Με τις «καλύτερες προθέσεις» σκοτώνουμε το πνεύμα των παιδιών μας

Θέλω να ζητήσω εξ’ αρχής συγνώμη από τους δασκάλους (τους αληθινούς δασκάλους, αυτούς που αγαπάνε αυτό που κάνουν και όχι από τους «υπαλλήλους»), τους οποίους σέβομαι και τιμώ καθώς είχα κι εγώ μερικούς – ελάχιστους – σπουδαίους στη ζωή μου. Είναι οι ίδιοι θύματα του ίδιου συστήματος που προσπαθούν, με αξιοπρέπεια να τιμήσουν.

Καθημερινά διαπιστώνω τη ζημιά που άθελά μας κάνουμε στα παιδιά μας, νομίζοντας πως προσφέρουμε σε αυτά το καλύτερο δυνατόν. Ευθύνη έχουμε πρωτίστως εμείς, οι γονείς. Όχι για τις επιλογές μας γιατί ένας ασυνείδητος άνθρωπος δεν μπορεί να έχει ευθύνη. Μα για τη συνεχιζόμενη ύπνωσή μας που μας στερεί το δικαίωμα και την ευθύνη της συνειδητής επιλογής της δράσης μας.

Ας άκουγαν τι μου λένε...

Μου λένε να πάει σχολείο για να κοινωνικοποιηθεί, κι εγώ φοβάμαι πως θα ομαδοποιηθεί όσο βλέπω τα παιδιά γύρω πως μπήκαν σε κουτιά. Βλέπω να μην ξέρουν να υπάρξουν με άλλους ανθρώπους ισότιμα, πως φοβούνται το άγνωστο και αδυνατούν να συσχετιστούν έξω από τις γνώριμες δραστηριότητες και τα μέλη των ομάδων τους.

Βλέπω τα παιδιά και μέσα από αυτά βλέπω συχνά τα κρυμμένα πρόσωπα των γονιών τους. Δεν έχουν μάθει ή μάλλον έχουν προ πολλού ξεχάσει να βρίσκονται στο παρόν, στο εδώ και τώρα της ζωής τους. Ανήσυχα και ανικανοποίητα, προσπερνούν οτιδήποτε δεν ταιριάζει με τα εγωικά συμφέροντα και γνώριμα μονοπάτια τους.

Κρίση στην εκπαίδευση;

Θα ήθελα κάποια στιγμή να καταργηθεί ο όρος «εκπαίδευση». Με παραπέμπει σε κάτι ψεύτικο, φτιαχτό, που αντιτίθεται με τη φυσιολογική πορεία της ζωής.

Γιατί το κάναμε ένα ξεχωριστό κλάδο από τη ζωή; Μαθαίνουμε συνέχεια, από την πρώτη στιγμή που γεννιόμαστε. Δεν σταματάμε να μαθαίνουμε μέχρι και την τελευταία μας στιγμή. Μια εντελώς φυσιολογική διαδικασία και ανάγκη του ανθρώπου, που συμβαίνει αυθόρμητα, αβίαστα και συνέχεια!

Μια άλλη θέαση της παιδείας

Διερωτώμαι πως επιχειρούμε να μεγαλώνουμε ψυχικά ώριμα παιδιά όσο αγνοούμε την ύπαρξη του εσωτερικού μας παιδιού, που συνεχίζει να υπάρχει, να ζητά και ν' αναμένει μέσα μας. Ρητορική ερώτηση!

Νομίζουμε πως «κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας» επειδή προσφέρουμε σε αυτά στέγη, τροφή, εκπαίδευση, υλικά αγαθά, φροντιστήρια, ευκαιρίες ένταξης στην κοινωνία, ασφάλεια επαγγελματική, συναισθηματική εξάρτηση που τα δεσμεύει με μας. Όμως ολ' αυτά είναι δίκες μας εγωικές ανάγκες (και δίκες τους), όπως όλοι εκπαιδευτήκαμε να έχουμε, για να ικανοποιούμε την εικόνα «ένταξης» μας.

Ουσιαστικά, τι προσφέρουμε στα παιδιά, που δεν μπορεί να το κλέψει ή να το πάρει κάνεις, που δεν φθείρεται στο χρόνο, που δεν αλλοιώνεται με τις συνθήκες, που δεν κλονίζεται στο αναπάντεχο της ζωής;

Μέσα από το δεξί ημισφαίριο

1. Όταν βγαίνεις από ένα κατάστημα ή ένα σπίτι στο οποίο έχεις πάει για πρώτη φορά, 9 στις 10 φορές θα κατευθυνθείς προς λάθος πόρτα ή στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που θα έπρεπε.

2. Η προσπάθεια να οργανώσεις τους φακέλους και τον υπολογιστή σου παραμένει μια χαοτική και  άτσαλη εμπειρία. Συνέχεια ψάχνεις πράγματα και όσο κι αν έχεις προσπαθήσει να βάλεις μια τάξη, αυτό μοιάζει αδύνατον.
Όμως, εύκολα πετάς αυτά που δεν χρειάζεσαι ή δεν σου λένε τίποτα πια κι έτσι αντισταθμίζεται την υπερφόρτωση. Διατηρείς μόνο όσα χρειάζεσαι.

3. Συνέχεια χάνεις το γραμμικό χρόνο: ξεχνάς ραντεβού, μπερδεύεις τις ώρες, αναρωτιέσαι τι μέρα είναι ή ποιος χρόνος είναι (ειδικά όταν γράφεις). Η παρούσα στιγμή έχει πάντα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για σένα, από το να κρατάς το χρόνο.

4. Ξεκινώντας μια συζήτηση, συχνά χάνεις τη σειρά των σκέψεων σου ή έχεις ξεχάσει πού ήθελες να καταλήξεις. Όταν σε διακόπτουν μπερδεύεσαι.

Για ένα μέλλον...

Νοιώθω ότι αυτό είναι το σημαντικότερο θέμα που έχω/θα έχω γράψει ποτέ! Σαφώς δεν μπορώ να πω αρκετά γι’ αυτό μέσα από ένα μόνο άρθρο, αλλά μπορώ να δώσω το πλαίσιο, τα ουσιαστικά σημεία… εύχομαι προς περεταίρω σκέψη και προβληματισμό.

Μπορούμε να λύσουμε ΟΛΑ τα προβλήματα που έχουμε ως κοινωνία με μιας, αν το θέλουμε πραγματικά. Όλα μαζί! Αλλά δεν θέλουμε ακόμα… θα καταλάβετε το γιατί.

Αυτιστική προσοχή

Δεν υπάρχει αυτός ο όρος φυσικά αλλά έχει νόημα όταν καταλάβουμε την ουσία του περιεχομένου του.

Αυτό το θέμα αναπτύχθηκε στους διαλόγους και θα συνεχιστεί με τους συν-διαλογιστές, που κατανοούν βιωματικά τον κώδικα επικοινωνίας που χρησιμοποιούμε, ερευνώντας παράλληλα τις έννοιες που υιοθετήσαμε αυθαίρετα στο παρελθόν.

Είναι πολλές οι πληροφορίες, θα αναφερθώ μόνο σε μερικά σημεία, τα οποία θα αναπτύξουμε στη συνέχεια, με τον καθένα ξεχωριστά, ξεκινώντας «ανάποδα», από τη μεγαλύτερη εικόνα, για να ταρακουνήσω το νου, για να μπορεί να απαλλαγεί πιο εύκολα από τα δεδομένα του.

Η δυσλεξία δεν αλλάζει

...Και δεν είναι κατάρα, περιορισμός ή αναπηρία!

Τα εμπόδια όμως ΠΑΝΤΑ ξεπερνιούνται από ανθρώπους πρόθυμους να μετακινηθούν.

Η “δυσλεξία” είναι ένας τελείως διαφορετικός τρόπος σκέψης (θα λέγαμε “άσπρο – μαύρο”) από τον συνηθισμένο/”φυσιολογικό”/ γνώριμο.
Ονομάζεται “δυσλεξία” γιατί εντοπίζονται μόνο τα “μαθησιακά” χαραχτηριστικά της, ενώ ο τρόπος σκέψης αυτός επηρεάζει και καθορίζει ολόκληρη τη ζωή ενός ατόμου.

Σήμερα διάβαζα - για άλλη μια φορά - με χιούμορ και με λύπη, τα "37 σημάδια της δυσλεξίας" και μετά σου λέει "δεν είναι ασθένεια, είναι χάρισμα" (!) Καλύτερα να ήταν ασθένεια, γιατί τότε θα είχαμε ίσως την ευκαιρία να τη θεραπεύσουμε. Με τόσους "ειδικούς" όμως, πώς να μη βλέπουμε τ' αρνητικά που ονομάσαμε, ψάχνοντας τρόπους και μεθόδους "αντιμετώπισής/θεραπείας/εξάλειψης της";

Μαθησιακές δυσκολίες και άλλοι «περιορισμοί»

Ενόσω ολόκληρο το σύστημα και ο τρόπος σκέψης μας θέλει να βλέπει το θέμα της «δυσλεξίας» ως μαθησιακή δυσκολία, ως ταυτιζόμενο με το λόγο, κυρίως τον γραπτό και την έκφρασή του, θα εξακολουθούμε να αγνοούμε, να αυτό-περιοριζόμαστε και φυσικά να μην προσφέρουμε ουσιαστικά.

Έχει λανθασμένα ταυτιστεί με το σχολείο, την εκπαίδευση και την ικανότητα προσαρμογής σε αυτό ή όχι.

Έχει περιοριστικά ταυτιστεί με τη διαχείρηση του λόγου και των συμβόλων.  Άπειρες θεωρίες και μύθοι μπερδεύουν αλλά και κατευθύνουν την κοινή γνώμη.

Επαγγελματικός προσανατολισμός

Ένα από τα βασικά θέματα που απασχολεί τα νέα παιδιά είναι ο «επαγγελματικός προσανατολισμός». Ο όρος από μόνος του, κατευθύνει και περιορίζει. Αναγκαστικά! Αυτός είναι και ο λόγος που αρχικά δημιουργήθηκε: για να κατευθύνει και να περιορίζει.

Η όλη μέθοδος που ακολουθείται προς τον επαγγελματικό προσανατολισμό, εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα ενός συστήματος που έχει δημιουργηθεί για να διατηρείται ως έχει, αγνοώντας τον Άνθρωπο, τη μοναδικότητα, την εξέλιξη (κι ας φαίνεται ότι υπηρετεί το αντίθετο).

Η μαγική ερώτηση «πώς»

Αυτό που με προβλημάτιζε πάντα στην εκπαίδευση ήταν και έχει παραμείνει το ίδιο: πώς μαθαίνουμε. Παρατηρώντας τα παιδάκια μα και τους ενήλικες γύρω μου, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς ότι η απορία δεν έχει λυθεί.

Πρωτάκια και έφηβοι, παιδιά και ενήλικες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα ίδια θέματα, τις ίδιες δυσκολίες, μεταλλαγμένες, χωρίς να μπορούν να εντοπίσουν «την καρδιά» του προβλήματος. Πώς μαθαίνουμε!

Γιατί αυτή η μικρή λεξούλα κρύβει πολύ περισσότερα από αυτό που αρχικά κατανοούμε. Συμπεριλαμβάνει επίσης πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε!


H αλήθεια είναι πως μαθαίνουμε… από την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής μας, άσχετα αν το ονομάζουμε χιλιάδες άλλα πράγματα. Η ουσία είναι πως μαθαίνουμε και ποτέ δεν εντοπίζουμε το πώς το κάνουμε. Από το «πώς» πηγάζουν πολλά… ποιος μαθαίνει, γιατί μαθαίνει, τι μαθαίνει, πώς τα χρησιμοποιεί, γιατί και πότε και πολλά άλλα, ενδιάμεσα, αθέατα.

Το πολυτιμότερο εργαλείο

Εξακολουθώ να λυπάμαι όταν βλέπω αυτά τα αμέτρητα άρθρα, τις άσκοπες συμβουλές, και όλους τους πομπώδεις λόγους για τη δυσλεξία… και όχι μόνον!

Πιο μακριά και πιο μακριά όλα αυτά οδηγούν από την ουσία αλλά και την αλήθεια, που ακόμα πολλοί δεν θέλουν να δουν.

Ο εγκέφαλος είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που διαθέτουμε και όμως τόσο έχουμε διαστρεβλώσει τη σκέψη μας, που μοιάζει σχεδόν αδύνατον να συλλέξουμε τα διασκορπισμένα κομμάτια μας.

Η σκέψη είναι η μεγαλύτερη δύναμη που έχουμε στη διάθεσή μας, κι όμως… Έχει καταντήσει ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου.

Μαθαίνοντας Αγγλικά...πραγματικά!

Ούτε καν θα ξεκινήσω ν’ αναφέρω τις άπειρες πεποιθήσεις που ισχύουν ως πραγματικότητες και καθορίζουν τη συμπεριφορά, τα θέλω και τις προθέσεις τους καθενός μας. Αυτό θα τις ενίσχυε…

Όμως, γιατί επέλεξα αυτό το θέμα σήμερα; Έτσι απλά, γιατί μοιάζει με πολλά άλλα της ζωής μας μα και είναι από μόνο του σημαντικό.

Όταν σκεφτόμαστε «Αγγλικά» συνήθως σκεφτόμαστε εξετάσεις, τάξεις, συγκεκριμένες μεθόδους μάθησης, συγκεκριμένους λαούς… γενικά, συγκεκριμένες καταστάσεις, ο καθένας μας, μέσα από τα βιώματά του.

Συζητάμε πραγματικά;

Είναι όντως πολύ δύσκολο για τον εκπαιδευμένο νου μας να αντιληφθεί οτιδήποτε δεν έχει ήδη καταχωρημένο στον «σκληρό» του, στη μνήμη του/τα δεδομένα του.

Όλοι πιστεύουμε πως συζητάμε, πως ενημερωνόμαστε, πως διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, αλλά ελάχιστοι συνειδητοποιούμε ότι αυτό που κάνουμε ουσιαστικά είναι να συγκρίνουμε αυτά που ξέρουμε με ό,τι κατανοούμε όσων διαβάζουμε/ακούμε/βλέπουμε, να κατατάσσουμε ανάλογα, σύμφωνα με τη δική μας ήδη καταχωρημένη άποψη και έτσι να προχωράμε, ουσιαστικά μένοντας στα ίδια.

Δεν θυμάται!

Ίσως ένα από τα πιο συχνά παράπονα των γονιών...

Σ’ αυτόν τον ανάποδο, φτιαχτό κόσμο που έχουμε δημιουργήσει, νομίζοντας ότι γνωρίζουμε, τα πράγματα πάνε κάπως έτσι…

Θεωρείται σπουδαίος, όποιος μπορεί να θυμηθεί πολλά πράγματα, με λεπτομέρειες, ονόματα, πηγές, αναλύσεις και περιγραφές.

Αυτός που δεν έχει την ίδια ιδιότητα, που δεν ανταποκρίνεται όταν τον ρωτάνε, που δεν έχει συγκεκριμένες, έτοιμες απαντήσεις, όπως οι άλλοι αναμένουν να πάρουν, θεωρείται δυσλεκτικός, αφηρημένος, ότι δεν τον νοιάζει και πολλά άλλα ωραία κοσμητικά. Τα πιστεύει κιόλας!

Όμως…

Μαθήματα

Κι άλλα μαθήματα;
Όχι, μάλλον «ξε-μαθήματα» θα ήταν καλύτερα...Κάποια μέρα θα βρω τις κατάλληλες λέξεις. Για την ώρα, η ουσία επείγει περισσότερο.

Επειδή κυκλοφορούν χιλιάδες μαθήματα, σεμινάρια, γκουρού και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, με σκοπό τη θεραπεία, τη λύτρωση, την απαλλαγή αρνητικών καταστάσεων και συναισθημάτων και ό,τι βάζει ο νους του ανθρώπου, οι λέξεις εξ’ αρχής γίνονται απειλητικά δύσκολες.

Όλοι είχαμε ξεκινήσει από κάπου, ψάχνοντας αυτό που συνειδητοποιούσαμε πως μας έλειπε, εξωτερικά και εσωτερικά. Και εγώ έχω περάσει από πολλές μεθόδους, δασκάλους, πρακτικές, φιλοσοφίες, σχολές στο παρελθόν. Σε όλη αυτή την πορεία αλλά και μετέπειτα, κατάλαβα ότι το πιο σημαντικό ήταν να βρω τον τρόπο να μη χρειάζομαι κανέναν πέρα από τον Εαυτό μου, να μη χρειάζομαι να «γεμίζω τις μπαταρίες μου» από κάτι φτιαχτό, προσωρινό και τελικά πέρα από αυτό που ήμουν «εγώ».

Επιτέλους! Για τη δυσλεξία ουσιαστικά!

Τόσα χρόνια που ασχολούμαι με το θέμα της δυσλεξίας, δεν έχω βρει κάτι που να μιλάει ουσιαστικά, απλά, κατανοητά, για τη δυσλεξία.

Δεν στέκομαι στο ποιος το λέει, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Στέκομαι στο τι λέγεται αλλά κυρίως στον τρόπο που λέγεται.

Όσοι ενδιαφέρεστε για το θέμα – εύχομαι ειδικά οι γονείς και οι δάσκαλοι – παρακολουθήστε ολόκληρη τη διάλεξη και θα διαπιστώσετε μόνοι σας πόσοι μύθοι καταρρίπτονται, πόσο διαστρεβλωμένες είναι οι συνηθισμένες πληροφορίες και πόσα δεν ξέρατε.

Στην παιδική χαρά της κοινωνίας

Ήταν μεσημέρι, ο ήλιος έλαμπε και η μέρα ήταν πραγματικά υπέροχη, λαμπερή, ζεστή.

Μια πλατεία με μεγάλα δέντρα, παιχνίδια, χώρο να τρέξουν τα παιδιά, να παίξουν. Παγκάκια σε ημικύκλια, μια βρύση, σκιά κάτω από τα πεύκα. Αλλά η πλατεία άδεια. Περίεργα άδεια...Και ήταν περιτρυγιρισμένη από σπίτια, πολυκατοικίες, διαμερίσματα(!)

Δυο αγόρια, ηλικίας περίπου οκτώ – εννέα χρονών, περπατούσαν μαζί. Το ένα είχε ένα σκυλάκι μαζί του, που το πήγαινε βόλτα. Κάποια στιγμή έδεσε το σκύλο σε ένα παγκάκι και κάθισαν μαζί οι φίλοι στις κούνιες… για να μιλήσουν.

Τα "ειδικά" παιδιά

Κι όμως... Παρ' όλες τις εφευρέσεις, την ανάπτυξη, τους ορισμούς και τις διαγνώσεις, δεν τα γνωρίζουμε.

Είναι γεγονός ότι ο νους αυτών των παιδιών λειτούργει διαφορετικά. Αλλά, διαφορετικά από τι;

Όλα όσα μπορούν κι αντιλαμβάνονται, παραμένουν κρυμμένα από το φαίνεσθαι. Και είναι πολλά αυτά που θα μπορούσαν να προσφέρουν.


Καμία επιστήμη η σύστημα δεν το γνωρίζει ακόμα. Καμία "ειδική" εκπαίδευση ή σχολείο δεν τα βοηθάει ουσιαστικά!

Η ζωή ενός παιδιού χωρίς το σχολείο

Τι κάνει ένα παιδί όλη μέρα όταν δεν πηγαίνει σχολείο;

Οι περισσότεροι θα έχετε αυτήν την εμπειρία όταν τα σχολεία κλείνουν για διακοπές αλλά όχι συνεχόμενα και καθημερινά. Αλλά αυτά τα διαστήματα "ενδιάμεσα" σπάνια φανερώνουν την αλήθεια.

Η προσωπική μου είναι ότι αυτό είναι ένα θέμα που με συναρπάζει και με διαφωτίζει καθημερινά. Η πρόκληση είναι περισσότερο δική μας, των γονιών, και όχι τόσο των παιδιών, που φαίνεται να προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα απ’ όσο εμείς πιστεύουμε, προτού τολμήσουμε την απόφαση αυτή.