Η ασθένεια ως ορισμός (η άλλη θέαση)

Θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες συνηθισμένες εμπειρίες μου, μέσα από τη φύση της «δουλειάς» μου, που συναντώ ξανά και ξανά…

Συχνά, οι άνθρωποι με καλούν, όχι όταν αντιλαμβάνονται κάποιο άκρως αρνητικό συμβάν στη ζωή τους, αλλά όταν έχει ήδη γίνει αντιληπτό, όταν έχουν ήδη αντιδράσει φοβικά δοκιμάζοντας τις όποιες προτροπές του συστήματος ως μεθόδους αντιμετώπισης ή θεραπείας, όταν έχουν ήδη απογοητευτεί από τα αποτελέσματα και χρειάζονται κάποιο «θαύμα» («εναλλακτικές μεθόδους» τις λένε), να λειτουργήσει θεραπευτικά και λυτρωτικά.

Έχουμε εκπαιδευτεί να αγνοούμε ότι αυτό μπορεί να υπάρξει ΜΟΝΟ μέσα από εμάς τους ίδιους, ό,τι κι αν συμβαίνει ή επιτυγχάνουμε σε φυσικό επίπεδο. Μπορεί δηλαδή να βρεθεί ο σοφός, ο θεραπευτής, ο θαυματοποιός που θα μας απαλλάξει από το σύμπτωμα, την ασθένεια, την απώλεια. Όμως, αυτό από μόνο του, δεν μετακινεί τη συνείδηση, δεν προσφέρει γνώση, σοφία και ολιστική θεραπεία, σε καμία περίπτωση.

Κατάθλιψη: εγώ φταίω!

Η βιολογική ηλικία δεν έχει καμία σημασία. Το γνωρίζουμε αυτό όλοι, κι ας μη θέλουμε να το συμπεριλαμβάνουμε στα λόγια και στις πεποιθήσεις μας. Ο χρόνος που παίζει την καθοριστική σημασία στη ζωή μας είναι ο ψυχο-νοητικός χρόνος. Όλα όμως περιστρέφονται γύρω από τον γραμμικό, επίπλαστο χρόνο, για να μας κρατάνε φοβικά στην επιφάνεια.

Τα μελαγχολικά χαμόγελα, το απλανές βλέμμα, οι παγωμένες «καλημέρες» είναι όλα καθημερινά φαινόμενα, που τόσο έχουμε συνηθίσει, ώστε τα θεωρούμε φυσιολογικά ή «αναγκαία κακά» και έχουν πάψει να μας απασχολούν. Άλλωστε, ότι φοβόμαστε, μάθαμε να το διώχνουμε από τη σκέψη μας, εστιάζοντας (ακολουθώντας τις νέες «πνευματικές» προτροπές) σε άλλες, πιο θετικές σκέψεις.

Κατάθλιψη: όχι, δεν είναι ασθένεια

Φυσικά και δικαιούσαι να παραιτηθείς, να είσαι θλιμμένος, να θέλεις να δραπετεύσεις αυτή την ηλίθια πραγματικότητα που ζούμε ως κοινωνία. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις είναι να απορρίψεις τον εαυτό σου γι’ αυτό ή να προσπαθήσεις να τον «διορθώσεις» με θεωρίες «αγάπης και φωτός» που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την αληθινή ζωή! 

Τι νόημα έχουν οι θεωρίες όταν δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει το επόμενο σου γεύμα, όταν δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με κανέναν, όταν έχεις τόσο θυμό μέσα σου, όταν έχεις χάσει τη δουλειά σου, όταν τίποτα δεν έχει καμία σημασία πια; Τι νόημα έχει να προσπαθείς να οραματιστείς «κάτι θετικό», όταν όλες οι εικόνες που έρχονται κατακλυσμιαία στο νου σου είναι εικόνες φρίκης, καταστροφής, ματαιότητας και απόρριψης; Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι και που μπορείς να ανεχτείς είναι κάποιον εξυπνάκια να σου λέει να είσαι αισιόδοξος, να «βλέπεις τη φωτεινή πλευρά της ζωής». ΔΕΝ υπάρχει φωτεινή πλευρά! Συνειδητοποίησέ το, αποδέξου το! Κυλιέσαι στα σκατά και στριφογυρίζεις χαοτικά γύρω από αρνητικές διαδικασίες σκέψης. Αυτό είναι μόνο!

Πλησιάζοντας το τέλος

Έχεις διαπιστώσει ότι ο κόσμος αυτός είναι φτιαχτός. 
Διαισθάνεσαι ότι δεν είναι η αλήθεια. 
Βλέπεις ότι τα πάντα μετακινούνται, τίποτα δεν παραμένει σταθερό. 
Αισθάνεσαι τον πόνο κάτω από τα παγωμένα χαμόγελα, την έλλειψη του έρωτα πίσω από όλες τις θεωρητικές διδαχές και τα πρέπει. 
Τι κάνεις;

Το ξέρεις ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις να τον υπηρετείς χωρίς να σκοτώνεις σιγά σιγά τον εαυτό σου, μέσα σου. 
Το ξέρεις ότι δεν μπορείς να αφοσιωθείς πλέον σε ότι φαίνεται αληθινό αλλά έχει τη σφραγίδα του ψεύτικου. 
Νοιώθεις ότι αναλώνεσαι άσκοπα αλλά δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις, πού να πας ή ποιος να είσαι. 
Τίποτα δεν έχει νόημα. 
Τίποτα δεν είναι ικανό να σου προσφέρει την απόλυτη πληρότητα. 
Τίποτα δεν είναι ικανό να τραβήξει μέσα του όλο σου το Είναι, σε ένα τρελό χορό απόλυτης έκστασης και δημιουργίας.