συμμόρφωσή σας.

Συνειδητοποιήστε ότι τα «δυσλεκτικά παιδιά» σας είναι ένα δώρο που σας έχει δοθεί για να καταφέρετε να κατανοήσετε τον Εαυτό σας καλύτερα και να δείτε την πραγματικότητα με άλλη, εντελώς νέα ματιά. Ό,τι κι αν κάνετε, ό,τι κι αν προσπαθήσετε, δεν θα καταφέρετε να τα κάνετε να υποταχθούν στο σύστημα σκέψης που υπηρετείτε. Δείτε το ότι δεν εξυπηρετεί κανέναν πια και ετοιμάζεται να γκρεμιστεί ολοκληρωτικά για να γεννηθεί το καινούργιο.