Οι θύελλες της μύησης

Οι άνθρωποι φοβούνται τις θύελλες. Τους έχουν μάθει πως πρέπει να είναι "μικροί Βούδες", να περιμένουν ατάραχοι και να "σκέφτονται θετικά". Τους έχουν μάθει να υπομένουν με καρτερικότητα και πίστη, μέχρι κάτι ν' αλλάξει, να έρθει είτε η τιμωρία (σε όσους "το αξίζουν") ή η ανταμοιβή (σε αυτούς που "υπέφεραν").

Οι θύελλες ξεσηκώνουν τα πάντα και είναι πάντα απρόβλεπτες. Πόσο άβολο είναι που μαθαίνουμε να προσπαθούμε να ελέγχουμε και να προβλέπονται τα πάντα στη ζωή μας. Εδώ όμως δεν χωράνε ούτε καφετζούδες ούτε προγραμματισμοί, ούτε στρατηγική.

Na πεθαίνεις για να ζεις!

Όλα εξαρτιούνται από το πώς θέλεις να ζήσεις, όχι τόσο από το «τι», όπου είναι εστιασμένοι οι περισσότεροι άνθρωποι. Και αυτό το αποφασίζεις πολύ βαθειά μέσα σου, όχι στην επιφάνεια του νου, θεωρητικά και φιλοσοφικά.

Θέλεις να ζήσεις με πάθος, ερωτευμένος με τη ζωή, να την γευτείς με έκσταση, παίρνοντας από αυτήν όσα περισσότερα, καλύτερα και πιο ουσιαστικά μπορείς; Ή θέλεις να ζήσεις στην ασφάλεια, προστατευόμενος από το έντονο πάθος, μεγάλα ρίσκα αποτυχίας ή πόνου, όσο περισσότερο στην αφάνεια μπορείς και προστατευμένα;

Δεν έχεις αναλογιστεί ποτέ και δεν ξέρεις τι ακριβώς θέλεις;

Δεν είναι ο νους που αποφασίζει, αλλά είναι η καρδιά. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να το σκέφτεσαι τα πιο πάνω και να προσπαθείς να καταλήξεις σε μια λεκτική απάντηση η οποία θα στηρίζεται σε επιχειρήματα, πεποιθήσεις, ανάγκες, ελπίδες ή προσδοκίες.