Ο Ένας

Δεν φοβάται να φανεί «λίγος», να εκδηλωθεί.

Εκφράζει τη δύναμή του μέσα από την απόλυτη εμπιστοσύνη της επιλογής του.

Φανερά τα σημάδια του μακρινού ταξιδιού του και των πολέμων στους οποίους αγωνίστηκε.

Περνά απαρατήρητος στους κοιμισμένους μα η θέλησή του, νόμος απαράβατος, βουβός,  μετακινεί τα πάντα στο πέρασμά του.

Αθόρυβα και ελαφριά ανοίγει δρόμους για να περάσει η αγαπημένη του. Μόνο αυτή τον αναγνωρίζει πίσω από την επιλεγμένη φανέρωσή του.

Περιμένει, γνωρίζει, επιτρέπει, πάντα μέσα από τη μοναδική, μεγαλόπρεπη Δράση του.

Μέχρι πότε θα βάζουμε ανθρώπους μπροστά ως ασπίδες αυτοθυσίας;

Κάποιος με ρώτησε τι σημαίνει αυτό, κάποιος άλλος τι άλλο μπορούμε να κάνουμε…

Σημαίνει ότι ενώ εμείς καθόμαστε βολικά στην αντιληπτή μας πραγματικότητα, της μιας θέασης - της γνώριμης και συλλογικά αποδεκτής - ακόμα και από ιδιαίτερες ομάδες, υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να κάνουν πράξη τις Αρχές τους και να δίνουν καθημερινά κλωτσιά στο σύστημα, με τη ζωή τους.

Πρακτικά, όχι θεωρητικά, όχι με λόγια, διαμαρτυρίες, λόγους και διαλέξεις, αλλά βιωματικά…

Με την κάθε επιλογή τους, με την κάθε άρνησή τους να συμβιβαστούν, με την κάθε μη κοινωνικά αποδεκτή απόφασή τους, με την πρακτική εφαρμογή της αλήθειας τους σε κάθε συζήτηση, δράση και κοινωνική συμμετοχή (ή μη συμμετοχή)…

Όταν ξέρουν ότι θα είναι οι μόνοι, όταν ξέρουν ότι κανείς δεν βλέπει, όταν ξέρουν ότι θα εισπράξουν το τίμημα της παρανομίας, της αντίστασης, της άρνησης, της νέας, άγνωστης ακόμα κοινωνικά επιλογής τους…

Μια "νορμάλ" ζωή

Τα έχουμε ξαναπεί…

Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε, όσα περισσότερα κάνουμε, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε ότι αξίζουμε.

Δεν μας φτάνει ο χρόνος (όπως δεν μας φτάνουν τα χρήματα) αλλά συνεχίζουμε να τρέχουμε… παράλογο μου φαίνεται… Όμως αυτό κάνουμε!

Και όταν κάποιες φευγαλέες στιγμές βρεθούμε μόνοι, χωρίς τίποτα ιδιαίτερο να κάνουμε, αρχίζουμε να «αγχωνόμαστε»… δεν μας αρέσει η λέξη «φοβόμαστε».

Ανοίγουμε την τηλεόραση, παίρνουμε κάποιο φίλο τηλέφωνο, αρχίζουμε τις δουλειές ή τα μαστορέματα, βάζουμε τάξη στα ντουλάπια μας, κοιμόμαστε… οτιδήποτε για να μην καθίσουμε στο τίποτα, να μην αντιμετωπίσουμε το κενό.

Όταν πέφτουν τα βάθρα

Μερικές φορές, δεν χρειάζονται πολλά πολλά... χρειάζεται να σκεφτόμαστε αργά, βιωματικά... αληθινά. 

Όσο πιο ψηλά βάζεις κάποιον
Τόσο πιο μεγάλη η πτώση
Με αλυσιδωτά γκρεμίσματα
Όταν πέσεια από το βάθρο,
αναγκαστικά.

Αλλά και πάλι ...

Αυτόκλητοι Κριτές

Γίναμε όλοι κριτές. Ξέρουμε όλοι τι και ποιος φταίει, ποιος και πόσο πρέπει να πληρώσει. Θέλουμε όλοι η κοινωνία και «τα πράγματα» να αλλάξουν. Αλλά δεν αλλάζουν. Και δεν θ’ αλλάξουν ποτέ!

Μια ιστορία που συνεχίζεται αιώνες επί αιώνων τώρα, που το μόνο που καταφέρνει είναι περισσότερους πολέμους, περισσότερη καχυποψία και πιο εκλεπτυσμένες μεθόδους κρυψίματος.

Είναι απλά τα πράγματα και νοιώθω φορές ότι καταντάω κουραστική να επαναλαμβάνομαι. Αλλά γίνονται επίσης πολύπλοκα, καθώς χανόμαστε όλο και περισσότερο στην εξειδίκευση, στη «μόρφωση», στην πληροφόρηση. Βλέπουμε κομματάκια – βολικά κομματάκια – ενός τεράστιου πάζλ, που μας διαφεύγει η ολοκληρωμένη εικόνα του… αναγκαστικά και επιλεκτικά.

Πώς ξέρεις ότι έχεις «πετύχει» στη ζωή σου;

Πώς ξέρεις ότι έχεις πετύχει στη ζωή σου;
Αν είσαι ικανοποιημένος με ό,τι έχεις/είσαι/κάνεις στην παρούσα φάση/στιγμή σου, ανεξάρτητα από το τι άλλο επιθυμείς ή τι δεν έχεις.

Αυτή η βαθιά αίσθηση γείωσης, ικανοποίησης, σιγουριάς, δεν εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες.

Κοιτάζοντας πίσω, δεν υπάρχουν ενοχές, μετανοήσεις ή το αίσθημα της αδικίας για οτιδήποτε έχει συμβεί, αν και έχεις αναθεωρήσει πολλά.

Έχεις στιγμές που τα χάνεις όλα… ΚΑΙ οπτική, ΚΑΙ σκοπό, ΚΑΙ νόημα, καθώς η θλίψη όλων όσων αντιλαμβάνεσαι γύρω σου, στον κόσμο τον δυαδικό, σε καταβροχθίζει, ολοκληρωτικά! Αναγκαστικά, γιατί δεν υπάρχουν πια κρυμμένα… Και πάλι όμως αισθάνεσαι στο χαμό σου απόλυτα γειωμένος, αν και αιωρούμενος. Δεν θα επέλεγες την ψευδαίσθηση της άγνοιας. Πονάς και ανοίγουν τα’ αποθέματα της ψυχής σου μέσα από τον πόνο. Αυτό είσαι… Έχεις «πετύχει»!

Μέσα από το δεξί ημισφαίριο

1. Όταν βγαίνεις από ένα κατάστημα ή ένα σπίτι στο οποίο έχεις πάει για πρώτη φορά, 9 στις 10 φορές θα κατευθυνθείς προς λάθος πόρτα ή στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που θα έπρεπε.

2. Η προσπάθεια να οργανώσεις τους φακέλους και τον υπολογιστή σου παραμένει μια χαοτική και  άτσαλη εμπειρία. Συνέχεια ψάχνεις πράγματα και όσο κι αν έχεις προσπαθήσει να βάλεις μια τάξη, αυτό μοιάζει αδύνατον.
Όμως, εύκολα πετάς αυτά που δεν χρειάζεσαι ή δεν σου λένε τίποτα πια κι έτσι αντισταθμίζεται την υπερφόρτωση. Διατηρείς μόνο όσα χρειάζεσαι.

3. Συνέχεια χάνεις το γραμμικό χρόνο: ξεχνάς ραντεβού, μπερδεύεις τις ώρες, αναρωτιέσαι τι μέρα είναι ή ποιος χρόνος είναι (ειδικά όταν γράφεις). Η παρούσα στιγμή έχει πάντα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για σένα, από το να κρατάς το χρόνο.

4. Ξεκινώντας μια συζήτηση, συχνά χάνεις τη σειρά των σκέψεων σου ή έχεις ξεχάσει πού ήθελες να καταλήξεις. Όταν σε διακόπτουν μπερδεύεσαι.

Η άλλη θέαση

Χρειάζεσαι την Καρδιά για να βλέπεις καθαρά. Τα φυσικά σου μάτια απλά επιβεβαιώνουν αυτά που η Καρδιά ήδη διακρίνει και γνωρίζει.

(από τον πρόλογο)

«…Μετά από σχεδόν μισό αιώνα ζωής, κοιτάζοντας πίσω, ξέρω ότι αν έγραφα ένα βιβλίο σε κάθε φάση που περνούσα, θα ήταν σαν να έγραφαν τρία ή τέσσερα διαφορετικά άτομα, που όμως θυμάμαι και ξέρω ότι ήμουν εγώ, αλλά δεν είμαι. Το ίδιο μπορώ να πω και για το βιβλίο…

Από πολύ μικρή, είχα απορίες που τα συνομήλικα μου παιδιά ούτε που σκεφτόντουσαν. Από πού ήρθα; Γιατί βρέθηκα εδώ; Πού πάω; Πού βρίσκεται η αλήθεια; Οι απαντήσεις που έπαιρνα, δεν με ικανοποιούσαν.

Χωρίς να ξέρω το λόγο, πάντα λάτρευα τα βιβλία. Μπορούσα να χαθώ μέσα στις σελίδες τους και να χάσω κάθε επαφή με τον κόσμο γύρω μου και με το περιβάλλον μου. Τότε θεωρούσα τους συγγραφείς ημίθεους (ακόμα έχω αυτήν την παιδική αίσθηση) και δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Όμως ήθελα υπερβολικά πολύ να μπορούσα να γίνω.

Για την αμφισβήτηση, κυρίως!

Ακόμα με εκπλήσσει το πόσο εύκολο και βολικό παραμένει η ακλόνητη πίστη σε ό,τι εκπαιδευτήκαμε να ονομάζουμε «αληθινό».

Σπάνια αμφισβητούν οι άνθρωποι αυτήν την πάγια, υποκειμενική θεώρηση των πραγμάτων που ονομάζουν αντικειμενική, ενώ δεν συνειδητοποιούν ότι αυτό κάνουν.

Αυτό που κάνουμε πιο συχνά και με μεγάλη εμπειροτεχνία είναι να αμφισβητούμε τις ιδέες άλλων, ν’ αμφισβητούμε τον εαυτό μας και τον τρόπο λειτουργίας μας, να αμφισβητούμε οτιδήποτε και οποιονδήποτε δεν ταιριάζει με αυτή την αόρατη αλλά υπαρκτή κοσμοθεώρησή μας. Γίνεται αυτόματα… όπως οτιδήποτε έχουμε μάθει, κατακτήσει και δεν χρειάζεται πλέον να σκεφτόμαστε συνειδητά, σε πραγματικό, γραμμικό χρόνο.

Το να ξαναγίνει όμως συνειδητή λειτουργία είναι δύσκολο και άβολο γιατί μας βγάζει σταθερά και βέβαια από τον αυτοματισμό που εμπιστευόμαστε.

Όταν «ανοίγουν οι πύλες της κολάσεως»

….ταυτόχρονα «ανοίγουν και οι ουρανοί»!

Συνήθως βλέπουμε το μισό από το όλον, προσκολλημένοι απόλυτα στο φόβο μας και στις φοβίες που δεν θέλουμε να εξετάσουμε, να αλλάξουμε αλλά ούτε και να απαλλαγούμε από αυτές.

Χρειάζεται εκπαίδευση... μια νέα εκπαίδευση για να συνειδητοποιήσουμε πρακτικά και μαγικά τη νέα πραγματικότητα που αποκαλύπτεται όταν αφηνόμαστε, όταν εμπιστευόμαστε και όταν διαθέτουμε σφαιρική αντίληψη. Η εκπαίδευση δεν περιορίζεται φυσικά στη σχολική ή στη φοιτητική μας πραγματικότητα… μάλλον εκεί χαρακώνεται καθώς φτάνουμε πιο γρήγορα σε τέλμα και αρτηριοσκλήρωση.

Νεράιδες και Αλήθειες

Περί αναγκαίας «πεζότητας» πρώτα...

Όλοι οι νόμοι βασίζονται στα χρηματο-οικονομικά συμφέροντα, ενώ νομίζουμε ότι δημιουργήθηκαν και αντιπροσωπεύουν την ηθική. Μα και η ηθική, αν το πάρουμε από αυτήν την πλευρά, βασίζεται στο εγωικό συμφέρον που είναι ποσοτικό στην ποιότητά του.

Τι μπορώ να κερδίσω;

Τι μπορώ να εξασφαλίσω, να διαφυλάξω;

Πόσα μπορώ να κατακτήσω με το λιγότερο δυνατόν κόπο/ξόδεμα, στο λιγότερο χρόνο;

Τι χρειάζομαι για να είμαι καλυμμένος ακόμα κι αν χάσω/αποτύχω;

Πώς μπορώ να εκδικηθώ, να τιμωρήσω, να επανακτήσω;

Εξαρτάται πώς και γιατί διαβάζεις…

Δεν διαβάζουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο λόγο.

Οι περισσότεροι διαβάζουν όπως εκπαιδεύτηκαν να διαβάζουν από τα παιδικά τους χρόνια του σχολείου. Αποθηκεύουν πληροφορίες εύκολα στο νου τους και μπορούν, με ζηλευτή (όντως) ευκολία να ανακαλέσουν ονόματα, ημερομηνίες, ακόμα και λεπτομέρειες αυτών που διάβασαν. Μέχρι εκεί!

Είναι αυτοί, που συνήθως ονομάζουμε «καλλιεργημένους ανθρώπους», που έχουν ένα ευρύ φάσμα γνώσης. Συνεχίζουν να μελετούν, ακόμα και μετά το σχολείο και θεωρούν ότι η πληροφόρηση είναι η καλύτερη ασχολία και αναγκαία δραστηριότητα στη ζωή τους. Ρουφάνε αμέτρητα βιβλία και άρθρα, όπως εσύ και εγώ το φραπέ με καλαμάκι.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο είδος ανθρώπων, λιγότερο γνωστό αλλά και λιγότερο διαδεδομένο.

Ν' αμφισβητείς τι, ποιόν και γιατί;

Όταν ρωτάς τον άλλον για τις επιλογές του, με σκοπό να σου εξηγήσει, να σε πληροφορήσει ή να σε πείσει για την «ορθότητά τους», παραμένεις σε ένα παλιό τρόπο λειτουργίας της σκέψης, που ουσιαστικά σου αφαιρεί τη δύναμη και την αυτοκυριαρχία σου.

Κανείς δεν «πρέπει» να σου εξηγήσει ή να πείσει για τίποτα.

Αν πραγματικά σ' ενδιαφέρει, κάνε πρώτα τη δική σου έρευνα, διάβασε, ψάξε, αμφισβήτησε αυτά που πιστεύεις πως γνωρίζεις ή απλά συνήθισες να κάνεις και συζήτησε με τον Εαυτό σου για το θέμα που σε απασχολεί συναισθηματικά.

Όταν αρχίσεις να παρατηρείς τον εαυτό σου πραγματικά, θα διαπιστώσεις ότι σπάνια (αν ποτέ) αμφισβητείς τις ιδέες σου, τις θέσεις και τις απόψεις σου, τις συνήθειες και τον τρόπο ζωής σου, που εκπαιδεύτηκες ν’ ακολουθείς. Το ν' αμφισβητείς μόνιμα είτε τον εαυτό σου είτε τους άλλους, δεν είναι το ίδιο πράγμα με το ν' αμφισβητείς του νου σου!

Για ένα μέλλον...

Νοιώθω ότι αυτό είναι το σημαντικότερο θέμα που έχω/θα έχω γράψει ποτέ! Σαφώς δεν μπορώ να πω αρκετά γι’ αυτό μέσα από ένα μόνο άρθρο, αλλά μπορώ να δώσω το πλαίσιο, τα ουσιαστικά σημεία… εύχομαι προς περεταίρω σκέψη και προβληματισμό.

Μπορούμε να λύσουμε ΟΛΑ τα προβλήματα που έχουμε ως κοινωνία με μιας, αν το θέλουμε πραγματικά. Όλα μαζί! Αλλά δεν θέλουμε ακόμα… θα καταλάβετε το γιατί.

Σχέσεις γονιών – παιδιών

Για να έχει ένας γονιός ψυχική/πνευματική σύνδεση με το παιδί του, θα πρέπει να αποκτήσει σύνδεση ψυχική/πνευματική με το δικό του εσωτερικό «παιδί»: με τον βαθύτερο ψυχισμό του. Να έχει τουλάχιστον αρχίσει να συνθέτει τα εσωτερικά, διασκορπισμένα κομμάτια του.

Η σχέση μας με τα παιδιά μας ξεκινά ουσιαστικά πριν από τη γέννησή τους... ή τη στιγμή που αναλαμβάνουμε την ευθύνη να δούμε τον εαυτό μας και τη σχέση που έχουμε με τα εσωτερικά μας μάτια. Από αυτή τη διαφορετική θέαση, ο χρόνος αντιστρέφεται, οι πραγματικότητες συγχέονται και τα γεγονότα αποκτούν άλλο νόημα στο συνολικό πάζλ της ζωής μας.

Οι περισσότεροι γονείς - όπως έχουμε μάθει και συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε - έχουν μόνο κοινωνικές, εγωικές σχέσεις με τα παιδιά τους, που αργά ή γρήγορα παρουσιάζουν διάφορα συμπτώματα: απομάκρυνση, αγεφύρωτες διαφορές, παραίτηση, αρρώστια, πόνο και πίκρα.

Κανείς δε «φταίει». Είναι άσκοπο και σπατάλη ενέργειας να ψάχνουμε «φταίχτες», κακοποιούς και ενόχους, καταλογίζοντας «ευθύνες» (ένας όρος που έχει κατακρεουργηθεί, ούτως ή άλλως), από τον παρόντα συλλογικό τρόπο σκέψης..

Ναι, δεν είναι εύκολο!

Ναι, δεν θα πω ότι είναι εύκολο να κοιτάς μέσα σου, να μην βρίσκεις κατήγορους για την πραγματικότητα της ζωής σου, να μη χαρακώνεις με ενοχές τον εαυτό σου για τις ελλείψεις σου, να μην ψάχνεις φταίχτες για την κατάσταση της κοινωνίας και για όλα τα δεινά του κόσμου.

Ποτέ δεν θα ισχυριστώ αυτό που διαδίδει η νέα «θρησκεία» της «θετικής σκέψης», της άγνοιας εμποτισμένη με τόνους ασυνείδητου φόβου.

Αυτό που όχι μόνο θα ισχυριστώ αλλά και θα συνεχίζω να στηρίζω όμως, με πράξεις και με λόγια, είναι ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ άλλος δρόμος προς την αλήθεια.

Μια αλήθεια στρωμένη με άπειρα ψέματα, ακόμα περισσότερες εικονικές πραγματικότητες, που όμως διαφαίνεται, από ένα (δύσκολο) σημείο και μετά. Και η αλήθεια, πάντα σε απελευθερώνει… προσθέτει και ευθύνη να τη λειτουργήσεις, ενώ πριν έμενες στην ευκολία να κατηγορείς, να κρίνεις, να γκρινιάζεις και να παραμένεις στην πίκρα, στην αυτολύπηση και στην οργή.

Γράμμα σε σένα που παραιτείσαι

Σκέφτομαι ότι δεν χρειάζεται καν να θέλεις να μιλήσεις εσύ... άλλωστε καταλαβαίνω το να μη θέλεις... Βλέπεις φιγούρες γύρω σου απρόσωπες, άχαρες, θολές εικόνες κούρασης, μαρασμού και ματαιότητας.

Μπορώ όμως να μιλήσω εγώ και εσύ μπορεί να διαβάσεις όποτε θέλεις... ούτε περιμένω απάντηση...

Δεν έχει καν σημασία τι έγινε, πόσα πήγαν στραβά, τι δεν έχεις, όλα όσα λείπουν, όσα θα ήθελες μα δεν κατάφερες ή δεν ήρθαν... τίποτα τέτοιο δεν έχει σημασία.

Το χρόνο σου να επανέλθεις τον έχεις...δικός σου είναι. Όμως δεν θα επανέλθεις μέσα από οτιδήποτε τέτοιο.

Παράλογη «λογική»

Μπερδεύουμε τον ορθολογισμό με τη λογική, υποθέτοντας ότι κατέχουμε τον ρεαλισμό. Παράλληλα, διακατεχόμαστε από συναισθηματική προσκόλληση, που μετατρέπει το φανταστικό σε πραγματικό.

Χρειάζεται μια εντελώς διαφορετική, και σε κάποια σημεία της αντιστραμμένη παιδεία, για να είμαστε ικανοί να χρησιμοποιούμε τη λογική, που είναι ανώτερη λειτουργία.

Όταν αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε πρακτικά και βιωματικά ότι δεν υπάρχει πουθενά στη ζωή μας αυτό που ονομάζουμε λογική (διότι αγνοούμε την ουσιαστική έννοια και σημασία της), αλλά παρακινούμαστε από τον παραλογισμό και την αχαλίνωτη φαντασία, σε ένα εντελώς ασυνείδητο επίπεδο σκέψης και ύπαρξης, τότε αρχίζουμε να κατανοούμε το μέγεθος της αυτό-επιβεβλημένης πλάνης μας.

Ανατροπή

Είναι και δύσκολο, μα και όμορφο να μπορείς να βλέπεις τον εαυτό σου καθαρά, αληθινά και ταπεινά, χωρίς συναισθηματικές προσκολλήσεις και βίαιους χαρακτηρισμούς. Συχνά σε εκπλήσσει, αν και ίσως αργείς λίγο να τα καταλάβεις… είπαμε, είναι αποτέλεσμα εκπαίδευσης και εξάσκησης της «στενής» αμέτοχης παρακολούθησης που πλέον αισθάνεσαι να κάνεις με ασφάλεια.

Υπήρχε ένα τραγούδι όταν ήμουν μικρή, «If my friends could see me now», (αν μπορούσαν οι φίλοι μου να με δουν τώρα), που συχνά έρχεται στο μυαλό μου… όχι το τραγούδι, η φράση. Πολλοί δεν θα φαντάζονταν ποτέ, άλλοι δεν θα το πίστευαν, άλλοι θα απειλούνταν, άλλοι θα συμφωνούσαν με ευχάριστη έκπληξη, και πάει λέγοντας. Ο καλύτερος μου φίλος έχει γίνει προ πολλού ο εαυτός μου και έτσι χαμογελάω πονηρά και περιμένω την εξέλιξη.

Παράλληλη ύπαρξη

Παραμένω καχύποπτη με οτιδήποτε αφαιρεί την ατομική ανθρώπινη δύναμη… ακόμα και όλα αυτά που φαίνονται «ακίνδυνα» ή «φυσιολογικά».

Παραμένω επίσης καχύποπτη με ό,τι φαίνεται να χαρίζει την αντίστοιχη δύναμη απλόχερα και «αλτρουιστικά».

Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, οι οποίες λειτουργούν με κρυμμένα χαρτιά.

Αναποδογυρίζοντας τον κόσμο εντελώς, ψάχνοντας αυτό που δεν φαίνεται να υπάρχει, ό,τι μοιάζει ουτοπικό ή παράλογο είναι το μόνο που είναι στέρεο και σταθερό.

Εδώ οι περιγραφές τελειώνουν και τα λόγια χάνουν το νόημά τους. Κι όμως… είναι το μόνο εργαλείο.