Θεραπεία: ένας δρόμος για δυο

Κάποτε, ένας σπουδαίος θεραπευτής, μου είχε πει, «ξέρεις ότι έχεις βρει το σωστό φάρμακο όταν αρχίζουν τα συμπτώματα να θεριεύουν, να βρίσκονται σε έξαρση. Είναι προσωρινό και ένδειξη ότι έχεις εντοπίσει την αιτία, οπότε ακολουθεί αναπόφευκτα η θεραπεία».

Σήμερα, δεν κατανοούμε την έννοια της ασθένειας ούτε τη διαδικασία της θεραπείας. Βρισκόμαστε τόσο αποξενωμένοι από τον Εαυτό μας, από τη ζωή, που έχουμε μετατρέψει τη λειτουργία της θεραπείας σε μηχανιστική, εξωτερική παρέμβαση άλλων - ερήμην Μας - επιβαρυμένη με άπειρες προκαταλήψεις και φόβο, με αμφίβολα αποτελέσματα. Ακόμα και η εναλλακτική ιατρική, όλες οι φυσικές μέθοδοι που έχουν ανακαλυφθεί ή έχουν εισαχθεί από το εξωτερικό, δεν έχουν προσφέρει την υγεία που είναι απαραίτητη για μια ζωή ουσίας και νοήματος.

Οι «θετικές» καλημέρες

Οι θετικές πρωινές δηλώσεις/προτροπές/συμβουλές ελάχιστα μας βοηθούν. Πολύ περισσότερο μας εμποδίζουν και μας περιορίζουν. Υπάρχουν άπειρες τέτοιες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, νομίζοντας ότι εστιαζόμαστε ορθά. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, αλλά δεν γίνεται ακόμα κατανοητό.

Βέβαια, αυτή η άποψη αντιτίθεται σε κάθε «πνευματική σχολή» και κάθε άποψη που θέλουμε να πιστεύουμε. Οπότε είναι πολύ εύκολο να απορριφθεί αντί να εξεταστεί. Το έχω όμως ξαναπεί: ο Ατομικός Δρόμος δεν είναι για όλους, μόνο γι’ αυτούς τους «εκλεκτούς» που θέλουν αληθινά να απελευθερωθούν από την πλάνη της οποιασδήποτε ψευδαίσθησης.

Η πρόκληση λοιπόν θα ήταν να εξεταστεί, όπως και η κάθε «θετική ενέργεια» που θέλουμε να στέλνουμε στους άλλους, υποθέτοντας πως γνωρίζουμε την πορεία του καθενός.

Όμορφος Δυαδικός Κόσμος

Πίσω από κάθε αλήθεια, κρύβεται ένα αθέατο ψέμα.
Πίσω από κάθε ψέμα κρύβεται μια αθέατη αλήθεια.

Η πρόκληση είναι να αντιλαμβανόμαστε το αθέατο, όχι να κρίνουμε το θεατό. Μια πρόκληση που ακόμα φορτίζεται με άπειρες πλάνες και καταχωρημένες πεποιθήσεις που εμποδίζουν την όραση.

Η πραγματικότητα θ’ αλλάξει πολλές φορές καθώς ανοίγουν σταδιακά τα δικά μας, ατομικά μάτια. Πολλά που τώρα φαίνονται αληθινά θ’ αποδειχτούν ψεύτικα και το αντίστροφο.

Ό,τι γυαλίζει δεν είναι χρυσός

Χρειάζεται να είσαι πολύ προσεκτικός, φτιάχνοντας την εικόνα που θέλεις να διαδώσεις και να εγκαθιδρύσεις στην κοινωνία. Χρειάζεται να προσέχεις πού εμφανίζεσαι και πώς παρουσιάζεσαι. Χρειάζεται να γνωρίζεις τους κανόνες του παιχνιδιού… πολλούς κανόνες, ανάλογα με το χώρο, το στόχο, τις επιθυμίες σου. Είναι πλέον τόσο φυσιολογικό όλο αυτό το σκηνικό, που συμμετέχουμε χωρίς να διερωτόμαστε το τίμημα που πληρώνουμε για αυτό.

Υπάρχει ένα «ενδιάμεσο στάδιο», δύσκολο, που περνάμε αναγκαστικά, εφόσον θέλουμε να είμαστε ο Εαυτός μας. Αυτό δεν περιγράφεται εύκολα γιατί είναι ατομική πορεία του καθενός από μας, ανάλογα με τις κρυφές του επιθυμίες, τα όνειρα, τις ανάγκες, τις φοβίες και τελικά τις υποσυνείδητες πεποιθήσεις που φτιάχνουν την πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε. Παραμένει όντως ένα φοβικό ενδιάμεσο στάδιο, που όσοι δεν τολμούν να εισέλθουν, το αντιλαμβάνονται ως καταστροφικό. Και έτσι χρειάζεται να παραμείνει γιατί πρέπει η απόφαση να είναι συνειδητή και αμετάκλητη.

Πλανεμένοι «Γνώστες»

Πίσω από αυτό που φαίνεται και ορίζουμε ως πραγματικό, αληθινό, υπάρχει η κρυμμένη αλήθεια που ορίζει την ποιότητα, τη διάρκεια και την ένταση του φαινομενικού ψεύδους.

Το εκδηλωμένο αληθινό οδηγεί στον εντοπισμό του εσωτερικού ψεύδους, που σκοπό έχει τη σύνθεση του Εαυτού μας.

Έχεις ήδη μπερδευτεί;

Κάθε εσωτερική μετατόπιση και κάθε «άνοιγμα» πέρα από τα φαινόμενα, συνοδεύεται με άπειρες συνειδητοποιήσεις που έχουμε την πρόκληση να εφαρμόσουμε/εκδηλώσουμε στην πράξη, μετρώντας το κόστος, ζυγίζοντας το όφελος, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη του ποιοι Είμαστε.

Μαθησιακές δυσκολίες και άλλοι «περιορισμοί»

Ενόσω ολόκληρο το σύστημα και ο τρόπος σκέψης μας θέλει να βλέπει το θέμα της «δυσλεξίας» ως μαθησιακή δυσκολία, ως ταυτιζόμενο με το λόγο, κυρίως τον γραπτό και την έκφρασή του, θα εξακολουθούμε να αγνοούμε, να αυτό-περιοριζόμαστε και φυσικά να μην προσφέρουμε ουσιαστικά.

Έχει λανθασμένα ταυτιστεί με το σχολείο, την εκπαίδευση και την ικανότητα προσαρμογής σε αυτό ή όχι.

Έχει περιοριστικά ταυτιστεί με τη διαχείρηση του λόγου και των συμβόλων.  Άπειρες θεωρίες και μύθοι μπερδεύουν αλλά και κατευθύνουν την κοινή γνώμη.

Τα γυαλιά!

Το αν θα βγάλεις τα γυαλιά με τα οποία βλέπεις τον κόσμο, νομίζοντας ότι τον βλέπεις με τα μάτια σου, είναι καθαρά δική σου απόφαση. Κανείς δεν μπορεί να πείσει αλλά ούτε και μπορεί κανείς να σου δείξει ότι φοράς γυαλιά, όσο εσύ πιστεύεις ότι βλέπεις με τα μάτια σου. Τόσο απλό όσο και τόσο δύσκολο να γίνει κατανοητό, στην αλήθεια και στην έκτασή του.

Όταν όμως αρχίζεις να συνειδητοποιείς ή έστω να υποψιάζεσαι ότι «φοράς γυαλιά», τότε ναι, μπορεί κάποιος να σου δείξει πώς να τα βγάλεις. Γιατί φυσικά, δεν είναι τόσο εύκολο όσο οι μέχρι τώρα γνώσεις σου σε πείθουν ότι είναι, απλά επειδή έχεις μια έτοιμη εικόνα στο κεφάλι σου ότι «βγάζεις τα γυαλιά». Εδώ, σε αυτό ακριβώς το σημείο, βρίσκεται η παραπληροφόρηση… γιατί είναι πανεύκολο να τη δεχτείς!

Επαγγελματικός προσανατολισμός

Ένα από τα βασικά θέματα που απασχολεί τα νέα παιδιά είναι ο «επαγγελματικός προσανατολισμός». Ο όρος από μόνος του, κατευθύνει και περιορίζει. Αναγκαστικά! Αυτός είναι και ο λόγος που αρχικά δημιουργήθηκε: για να κατευθύνει και να περιορίζει.

Η όλη μέθοδος που ακολουθείται προς τον επαγγελματικό προσανατολισμό, εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα ενός συστήματος που έχει δημιουργηθεί για να διατηρείται ως έχει, αγνοώντας τον Άνθρωπο, τη μοναδικότητα, την εξέλιξη (κι ας φαίνεται ότι υπηρετεί το αντίθετο).

Περί ουσίας

Συχνά λέμε «εμπιστεύομαι ή δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου», θεωρώντας ότι κατανοούμε τι λέμε. Και φυσικά, δεν γράφουμε ούτε εννοούμε τον Εαυτό με κεφαλαίο Ε. Αυτό που αναγνωρίζουν άλλωστε οι περισσότεροι είναι την ταυτότητα, την προσωπικότητά τους, ως εαυτό, μη γνωρίζοντας βιωματικά παρά μόνο ένα ελάχιστο, επιφανειακό τμήμα του Είναι τους. Στην «καλύτερη» περίπτωση, ο Εαυτός θεωρείται ένα ξεχωριστό, «ανώτερο» και άγνωστο κομμάτι, που προσπαθούν να φτάσουν.

Δεν ξέρουμε αλήθεια, τι ακριβώς σημαίνει «εμπιστεύομαι τον Εαυτό μου».

Εγώ ή εμείς;

Ο κόσμος μας βρίσκεται διαχωρισμένος αλλά δεν το βλέπεις εύκολα. Παντού αυτός ο διαχωρισμός είναι εμφανής, αν κοιτάξεις με «διαφορετικά μάτια»: σε χώρες, σε κοινωνίες, σε περιοχές, ακόμα και μέσα σε οικογένειες, στο ίδιο σου το σπίτι, στον ίδιο σου τον εαυτό. Οι αριθμοί δεν αλλάζουν την πραγματικότητα.

Υπάρχει το εγώ και υπάρχει το εμείς. Στη μια περίπτωση το «δικό μου» και το «υπάρχω μόνο ή πρώτα εγώ και μετά όλοι οι άλλοι» είναι κυρίαρχο και καθορίζει το γίγνεσθαι και την ποιότητα της ζωής. Στην άλλη περίπτωση «εγώ δεν έχω σημασία αλλά υπάρχω για τους άλλους (την οικογένεια/τη χώρα/το έθνος/τα ιδανικά που μου δόθηκαν κλπ», καθορίζει το πλαίσιο της ύπαρξης. Η συνεχόμενη πάλη ανάμεσα στα δυο, ενισχύει τον εσωτερικό διάλογο, την αυτό-αμφισβήτηση αλλά και δημιουργεί παράλληλα άπειρους άλλους διαχωρισμούς.

Ειλικρίνεια (ή η ψευδαίσθησή της)

Οι περισσότεροι – εκτός από τα μικρά παιδιά - θα τρομάζαμε αν ανακαλύπταμε πόσα δεν ξέρουμε, υποθέτοντας ότι τα ξέρουμε. Έχουμε αντικαταστήσει τη γνώση με πληροφορίες, με τις οποίες γεμίζουμε το κεφάλι μας, στερώντας μας την δυνατότητα να μάθει, να γνωρίζει, ν' ανακαλύψει.

Πολλά είναι καταχωρημένα μπερδεμένα…

Σπάνια, και μόνο αν έχουμε τολμήσει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, αντιλαμβανόμαστε ότι όλ’ αυτά που έχουμε ως γεγονότα και αλήθειες μέσα μας είναι ουσιαστικά απόψεις, σενάρια της δικής μας φαντασίας, πεποιθήσεις που μετατρέπονται σε πραγματικότητες. Αλλά, ποιος θα τ’ αμφισβητήσει όλ’ αυτά, όταν είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτά είναι γεγονότα, η πραγματικότητα. Ειδικά, αν την ίδια βλέπουν και όλοι οι άλλοι γύρω μας… ή έτσι υποθέτουμε;

Αντιστρέφοντας την πορεία

Μιλάμε για απλότητα, αλλά αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι ελάχιστοι την κατανοούμε. Απλότητα, λιτότητα, … οι λέξεις αυτόματα ερμηνεύονται από τις καταχωρημένες πεποιθήσεις, που είναι δύσκολο ν’ αναδυθούν.

Όμως η απλότητα έχει να κάνει με ταυτόχρονες έννοιες που δεν έχουν γίνει κατανοητές ούτε έχουν κατακτηθεί ως στάσεις ζωής. Και, παρόλο που θέλουμε να το προσπερνάμε, όσο αυτές δεν συνυπάρχουν, τότε παραμένουμε στα λόγια, ενώ η ουσία και η πράξη, μας διαφεύγει.

Αυτό που πάντα με κάνει και χαμογελάω είναι το πόσα θέλουμε και προσπαθούμε να κρύβουμε από τον εαυτό μας, ενώ είναι φανερά (τουλάχιστον σε αυτούς που μπορούν να δουν).  Το πόσα αδυνατούμε να δούμε, μόλις η παρατηρητικότητά μας απουσιάζει, ενώ πιστεύουμε πως βλέπουμε, ακούμε και αντιλαμβανόμαστε.

Η μαγική ερώτηση «πώς»

Αυτό που με προβλημάτιζε πάντα στην εκπαίδευση ήταν και έχει παραμείνει το ίδιο: πώς μαθαίνουμε. Παρατηρώντας τα παιδάκια μα και τους ενήλικες γύρω μου, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς ότι η απορία δεν έχει λυθεί.

Πρωτάκια και έφηβοι, παιδιά και ενήλικες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα ίδια θέματα, τις ίδιες δυσκολίες, μεταλλαγμένες, χωρίς να μπορούν να εντοπίσουν «την καρδιά» του προβλήματος. Πώς μαθαίνουμε!

Γιατί αυτή η μικρή λεξούλα κρύβει πολύ περισσότερα από αυτό που αρχικά κατανοούμε. Συμπεριλαμβάνει επίσης πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε!


H αλήθεια είναι πως μαθαίνουμε… από την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής μας, άσχετα αν το ονομάζουμε χιλιάδες άλλα πράγματα. Η ουσία είναι πως μαθαίνουμε και ποτέ δεν εντοπίζουμε το πώς το κάνουμε. Από το «πώς» πηγάζουν πολλά… ποιος μαθαίνει, γιατί μαθαίνει, τι μαθαίνει, πώς τα χρησιμοποιεί, γιατί και πότε και πολλά άλλα, ενδιάμεσα, αθέατα.

Πότε θα σταματήσεις να τρέχεις;

Δεν το βλέπεις ότι είσαι εθισμένος στο δράμα και στη φυγή; Δεν το καταλαβαίνεις ότι η αλαζονεία της άγνοιάς σου σε πείθει ότι επιλέγεις ενώ αγνοείς αν θα υπάρχεις την επόμενη στιγμή;

Ακολουθείς παρορμητικά τις χαοτικές επαναλήψεις της ψυχής σου που σε τραβάει να ξανανιώθεις και να ξαναβιώνεις τα δράματα που πιστεύει πως είναι το πεπρωμένο και η πορεία σου.

Πότε θα σταματήσεις να τρέχεις για να μπορείς να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι την αλήθεια που θέλεις να αποφεύγεις; Θέλεις να ελέγχεις, να ξέρεις και να επιλέγεις, και συνέχεια κυνηγάς αυτό που ποτέ δεν θα έχεις.

Ίδιες λέξεις, διαφορετικές έννοιες

Είναι πολλές λέξεις που χρησιμοποιώ συχνά όμως με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που συνηθίζεται και έχουμε εκπαιδευτεί να κατανοούμε. Η Βαβέλ, που αναφέρω συχνά, περνά κυρίως απαρατήρητη, καθώς νομίζουμε πως κατανοούμε και εννοούμε τα ίδια πράγματα.

Ακόμα και τα παραδείγματα που συμπεριλαμβάνω εδώ, διευρύνονται με τον καιρό ή αλλάζουν, ανάλογα με τον συγκεκριμένο άνθρωπο με τον οποίο μιλώ, αλλά και με τη δική μου συνεχιζόμενη διεύρυνση του νου.

Πώς γίνεται αυτό; Όταν δεν έχεις ανάγκη να κρατιέσαι από μια συγκεκριμένη ταυτότητα, υποστηρίζοντας αυτό που νομίζεις πως είσαι (και φοβάσαι μήπως χάσεις), μπορείς να «γίνεσαι» οποιοσδήποτε, με σκοπό να εισχωρήσεις σε άλλες πραγματικότητες, για να επικοινωνήσεις με αυτές, ενώ διατηρείς το Είναι σου.

Νηστεία

Η εποχή της άνοιξης και η νηστεία. Οι συνδυασμοί δεν είναι τυχαίοι και είναι φυσικά άσχετοι με δοξασίες, θρησκείες και κοινωνικές επιβολές. Τα θέματα πάντα πάνε βαθύτερα από την επιφανειακή οπτική που θέλουμε να βλέπουμε, εθελοτυφλώντας.

Τα πάντα είναι συμβολισμοί και δίνουμε σε αυτούς τις ερμηνείες που θέλουμε, που μπορούμε να αποδεχτούμε. Κάθε φορά είναι αυτοί που έχουμε ανάγκη για να αναπτυχθούμε. Όμως, κάθε φορά που κατακτούμε ένα επίπεδο κατανόησης, οφείλουμε να προχωράμε στο παρακάτω.

Απόψεις.... μόνο αυτό!

Πάντα θα με εκπλήσσει, το πόσες τεχνικές μπορεί να εφευρίσκει ο (αριστερός) νους για να αποφεύγει να κάνει αυτό που τελικά οφείλει (αλλά φοβάται).

Εξακολουθεί να με εκπλήσσει ο αριθμός των θεωριών, των αποσπασματικών πληροφοριών που φιγουράρουν ως γνώση, ενώ ο περιοριστικός νους αδυνατεί να συνδέσει τα κομμάτια, να δει τα κρυμμένα μηνύματα, να εντοπίσει το ψέμα που παρουσιάζεται ως αλήθεια.

Ακόμα και οι πιο θαρραλέοι λυγίζουν μπροστά στη ζαλάδα των αντιθέτων, που αδυνατούν να συνθέσουν στην ελλιπή τους σκέψη. Πατήρ πάντων αοράτων ο φόβος…

Σε γεμίζουν με πληθώρα άχρηστων πληροφοριών που ονομάζουν γνώση. Πείθεσαι εύκολα με θεωρίες και απόψεις που έμαθες να εμπιστεύεσαι ορίζοντας κάποιους σε βάθρα… όσους δεν έχεις βάλει σε βάθρο, αδυνατείς να τους δεις, πόσο μάλλον να τους ακούσεις.

Όλα καλά...

Βέβαια, σε λίγο, όλοι, ή τουλάχιστον πολύ περισσότεροι, θ’ αρχίσουν να μιλούν για τα ημισφαίρια, θ’ αρχίσουν να κατανοούν καλύτερα – εμπειρικά – τον εγκέφαλο, θ’ αρχίσουν να εκτιμούν περισσότερο τις δυνατότητες που έχουμε αφήσει πίσω μας (βάση εκπαίδευσης). Και είναι καλό αυτό…

Από την άλλη, παραμένει δελεαστικά ειρωνικό, το γεγονός ότι όλες οι πληροφορίες, παραμένουν ασύνδετες και αποσπασματικές. Είναι αναπόφευκτο, έως ότου αποφασίσουμε να ενώσουμε τις γνώσεις μας αντί να αντιμαχόμαστε ο ένας τον άλλον, να αρχίσουμε να κατανοούμε ο ένας τη γλώσσα (τον τρόπο έκφρασης) του άλλου και να εργαστούμε μαζί για το κοινό μας καλό.

Η αναγκαιότητα της επιστήμης

Κάποιες φορές, οι ιδέες που έχουμε για κάτι είναι τόσο διαστρεβλωμένες, που η αλήθεια βρίσκεται ακριβώς μπροστά μας αλλά αδυνατούμε να τη δούμε.

Έχουμε γίνει οι περισσότεροι θεωρητικοί, μυστικιστές, φιλόσοφοι, και μας αρέσουν οι ρητορείες. Δεν θα το σχολιάσω… είναι και αυτό αποτέλεσμα της εκπαίδευσης της παγίδευσης του νου μας.

Αλλάζουμε τις έννοιες; Ίσως όχι, ίσως απλά επιστρέφουμε στις αρχικές, ξεκάθαρες, λειτουργήσιμες ιδέες που πάντα γνωρίζαμε αλλά δεν αναγνωρίσαμε.

Το πολυτιμότερο εργαλείο

Εξακολουθώ να λυπάμαι όταν βλέπω αυτά τα αμέτρητα άρθρα, τις άσκοπες συμβουλές, και όλους τους πομπώδεις λόγους για τη δυσλεξία… και όχι μόνον!

Πιο μακριά και πιο μακριά όλα αυτά οδηγούν από την ουσία αλλά και την αλήθεια, που ακόμα πολλοί δεν θέλουν να δουν.

Ο εγκέφαλος είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που διαθέτουμε και όμως τόσο έχουμε διαστρεβλώσει τη σκέψη μας, που μοιάζει σχεδόν αδύνατον να συλλέξουμε τα διασκορπισμένα κομμάτια μας.

Η σκέψη είναι η μεγαλύτερη δύναμη που έχουμε στη διάθεσή μας, κι όμως… Έχει καταντήσει ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου.