6 Ιουνίου 2019

Η ζωή είναι αλλού




Ο κίνδυνος όταν τα καταστρέφεις όλα είναι να μη μείνει τίποτα όρθιο.

Αλλά αν το πιστέψεις αυτό, ο φόβος σε κατέχει για πάντα.

Δημιουργεί ψευδαισθήσεις, παρανοήσεις, ψεύτικες υπερασπίσεις και κατηγορίες.

4 Απριλίου 2019

27 Μαρτίου 2019

Μόνη



Το βρίσκω όλο και πιο δύσκολο να συμμετέχω σε κοινότυπες συζητήσεις.

Οι επιφανειακοί συναισθηματισμοί με αφήνουν αδιάφορη.

Οι κολλητοί είναι μόνο οι υποστηρικτές που η κατήχηση στο σχολείο μας έμαθε πως είναι οι «φίλοι». Δεν είναι! Είναι μόνο οι βολευτές της θέασης που εμμονικά διατηρούμε όταν φοβόμαστε οποιαδήποτε άλλη.

7 Μαρτίου 2019

Μαζί


Η «δουλειά» μου ως θηλυκό είναι

Να είσαι ήρεμος στα ταξίδια σου για να επιστρέφεις με ασφάλεια

Να είσαι δυνατός στις συναλλαγές σου για να σε καμαρώνω

Να είσαι ελεύθερος στις μετακινήσεις σου για να εξερευνάς το άγνωστο

5 Μαρτίου 2019

Μηχανισμοί επιβίωσης


Ένοιωσες πολύ θυμό φεύγοντας. Αν δεν τον παραδεχτείς και δεν τον εκφράσεις και σε μένα (η εκτόνωση σε μένα είναι άλλο..), θα συνεχίσει να δηλητηριάζει τη σχέση αλλά και τον εαυτό σου υπόγεια. Όπως δουλεύει ο καρκίνος και η κάθε «ανίατη» ασθένεια.

Δεν σού έμαθαν όμως πως «η (όποια) σχέση» συνεχίζεται μέσα σου, ακόμα κι όταν εσύ φεύγεις, μέχρι να ενώσεις τα κομμάτια σου. Σού έμαθαν πως φεύγοντας γλυτώνεις, απαλλάσσεσαι, κι έτσι ακόμα φεύγεις, ακόμα τρέχεις…

25 Φεβρουαρίου 2019

Τα αυτονόητα (;)


Πολλά θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, φανερά, ευδιάκριτα. Δεν είναι!

Για να μπορείς να σκεφτείς πραγματικά, θα πρέπει να έχεις ένα απελευθερωμένο νου. Δεν έχεις, γιατί ο νους όλων μας έχει προγραμματιστεί, έχει διαμορφωθεί ασυνείδητα. Λέγεται "σχολειοποίηση", "κοινωνικοποίηση".

Για να μπορείς να αποφασίζεις θα πρέπει να έχεις επιλογές. Δεν έχεις ιδιαίτερα, γιατί έχεις εξαναγκασμούς, υποχρεώσεις, βαρίδια που ποτέ δεν αμφισβήτησες. Άλλωστε, πρέπει να παραμένουμε γρανάζια της μηχανής.

18 Φεβρουαρίου 2019

Ό,τι δε σε σκοτώνει


«Ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό». Αλλά έχουμε ιδέα τι, πώς σκοτώνει, ποια είναι η πραγματική δύναμη, πέρα από τη θεωρία; 

Υποθετικές ερωτήσεις που πιέζουν (όλο και περισσότερο) για προσωπικές, αληθινές απαντήσεις.

Η εκπαίδευσή μας όμως είναι θεωρητική. Οι ερωτήσεις μας παραμένουν υποθετικές. Στοχασμοί χωρίς αντίκρισμα πρακτικότητας καθώς η ζωή μάς περιμένει να φανερωθούμε. Ή έτσι νομίζουμε...πως «περιμένει»..

28 Νοεμβρίου 2018

Η μετάλλαξη της δικαιοσύνης


Πόσο καλά έχουμε γαλουχηθεί ώστε να πιστεύουμε πως η "δικαστική εξουσία" είναι συνώνυμο της "δικαιοσύνης! Οι δυο έννοιες δεν θα μπορούσαν να απέχουν περισσότερο η μια από την άλλη!

Αλλά το προσπερνάμε. Γιατί έτσι μάθαμε. Και δεν διδαχθήκαμε να αμφισβητούμε όσα μάθαμε! Υπάρχει πάντα λόγος που προσπερνάμε όμως όσα προσπερνάμε...

13 Νοεμβρίου 2018

Συνεχίζοντας να διεξάγουμε πολέμους


Όλοι οι πόλεμοι γίνονται για εγωισμούς.
Χωρίς εξαίρεση!

Δεν υπάρχει "δίκαιος πόλεμος". Ιστορικά!
Θα έπρεπε να είναι πλέον φανερό αλλά δεν είναι, εφόσον δεν έχουμε καταφέρει να τους σταματήσουμε, να τους εμποδίσουμε ή να μην τους δικαιολογούμε.

ΟΛΟΙ οι πόλεμοι έχουν αφετηρία μέσα μας.

8 Οκτωβρίου 2017

Είσαι...Είμαι...

Είσαι αυτός που με αναγκάζει να μετακινούμαι.

Να τολμώ να βγαίνω από το καβούκι μου.

Να σταματάω για να απλώνομαι, να εκφράζομαι.

Είσαι η κίνηση,
η συγκεκριμένη κίνηση στο χάος μου.

Είσαι η έκφραση της ουσίας μου,

κι εγώ δεν κλείνομαι σε πλάνα για να σε περιορίζω.

7 Οκτωβρίου 2017

Ο φόβος του πόνου...μια συνεχιζόμενη επιμονή.

Σκέφτομαι, με θλίψη, πως αυτός ο κόσμος ακόμα επιμένει να λειτουργεί ανάποδα από τους Νόμους που τον διέπουν. Δεν είναι φανεροί ακόμα; Δεν γίνονται αντιληπτοί ακόμα;

Περιμένεις να δεις την αλλαγή που δεν είσαι πρόθυμος να εκφράσεις με σκέψη, λόγο και στάση ζωής.

Περιμένεις να γίνεις αποδεκτός χωρίς να υποστείς την κοροϊδία, την απόρριψη.

Περιμένεις να κερδίσεις τη μάχη χωρίς να χρειαστεί να τη δώσεις.

Περιμένεις να αγαπηθείς χωρίς να έχεις αγαπήσει, μόνο απαιτείς δωρεάν παροχές...

3 Οκτωβρίου 2017

Ο Έρωτας που σού διαφεύγει


Παραπλανημένοι «σοφοί»...

Λένε, πως αν χάσεις την αγάπη μιας γυναίκας, αν δεν πετύχεις στην αγάπη, γίνεσαι φιλόσοφος….με δικά μου λόγια.

Λένε… Άνδρες λένε. Άνδρες έχουν βγάλει τις περισσότερες ρήσεις.

Τραγικό!

Μόνος, μπορείς να φτάσεις μόνο μέχρι το κατώφλι της ψυχής σου. Δεν μπορείς να ανοίξεις την πόρτα, να εισέλθεις. Είναι αδύνατον!

31 Αυγούστου 2017

Και πάλι από την αρχή

Το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν μεγάλωσα!

Όλα όσα φαίνονται φυσιολογικά, λογικά, ώριμα για τους άλλους, εμένα μού προκαλούν ερωτηματικά. Γιατί αυτό; Γιατί εκείνο; Γιατί έτσι κι όχι αλλιώς; Γιατί δεν μπορώ; Γιατί δεν γίνεται; Γιατί όχι; Γιατί ναι; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Και πάλι από την αρχή!

Σκέφτομαι συχνά ότι αύριο μπορεί να πεθάνω. Θέλω να έχω ζήσει! Θέλω να μη μετανοιώνω και δεν το κάνω. Θέλω να αισθάνομαι τα πάντα, να γεύομαι, να ψάχνω, να δοκιμάζω. Θέλω να είμαι διάφανη, τρελή!

11 Αυγούστου 2017

Πολεμάτε αλλήλους ως εαυτόν

Μαθαίνουμε να μη μιλάμε,
να μην αντιστεκόμαστε,
να μην κουνάμε τα νερά,
να μη φαινόμαστε,
να μην ξεστρατίζουμε,
να δεχόμαστε την εξουσία.

Μαθαίνουμε... Και μετά όλα μάς φαίνονται φυσιολογικά.
Συμμορφωνόμαστε, δεχόμαστε, σκύβουμε, ανεχόμαστε, κλειδωνόμαστε.
Γινόμαστε φυσιολογικοί.

Μοιραζόμαστε με άλλους φυσιολογικούς την κατασκευασμένη φυσιολογικότητα μας.
Επιδεικνύουμε την κοινή δειλία μας.

15 Ιουλίου 2017

Να μη μεταλλαχθείς!

Να μη μεταλλαχθείς!
Δεν είναι τόσο απλό...

Σε εκφοβίζουν με το παραμικρό.
Κινδυνεύεις να χάσεις τα λογικά σου κάθε λεπτό.

Παραμορφώνεται τόσο πολύ η αλήθεια που δυσκολεύεσαι ακόμα κι εσύ που την υπηρετείς, να τη διακρίνεις.

23 Ιουνίου 2017

Κρυφή Δύναμη

Δεν έχει μέλλον για μένα αυτός ο κόσμος. Ζούμε τις τελευταίες, απεγνωσμένες προσπάθειες του να επιβληθεί, να παραμείνει. Ακόμα και από σάπια απομεινάρια, μιας στείρας ηθικής που πλέον δεν παράγει, μόνο καταστρέφει.

Λογοδοτεί, αλλά δεν το αναγνωρίζει.

Καίει αλύπητα κάθε αγνότητα, την αθωότητα, οτιδήποτε Δίκαιο.

Ασελγεί στους πιο αγνούς και ανώτερους ρόλους που Υπηρετούν τη Ζωή.

Καταδικάζει τις λέξεις, τα νοήματα, σε φτηνά λογικοφανή επιχειρήματα, που χρειάζονται σωρεία αναλύσεων και «τεκμηριώσεων» για να αποκτήσουν την χαμένη ουσία, έστω και κούφια.

26 Μαΐου 2017

Συν-παρουσία: μια άλλη επικοινωνία


Δεν θα έπρεπε ποτέ να απαντάμε βιαστικά, αυτόματα. (Η εκβιαστική λειτουργία των σχολείων είναι μόνο μια πιστή αντανάκλαση/αντίγραφο της διαμορφωμένης δικής μας λειτουργίας και στάσης ζωής). 

Δεν έχουμε άμεσα, ποτέ, ολόκληρη την πληροφορία. Η ανταπόκριση δεν υπακούει σε νόμους του εγώ, παρόλο που ανήκει, προσωρινά, σε συγκεκριμένο χωροχρόνο.

Πώς όμως τότε να βρισκόμαστε παρόντες, δράστες στη ζωή μας, στο δευτερόλεπτο της στιγμής που αναμένει μια απάντηση/ανταπόκριση; Στην πίεση του χρόνου. Στην αμηχανία της στιγμής...

Με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο από αυτόν που υπηρετούμε.

15 Μαΐου 2017

Αναβάλλοντας

Αναβάλλουμε όταν δεν είμαστε σίγουροι γι' αυτό που θέλουμε, γι' αυτό που είμαστε.

Αναβάλλουμε όταν δεν είμαστε σίγουροι γι' αυτό που θέλουμε να είμαστε. 

Δεν αναγνωρίζουμε αυτόν τον εσωτερικό δισταγμό, αυτήν την βαθύτερη αμφιβολία που κρύβει ακόμα περισσότερα αφανέρωτα. Όμως, αναγνωρίζουμε πιο εύκολα (αν και όχι πάντα) το σύμπτωμά της, το φόβο, πιστεύοντας πως προκαλείται από άλλους, πως είναι ένα τέρμα.

Όταν δεν αναγνωρίζεται ούτε ο φόβος τότε μένουμε το θυμό, που μετατρέπεται και σε οργή, σε βία, θεωρώντας πως βρισκόμαστε μόνιμα απέναντι από εχθρούς που θέλουμε να εξοντώσουμε ή να μάς εξοντώσουν...ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό.

17 Απριλίου 2017

24 Μαρτίου 2017

Ποια Ιστορία;


Ποια ιστορία να διδάξω, όταν αλλάζω τη δική μου συνεχώς;

Πώς να δεις τον κόσμο πραγματικά, αν δεν καταλάβεις πως αυτό που νομίζεις πως είσαι, είναι μόνο μια ιστορία....αυτή που πεισματικά διατηρείς.

Γιατί; Θα πρέπει να αναρωτηθείς. Διαφορετικά, δεν έχεις δικαίωμα να μαλώνεις με τις εικόνες που βλέπεις γύρω σου, με τα εμπόδια που βρίσκεις στο δρόμο σου, με τους ανθρώπους που συναντάς στη ζωή σου....με το καθετί που βρίσκεται μπροστά σου και μέσα σου.