Η φοβία του νου!

Έχουμε μάθει οι άνθρωποι να φοβόμαστε να χρησιμοποιήσουμε το νου μας.
Φοβόμαστε να φανταστούμε, να εξετάσουμε διάφορες πραγματικότητες και σενάρια, με τρόπο αληθινό και βιωματικό.

Κλεινόμαστε φοβικά μέσα σε καταστάσεις και εικονικές πραγματικότητες που δεν εξυπηρετούν πια, δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν, κι όμως το μόνο που τις κρατάει ζωντανές είναι το γεγονός πως είναι οικείες, και έτσι μας προσφέρουν την ασφάλεια που υποθέτουμε πως χρειαζόμαστε.

Μια άλλη θέαση της παιδείας

Διερωτώμαι πως επιχειρούμε να μεγαλώνουμε ψυχικά ώριμα παιδιά όσο αγνοούμε την ύπαρξη του εσωτερικού μας παιδιού, που συνεχίζει να υπάρχει, να ζητά και ν' αναμένει μέσα μας. Ρητορική ερώτηση!

Νομίζουμε πως «κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας» επειδή προσφέρουμε σε αυτά στέγη, τροφή, εκπαίδευση, υλικά αγαθά, φροντιστήρια, ευκαιρίες ένταξης στην κοινωνία, ασφάλεια επαγγελματική, συναισθηματική εξάρτηση που τα δεσμεύει με μας. Όμως ολ' αυτά είναι δίκες μας εγωικές ανάγκες (και δίκες τους), όπως όλοι εκπαιδευτήκαμε να έχουμε, για να ικανοποιούμε την εικόνα «ένταξης» μας.

Ουσιαστικά, τι προσφέρουμε στα παιδιά, που δεν μπορεί να το κλέψει ή να το πάρει κάνεις, που δεν φθείρεται στο χρόνο, που δεν αλλοιώνεται με τις συνθήκες, που δεν κλονίζεται στο αναπάντεχο της ζωής;

Ζητάς!

Ρωτάς το πώς μα δεν υπάρχει περίπτωση ν’ ακούσεις. Δεν έχεις εκπαιδευτεί ν’ ακούς. Χρειάζεται πρώτα ν’ αδειάσεις, ν’ απελευθερωθείς από όλα όσα φαίνονται σταθερά. Χρειάζεται να επιστρέψεις στις αισθήσεις που έμαθες ν’ αγνοείς. Είναι πολύτιμες ως εργαλεία μα πλανεύτρες όταν τις χρησιμοποιεί το εγώ σου για να «αποδείξει» την περιοριστική θέασή του.

Μιλάς για «γεγονότα» μα αυτά δεν υπάρχουν αντικειμενικά. Υπάρχουν θεάσεις κι αυτές τις φτιάχνεις κάθε δευτερόλεπτο, με τρόπους που δεν έμαθες να εντοπίζεις. Κάθε στιγμή συγκροτείς την πραγματικότητα που θέλεις να βλέπεις και να ορίζεις ως αντικειμενικά πραγματική.

Το χάος που φοβάσαι

Δεν ξέρω τι εννοεί ο καθένας λέγοντας «χάος»… είμαι σίγουρη ότι και γι’ αυτήν την έννοια έχουν αναπτυχθεί αμέτρητες θεωρίες, αναλύσεις, απόψεις. Έχω όμως διαπιστώσει ότι όλα όσα χρειάζομαι πραγματικά, βρίσκονται ακριβώς εδώ, εντός της ζωής μου, στον τρόπο που σκέφτομαι, που χρειάζεται να είναι απλός, πρακτικός και αληθινός: από καρδιάς.

Είναι φορές που αισθάνεσαι πως όλα στροβιλίζουν γύρω σου και εσύ πουθενά. Σκέψεις, συναισθήματα, γεγονότα ανακατεμένα αλλά τίποτα δεν ξεκαθαρίζει, τίποτα δεν σε κινητοποιεί, τίποτα δεν ξεχωρίζει απόλυτα από το χάος που συνεχίζει να σε συνεπαίρνει. Όλα όσα συμβαίνουν κάτω ή πίσω από αυτό, περνούν αθέατα… και ΑΥΤΟ είναι το κύριο πρόβλημα. Όχι το χάος!

Η επιστροφή

Σημαντικός μήνας ο Σεπτέμβριος… άλλοι θέλουν να υποθέτουν ότι συνεχίζεται ακόμα το καλοκαίρι, άλλοι «προετοιμάζονται» για το χειμώνα, ενώ άλλοι παραμένουν χαμένοι και κολλημένοι στους αρχετυπικούς συμβολισμούς, τους οποίους μελετούν με ζήλο και νοητική πειθαρχία, ακούραστα. Μα πάντα η απλότητα, η ταπεινότητα, η αγνότητα, μας οδηγεί συντομότερα στην αλήθεια.

Μετά την περίοδο της δημιουργίας, του ανοίγματος και το άφημα που έχουμε ανάγκη μετά τη συρρίκνωση, το μάζεμα και το κράτημα, έρχεται η στιγμή να αναλογιστούμε τι πετύχαμε, τι δημιουργήσαμε, τι μάθαμε, ποια θεμέλια θέσαμε, τι κατακτήσαμε. Ίσως παραμένει η δυσκολότερη «δουλειά» όλων, που αναβάλλουμε ή αποφεύγουμε να κάνουμε.

Γιατί δεν μιλάμε για τις σχέσεις μας;

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ τους ανθρώπους, τις σχέσεις ή αυτές που θέλουν να ονομάζονται «συντροφικές σχέσεις». Τα πράγματα είναι τραγικά συμβατικά, άχαρα και αποκαρδιωτικά.

Δεν χρειάζομαι στατιστικές ή γκάλοπ για να γνωρίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι με αυτούς που επέλεξαν να είναι μαζί στη ζωή. Τα μάτια της καρδιάς βλέπουν αυτά που ο νους θέλει να αγνοεί.

Σχέσεις συμβατικές, εαυτοί κρυμμένοι, ζωές άχαρες και ρουτινιάρικες, μικρές διακοπές χαράς σε ένα σύνολο θλίψης, ενοχής και εσωτερικού πόνου. Και είναι τραγικό…

Ο καθένας μας κάνει «τον έξυπνο» στη ζωή και στον περίγυρό του, συζητώντας για πολιτική, επιστήμη, φιλοσοφία, περιβαλλοντική συνείδηση, εναλλακτικό τρόπο ζωής κλπ, αλλά τα θεμελιώδη θέματα της ζωής του, δεν τα έχει λύσει, δεν έχει βρει απαντήσεις… εν τέλει, δεν είναι ενιαίος, ευτυχισμένος και συνδεδεμένος με το «άλλο του μισό».

Αντίπαλα Στρατόπεδα

Ίσως η πιο αντιπροσωπευτική περίοδος του χρόνου, στην οποία οι συντροφικές/ερτικές σχέσεις φαίνονται καθαρότερα από οποιαδήποτε άλλην, είναι το καλοκαίρι. Ξεκινάει συνήθως το όλο θέμα με τις μεγαλύτερες προσδοκίες, τις καλύτερες προϋποθέσεις και καταλήγει σε μεγάλες απογοητεύσεις, αδιέξοδα ή στην καλύτερη περίπτωση, βουβά, αντίπαλα στρατόπεδα.

Αν γνώριζαν οι άνθρωποι να έφτιαχναν σχέσεις, θα ήξερα και να χωρίζουν. Ούτε το ένα ούτε το άλλο λειτουργεί ομαλά και ειρηνικά. Και δεν διαφέρουν σε τίποτα μεταξύ τους. Τα περισσότερα ζευγάρια είναι έτσι κι αλλιώς χωρισμένα στην ουσία τους, έστω και αν ζούνε μαζί «για τα μάτια του κόσμου» ή «για τα παιδιά». Όπως επίσης, και τα περισσότερα χωρισμένα ζευγάρια είναι ακόμα μαζί, έστω και αν έχουν «πάρει διαζύγιο» ή αν έχει ο καθένας «προχωρήσει τη ζωή σου».

Ο Ένας

Δεν φοβάται να φανεί «λίγος», να εκδηλωθεί.

Εκφράζει τη δύναμή του μέσα από την απόλυτη εμπιστοσύνη της επιλογής του.

Φανερά τα σημάδια του μακρινού ταξιδιού του και των πολέμων στους οποίους αγωνίστηκε.

Περνά απαρατήρητος στους κοιμισμένους μα η θέλησή του, νόμος απαράβατος, βουβός,  μετακινεί τα πάντα στο πέρασμά του.

Αθόρυβα και ελαφριά ανοίγει δρόμους για να περάσει η αγαπημένη του. Μόνο αυτή τον αναγνωρίζει πίσω από την επιλεγμένη φανέρωσή του.

Περιμένει, γνωρίζει, επιτρέπει, πάντα μέσα από τη μοναδική, μεγαλόπρεπη Δράση του.

Μέχρι πότε θα βάζουμε ανθρώπους μπροστά ως ασπίδες αυτοθυσίας;

Κάποιος με ρώτησε τι σημαίνει αυτό, κάποιος άλλος τι άλλο μπορούμε να κάνουμε…

Σημαίνει ότι ενώ εμείς καθόμαστε βολικά στην αντιληπτή μας πραγματικότητα, της μιας θέασης - της γνώριμης και συλλογικά αποδεκτής - ακόμα και από ιδιαίτερες ομάδες, υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να κάνουν πράξη τις Αρχές τους και να δίνουν καθημερινά κλωτσιά στο σύστημα, με τη ζωή τους.

Πρακτικά, όχι θεωρητικά, όχι με λόγια, διαμαρτυρίες, λόγους και διαλέξεις, αλλά βιωματικά…

Με την κάθε επιλογή τους, με την κάθε άρνησή τους να συμβιβαστούν, με την κάθε μη κοινωνικά αποδεκτή απόφασή τους, με την πρακτική εφαρμογή της αλήθειας τους σε κάθε συζήτηση, δράση και κοινωνική συμμετοχή (ή μη συμμετοχή)…

Όταν ξέρουν ότι θα είναι οι μόνοι, όταν ξέρουν ότι κανείς δεν βλέπει, όταν ξέρουν ότι θα εισπράξουν το τίμημα της παρανομίας, της αντίστασης, της άρνησης, της νέας, άγνωστης ακόμα κοινωνικά επιλογής τους…

Μια "νορμάλ" ζωή

Τα έχουμε ξαναπεί…

Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε, όσα περισσότερα κάνουμε, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε ότι αξίζουμε.

Δεν μας φτάνει ο χρόνος (όπως δεν μας φτάνουν τα χρήματα) αλλά συνεχίζουμε να τρέχουμε… παράλογο μου φαίνεται… Όμως αυτό κάνουμε!

Και όταν κάποιες φευγαλέες στιγμές βρεθούμε μόνοι, χωρίς τίποτα ιδιαίτερο να κάνουμε, αρχίζουμε να «αγχωνόμαστε»… δεν μας αρέσει η λέξη «φοβόμαστε».

Ανοίγουμε την τηλεόραση, παίρνουμε κάποιο φίλο τηλέφωνο, αρχίζουμε τις δουλειές ή τα μαστορέματα, βάζουμε τάξη στα ντουλάπια μας, κοιμόμαστε… οτιδήποτε για να μην καθίσουμε στο τίποτα, να μην αντιμετωπίσουμε το κενό.

Όταν πέφτουν τα βάθρα

Μερικές φορές, δεν χρειάζονται πολλά πολλά... χρειάζεται να σκεφτόμαστε αργά, βιωματικά... αληθινά. 

Όσο πιο ψηλά βάζεις κάποιον
Τόσο πιο μεγάλη η πτώση
Με αλυσιδωτά γκρεμίσματα
Όταν πέσεια από το βάθρο,
αναγκαστικά.

Αλλά και πάλι ...

Αυτόκλητοι Κριτές

Γίναμε όλοι κριτές. Ξέρουμε όλοι τι και ποιος φταίει, ποιος και πόσο πρέπει να πληρώσει. Θέλουμε όλοι η κοινωνία και «τα πράγματα» να αλλάξουν. Αλλά δεν αλλάζουν. Και δεν θ’ αλλάξουν ποτέ!

Μια ιστορία που συνεχίζεται αιώνες επί αιώνων τώρα, που το μόνο που καταφέρνει είναι περισσότερους πολέμους, περισσότερη καχυποψία και πιο εκλεπτυσμένες μεθόδους κρυψίματος.

Είναι απλά τα πράγματα και νοιώθω φορές ότι καταντάω κουραστική να επαναλαμβάνομαι. Αλλά γίνονται επίσης πολύπλοκα, καθώς χανόμαστε όλο και περισσότερο στην εξειδίκευση, στη «μόρφωση», στην πληροφόρηση. Βλέπουμε κομματάκια – βολικά κομματάκια – ενός τεράστιου πάζλ, που μας διαφεύγει η ολοκληρωμένη εικόνα του… αναγκαστικά και επιλεκτικά.

Πώς ξέρεις ότι έχεις «πετύχει» στη ζωή σου;

Πώς ξέρεις ότι έχεις πετύχει στη ζωή σου;
Αν είσαι ικανοποιημένος με ό,τι έχεις/είσαι/κάνεις στην παρούσα φάση/στιγμή σου, ανεξάρτητα από το τι άλλο επιθυμείς ή τι δεν έχεις.

Αυτή η βαθιά αίσθηση γείωσης, ικανοποίησης, σιγουριάς, δεν εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες.

Κοιτάζοντας πίσω, δεν υπάρχουν ενοχές, μετανοήσεις ή το αίσθημα της αδικίας για οτιδήποτε έχει συμβεί, αν και έχεις αναθεωρήσει πολλά.

Έχεις στιγμές που τα χάνεις όλα… ΚΑΙ οπτική, ΚΑΙ σκοπό, ΚΑΙ νόημα, καθώς η θλίψη όλων όσων αντιλαμβάνεσαι γύρω σου, στον κόσμο τον δυαδικό, σε καταβροχθίζει, ολοκληρωτικά! Αναγκαστικά, γιατί δεν υπάρχουν πια κρυμμένα… Και πάλι όμως αισθάνεσαι στο χαμό σου απόλυτα γειωμένος, αν και αιωρούμενος. Δεν θα επέλεγες την ψευδαίσθηση της άγνοιας. Πονάς και ανοίγουν τα’ αποθέματα της ψυχής σου μέσα από τον πόνο. Αυτό είσαι… Έχεις «πετύχει»!

Μέσα από το δεξί ημισφαίριο

1. Όταν βγαίνεις από ένα κατάστημα ή ένα σπίτι στο οποίο έχεις πάει για πρώτη φορά, 9 στις 10 φορές θα κατευθυνθείς προς λάθος πόρτα ή στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που θα έπρεπε.

2. Η προσπάθεια να οργανώσεις τους φακέλους και τον υπολογιστή σου παραμένει μια χαοτική και  άτσαλη εμπειρία. Συνέχεια ψάχνεις πράγματα και όσο κι αν έχεις προσπαθήσει να βάλεις μια τάξη, αυτό μοιάζει αδύνατον.
Όμως, εύκολα πετάς αυτά που δεν χρειάζεσαι ή δεν σου λένε τίποτα πια κι έτσι αντισταθμίζεται την υπερφόρτωση. Διατηρείς μόνο όσα χρειάζεσαι.

3. Συνέχεια χάνεις το γραμμικό χρόνο: ξεχνάς ραντεβού, μπερδεύεις τις ώρες, αναρωτιέσαι τι μέρα είναι ή ποιος χρόνος είναι (ειδικά όταν γράφεις). Η παρούσα στιγμή έχει πάντα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για σένα, από το να κρατάς το χρόνο.

4. Ξεκινώντας μια συζήτηση, συχνά χάνεις τη σειρά των σκέψεων σου ή έχεις ξεχάσει πού ήθελες να καταλήξεις. Όταν σε διακόπτουν μπερδεύεσαι.

Η άλλη θέαση

Χρειάζεσαι την Καρδιά για να βλέπεις καθαρά. Τα φυσικά σου μάτια απλά επιβεβαιώνουν αυτά που η Καρδιά ήδη διακρίνει και γνωρίζει.

(από τον πρόλογο)

«…Μετά από σχεδόν μισό αιώνα ζωής, κοιτάζοντας πίσω, ξέρω ότι αν έγραφα ένα βιβλίο σε κάθε φάση που περνούσα, θα ήταν σαν να έγραφαν τρία ή τέσσερα διαφορετικά άτομα, που όμως θυμάμαι και ξέρω ότι ήμουν εγώ, αλλά δεν είμαι. Το ίδιο μπορώ να πω και για το βιβλίο…

Από πολύ μικρή, είχα απορίες που τα συνομήλικα μου παιδιά ούτε που σκεφτόντουσαν. Από πού ήρθα; Γιατί βρέθηκα εδώ; Πού πάω; Πού βρίσκεται η αλήθεια; Οι απαντήσεις που έπαιρνα, δεν με ικανοποιούσαν.

Χωρίς να ξέρω το λόγο, πάντα λάτρευα τα βιβλία. Μπορούσα να χαθώ μέσα στις σελίδες τους και να χάσω κάθε επαφή με τον κόσμο γύρω μου και με το περιβάλλον μου. Τότε θεωρούσα τους συγγραφείς ημίθεους (ακόμα έχω αυτήν την παιδική αίσθηση) και δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Όμως ήθελα υπερβολικά πολύ να μπορούσα να γίνω.

Για την αμφισβήτηση, κυρίως!

Ακόμα με εκπλήσσει το πόσο εύκολο και βολικό παραμένει η ακλόνητη πίστη σε ό,τι εκπαιδευτήκαμε να ονομάζουμε «αληθινό».

Σπάνια αμφισβητούν οι άνθρωποι αυτήν την πάγια, υποκειμενική θεώρηση των πραγμάτων που ονομάζουν αντικειμενική, ενώ δεν συνειδητοποιούν ότι αυτό κάνουν.

Αυτό που κάνουμε πιο συχνά και με μεγάλη εμπειροτεχνία είναι να αμφισβητούμε τις ιδέες άλλων, ν’ αμφισβητούμε τον εαυτό μας και τον τρόπο λειτουργίας μας, να αμφισβητούμε οτιδήποτε και οποιονδήποτε δεν ταιριάζει με αυτή την αόρατη αλλά υπαρκτή κοσμοθεώρησή μας. Γίνεται αυτόματα… όπως οτιδήποτε έχουμε μάθει, κατακτήσει και δεν χρειάζεται πλέον να σκεφτόμαστε συνειδητά, σε πραγματικό, γραμμικό χρόνο.

Το να ξαναγίνει όμως συνειδητή λειτουργία είναι δύσκολο και άβολο γιατί μας βγάζει σταθερά και βέβαια από τον αυτοματισμό που εμπιστευόμαστε.

Όταν «ανοίγουν οι πύλες της κολάσεως»

….ταυτόχρονα «ανοίγουν και οι ουρανοί»!

Συνήθως βλέπουμε το μισό από το όλον, προσκολλημένοι απόλυτα στο φόβο μας και στις φοβίες που δεν θέλουμε να εξετάσουμε, να αλλάξουμε αλλά ούτε και να απαλλαγούμε από αυτές.

Χρειάζεται εκπαίδευση... μια νέα εκπαίδευση για να συνειδητοποιήσουμε πρακτικά και μαγικά τη νέα πραγματικότητα που αποκαλύπτεται όταν αφηνόμαστε, όταν εμπιστευόμαστε και όταν διαθέτουμε σφαιρική αντίληψη. Η εκπαίδευση δεν περιορίζεται φυσικά στη σχολική ή στη φοιτητική μας πραγματικότητα… μάλλον εκεί χαρακώνεται καθώς φτάνουμε πιο γρήγορα σε τέλμα και αρτηριοσκλήρωση.

Νεράιδες και Αλήθειες

Περί αναγκαίας «πεζότητας» πρώτα...

Όλοι οι νόμοι βασίζονται στα χρηματο-οικονομικά συμφέροντα, ενώ νομίζουμε ότι δημιουργήθηκαν και αντιπροσωπεύουν την ηθική. Μα και η ηθική, αν το πάρουμε από αυτήν την πλευρά, βασίζεται στο εγωικό συμφέρον που είναι ποσοτικό στην ποιότητά του.

Τι μπορώ να κερδίσω;

Τι μπορώ να εξασφαλίσω, να διαφυλάξω;

Πόσα μπορώ να κατακτήσω με το λιγότερο δυνατόν κόπο/ξόδεμα, στο λιγότερο χρόνο;

Τι χρειάζομαι για να είμαι καλυμμένος ακόμα κι αν χάσω/αποτύχω;

Πώς μπορώ να εκδικηθώ, να τιμωρήσω, να επανακτήσω;

Εξαρτάται πώς και γιατί διαβάζεις…

Δεν διαβάζουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο λόγο.

Οι περισσότεροι διαβάζουν όπως εκπαιδεύτηκαν να διαβάζουν από τα παιδικά τους χρόνια του σχολείου. Αποθηκεύουν πληροφορίες εύκολα στο νου τους και μπορούν, με ζηλευτή (όντως) ευκολία να ανακαλέσουν ονόματα, ημερομηνίες, ακόμα και λεπτομέρειες αυτών που διάβασαν. Μέχρι εκεί!

Είναι αυτοί, που συνήθως ονομάζουμε «καλλιεργημένους ανθρώπους», που έχουν ένα ευρύ φάσμα γνώσης. Συνεχίζουν να μελετούν, ακόμα και μετά το σχολείο και θεωρούν ότι η πληροφόρηση είναι η καλύτερη ασχολία και αναγκαία δραστηριότητα στη ζωή τους. Ρουφάνε αμέτρητα βιβλία και άρθρα, όπως εσύ και εγώ το φραπέ με καλαμάκι.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο είδος ανθρώπων, λιγότερο γνωστό αλλά και λιγότερο διαδεδομένο.

Ν' αμφισβητείς τι, ποιόν και γιατί;

Όταν ρωτάς τον άλλον για τις επιλογές του, με σκοπό να σου εξηγήσει, να σε πληροφορήσει ή να σε πείσει για την «ορθότητά τους», παραμένεις σε ένα παλιό τρόπο λειτουργίας της σκέψης, που ουσιαστικά σου αφαιρεί τη δύναμη και την αυτοκυριαρχία σου.

Κανείς δεν «πρέπει» να σου εξηγήσει ή να πείσει για τίποτα.

Αν πραγματικά σ' ενδιαφέρει, κάνε πρώτα τη δική σου έρευνα, διάβασε, ψάξε, αμφισβήτησε αυτά που πιστεύεις πως γνωρίζεις ή απλά συνήθισες να κάνεις και συζήτησε με τον Εαυτό σου για το θέμα που σε απασχολεί συναισθηματικά.

Όταν αρχίσεις να παρατηρείς τον εαυτό σου πραγματικά, θα διαπιστώσεις ότι σπάνια (αν ποτέ) αμφισβητείς τις ιδέες σου, τις θέσεις και τις απόψεις σου, τις συνήθειες και τον τρόπο ζωής σου, που εκπαιδεύτηκες ν’ ακολουθείς. Το ν' αμφισβητείς μόνιμα είτε τον εαυτό σου είτε τους άλλους, δεν είναι το ίδιο πράγμα με το ν' αμφισβητείς του νου σου!