Δεν Θέλω!

Δεν θέλω να εντάξω κανένα παιδί στην κοινωνία! Θέλω να μεγαλώσουν υγιή παιδιά, με καθαρό μυαλό και ανοιχτή καρδιά, που θα αλλάξουν την κοινωνία και θα δημιουργήσουν ένα διαφορετικό κόσμο. Αν η «ένταξη» είναι ο σκοπός και η ελεύθερη δημιουργία πέρα από πλαίσια περιοριστικά είναι παράνομη, τότε επιλέγω να είμαι παράνομη.

Δεν θέλω άλλες επαναλήψεις γνώριμων πεδίων, που προσπαθούν να αναβιώσουν, μέσα από έλλειψη φαντασίας και στεγνής μοιρολατρίας.

Δεν θέλω να ανήκω σε κανένα κίνημα αναβίωσης, κανένα ψέμα που θέλει τη ζωή να λειτουργεί ανάποδα και προάγει το μίσος και την έχθρα. Δεν θέλω να υποστηρίζω οτιδήποτε προσπαθεί, είτε άμεσα είτε πλαγίως, να στερήσει το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου, την ελευθερία της δημιουργικής έκφρασης.

Με τις «καλύτερες προθέσεις» σκοτώνουμε το πνεύμα των παιδιών μας

Θέλω να ζητήσω εξ’ αρχής συγνώμη από τους δασκάλους (τους αληθινούς δασκάλους, αυτούς που αγαπάνε αυτό που κάνουν και όχι από τους «υπαλλήλους»), τους οποίους σέβομαι και τιμώ καθώς είχα κι εγώ μερικούς – ελάχιστους – σπουδαίους στη ζωή μου. Είναι οι ίδιοι θύματα του ίδιου συστήματος που προσπαθούν, με αξιοπρέπεια να τιμήσουν.

Καθημερινά διαπιστώνω τη ζημιά που άθελά μας κάνουμε στα παιδιά μας, νομίζοντας πως προσφέρουμε σε αυτά το καλύτερο δυνατόν. Ευθύνη έχουμε πρωτίστως εμείς, οι γονείς. Όχι για τις επιλογές μας γιατί ένας ασυνείδητος άνθρωπος δεν μπορεί να έχει ευθύνη. Μα για τη συνεχιζόμενη ύπνωσή μας που μας στερεί το δικαίωμα και την ευθύνη της συνειδητής επιλογής της δράσης μας.

Ας άκουγαν τι μου λένε...

Μου λένε να πάει σχολείο για να κοινωνικοποιηθεί, κι εγώ φοβάμαι πως θα ομαδοποιηθεί όσο βλέπω τα παιδιά γύρω πως μπήκαν σε κουτιά. Βλέπω να μην ξέρουν να υπάρξουν με άλλους ανθρώπους ισότιμα, πως φοβούνται το άγνωστο και αδυνατούν να συσχετιστούν έξω από τις γνώριμες δραστηριότητες και τα μέλη των ομάδων τους.

Βλέπω τα παιδιά και μέσα από αυτά βλέπω συχνά τα κρυμμένα πρόσωπα των γονιών τους. Δεν έχουν μάθει ή μάλλον έχουν προ πολλού ξεχάσει να βρίσκονται στο παρόν, στο εδώ και τώρα της ζωής τους. Ανήσυχα και ανικανοποίητα, προσπερνούν οτιδήποτε δεν ταιριάζει με τα εγωικά συμφέροντα και γνώριμα μονοπάτια τους.

Κρίση στην εκπαίδευση;

Θα ήθελα κάποια στιγμή να καταργηθεί ο όρος «εκπαίδευση». Με παραπέμπει σε κάτι ψεύτικο, φτιαχτό, που αντιτίθεται με τη φυσιολογική πορεία της ζωής.

Γιατί το κάναμε ένα ξεχωριστό κλάδο από τη ζωή; Μαθαίνουμε συνέχεια, από την πρώτη στιγμή που γεννιόμαστε. Δεν σταματάμε να μαθαίνουμε μέχρι και την τελευταία μας στιγμή. Μια εντελώς φυσιολογική διαδικασία και ανάγκη του ανθρώπου, που συμβαίνει αυθόρμητα, αβίαστα και συνέχεια!

Απο-σχολειοποίηση – Απο-προγραμματισμός

Όταν γράφω για «απο-σχολειοποίηση», εννοώ και τη δική μας: τον απο-προγραμματισμό του εαυτού μας. Είναι δευτερεύουσας σημασίας αν θα αποφασίσουμε να βγάλουμε τα παιδιά μας από το σχολείο, είναι όμως πρωτεύουσας σημασίας τι τελικά θα δώσουμε στα παιδιά μας, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο κι αν προσφέρουμε σε αυτά.

Τι σημαίνει «απο-σχολειοποίηση» με αυτήν την έννοια λοιπόν; Σημαίνει ουσιαστικά, με απλά λόγια, από-προγραμματισμός του υφιστάμενου τρόπου σκέψης μας, τον οποίο θεωρούμε φυσιολογικό.

Η ζωή ενός παιδιού χωρίς το σχολείο

Τι κάνει ένα παιδί όλη μέρα όταν δεν πηγαίνει σχολείο;

Οι περισσότεροι θα έχετε αυτήν την εμπειρία όταν τα σχολεία κλείνουν για διακοπές αλλά όχι συνεχόμενα και καθημερινά. Αλλά αυτά τα διαστήματα "ενδιάμεσα" σπάνια φανερώνουν την αλήθεια.

Η προσωπική μου είναι ότι αυτό είναι ένα θέμα που με συναρπάζει και με διαφωτίζει καθημερινά. Η πρόκληση είναι περισσότερο δική μας, των γονιών, και όχι τόσο των παιδιών, που φαίνεται να προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα απ’ όσο εμείς πιστεύουμε, προτού τολμήσουμε την απόφαση αυτή.

Παιδιά, γονείς και σχολείο

Συζητώντας με αρκετούς γονείς αλλά και με ανθρώπους γενικότερα, καταλαβαίνω τον συνηθισμένο τρόπο σκέψης που μάθαμε να λειτουργούμε:: έχουμε ένα πρόβλημα, αρχίζουμε να το συζητάμε με τους γύρω μας. Αρχίζουμε να αναζητούμε διαγνώσεις και απόψεις ειδικών, συνδυάζοντας τα όλ’ αυτά με τις συμβουλές που όλοι του προσφέρουν απλόχερα. Τελικά, τις περισσότερες φορές, δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε ή αμφιβάλλουμε (κρυφά ή φανερά) για την απόφασή μας.


Φυσικά, αυτή η τακτική σηκώνει πολλή ανάλυση και επεξήγηση, όμως μπορεί εύκολα να τα δει όλ’ αυτά ο καθένας στον εαυτό του, στη δική του προσωπική λειτουργία της ζωής του.

Τι είναι η αποσχολειοποίηση

Ανησυχείτε για το μέλλον των παιδιών σας μετά από 10, 20 χρόνια αλλά δεν σας ανησυχεί το παρόν σας και τι τους δίνετε τώρα.

Δεν διανοείστε καν αν έχετε επιλογή και προχωράτε στην ένταξη των παιδιών σας στα σχολεία γιατί το ίδιο έχετε ενταχθεί και εσείς στην κοινωνία την οποία δεν τολμάτε να αμφισβητήσετε.

Αναγκάζετε τα παιδιά σας να «διαβάζουν» όπως αναγκάζετε τον εαυτό σας να δουλεύει, έχοντας ξεχωρίσει το παιχνίδι από τη μάθηση, τη δουλειά από το πάθος της δημιουργίας.

Τι επιλέγουμε για τα παιδιά μας;

Για πολλούς, πιο μεγάλη σημασία έχει το ότι το unschooling ή homeschooling είναι παράνομο παρά το τι προσφέρουν πραγματικά στα παιδιά τους, μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος. Κάποιοι άλλοι ενδιαφέρονται περισσότερο για την ουσία της εκπαίδευσης των παιδιών τους, έχοντας αντιληφθεί ότι η παιδεία είναι ανεξάρτητη του υπάρχοντος εκπαιδευτικού συστήματος και ότι πολεμώντας κάτι, ενώ παραμένουν συμβιβασμένοι σε αυτό, δεν οδηγεί πουθενά. Για αυτούς γράφω!

Το αν θα επιλέξει κάποιος να απαλλάξει ή όχι το παιδί του από το σχολικό σύστημα, είναι τεράστια συζήτηση, χωρίς εύκολες απαντήσεις, που οφείλει να κάνει με τον εαυτό του. Είμαι όμως σίγουρη ότι οι περισσότεροι από μας, δεν θα επιλέγαμε αυτή την οδό, αν είχαμε άλλη, πιο δημιουργική εκδοχή.

Όμως το unschooling σημαίνει πολύ περισσότερα πράγματα από απλή μη συμμετοχή στο σχολείο. Η έννοια είναι ευρύτερη (ή θα έπρεπε να είναι) και αφορά τον από-προγραμματισμό μας, από κάθε είδους προγραμματισμούς που κρατάνε κλειστό και παγιδευμένο το νου μας και κατ’ επέκταση τον εαυτό μας. Διότι, αν δεν έχουμε οι ίδιοι απαλλαγεί απ’ όσα μας περιορίζουν, πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε πως μπορούμε να προσφέρουμε κάτι διαφορετικό στα παιδιά μας;

Δεν θέλει να πάει σχολείο

Έχω δει πολλά άρθρα , με αυτόν ή παρόμοιο τίτλο, όλα όμως, με απογοητεύουν μετά την τρίτη ή τέταρτη γραμμή. Γιατί;

Γιατί δεν αγγίζουν την ουσία του θέματος. Γιατί αναφέρονται σε συμπεριφορές και στρατηγικές που αν και αντιμετωπίζουν (προσωρινά) το σύμπτωμα, εντούτοις, δεν λύνουν το πρόβλημα, ούτε για τα παιδιά αλλά ούτε για τους γονείς.

Το αριχκό δόγμα είναι να ΘΕΛΕΙ το παιδί να πηγαίνει σχολείο... οπότε, πώς να το κάνουμε "να θέλει". Κάθε αφορμή όμως, αποτελεί πάντα μια ευκαιρία να δούμε βαθύτερα, πιο ουσιαστικά, να πάμε στην "καρδιά" ενός άλλου, αθέατου προβλήματος.

Δεν εξαντλείται φυσικά ούτε αυτό, ούτε οποιοδήποτε άλλο θέμα μέσα από ένα άρθρο, αλλά εύχομαι το παρόν να βοηθήσει προς μια άλλη κατεύθυνση, μια νέα, αόρατη ίσως οπτική.