Πικρές αλήθειες

Μερικές φορές τα άρθρα γίνονται «προσωπικά» ή πάντα...

Αφού το παρόν blog χρησιμεύει μόνο για να εντοπίζει την αλήθεια μας, να ψάχνει την ουσία, να βοηθάει τον Ανθρωπισμό μας να εκδηλώνεται, όπως και όπου μπορεί.

Είναι μια προσωπική «δουλειά», που δεν έχει αφέντες, δεν αντιπροσωπεύει τίποτα και κανέναν πέρα από την Αλήθεια και την ατομική έκφραση του συνειδητού Ανθρώπου.

Συχνά, κόντρα στο κατεστημένο και τις περισσότερες φορές απρόβλεπτο και ενοχλητικό, συνεχίζει την πορεία του, όπως ορίζει η Καρδιά κάθε φορά, χωρίς στρατηγικές και κρυμμένες προθέσεις. Απλά, αληθινά και συχνά τολμηρά!

Τελευταία φαίνεται να δυσαρεστείται αρκετός κόσμος και αυτό μπορεί να είναι μόνο θετικό, όταν συνοδεύεται από συνεχή επαγρύπνηση, που δεν αφήνει τον εγωισμό να φουντώνει και νέα (ψεύτικα) λάβαρα να υψώνονται, πάνω από τον Άνθρωπο.

Δεν Θέλω!

Δεν θέλω να εντάξω κανένα παιδί στην κοινωνία! Θέλω να μεγαλώσουν υγιή παιδιά, με καθαρό μυαλό και ανοιχτή καρδιά, που θα αλλάξουν την κοινωνία και θα δημιουργήσουν ένα διαφορετικό κόσμο. Αν η «ένταξη» είναι ο σκοπός και η ελεύθερη δημιουργία πέρα από πλαίσια περιοριστικά είναι παράνομη, τότε επιλέγω να είμαι παράνομη.

Δεν θέλω άλλες επαναλήψεις γνώριμων πεδίων, που προσπαθούν να αναβιώσουν, μέσα από έλλειψη φαντασίας και στεγνής μοιρολατρίας.

Δεν θέλω να ανήκω σε κανένα κίνημα αναβίωσης, κανένα ψέμα που θέλει τη ζωή να λειτουργεί ανάποδα και προάγει το μίσος και την έχθρα. Δεν θέλω να υποστηρίζω οτιδήποτε προσπαθεί, είτε άμεσα είτε πλαγίως, να στερήσει το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου, την ελευθερία της δημιουργικής έκφρασης.

Ανατροπή

Είναι και δύσκολο, μα και όμορφο να μπορείς να βλέπεις τον εαυτό σου καθαρά, αληθινά και ταπεινά, χωρίς συναισθηματικές προσκολλήσεις και βίαιους χαρακτηρισμούς. Συχνά σε εκπλήσσει, αν και ίσως αργείς λίγο να τα καταλάβεις… είπαμε, είναι αποτέλεσμα εκπαίδευσης και εξάσκησης της «στενής» αμέτοχης παρακολούθησης που πλέον αισθάνεσαι να κάνεις με ασφάλεια.

Υπήρχε ένα τραγούδι όταν ήμουν μικρή, «If my friends could see me now», (αν μπορούσαν οι φίλοι μου να με δουν τώρα), που συχνά έρχεται στο μυαλό μου… όχι το τραγούδι, η φράση. Πολλοί δεν θα φαντάζονταν ποτέ, άλλοι δεν θα το πίστευαν, άλλοι θα απειλούνταν, άλλοι θα συμφωνούσαν με ευχάριστη έκπληξη, και πάει λέγοντας. Ο καλύτερος μου φίλος έχει γίνει προ πολλού ο εαυτός μου και έτσι χαμογελάω πονηρά και περιμένω την εξέλιξη.