Για ένα μέλλον...

Νοιώθω ότι αυτό είναι το σημαντικότερο θέμα που έχω/θα έχω γράψει ποτέ! Σαφώς δεν μπορώ να πω αρκετά γι’ αυτό μέσα από ένα μόνο άρθρο, αλλά μπορώ να δώσω το πλαίσιο, τα ουσιαστικά σημεία… εύχομαι προς περεταίρω σκέψη και προβληματισμό.

Μπορούμε να λύσουμε ΟΛΑ τα προβλήματα που έχουμε ως κοινωνία με μιας, αν το θέλουμε πραγματικά. Όλα μαζί! Αλλά δεν θέλουμε ακόμα… θα καταλάβετε το γιατί.

Σχέσεις γονιών – παιδιών

Για να έχει ένας γονιός ψυχική/πνευματική σύνδεση με το παιδί του, θα πρέπει να αποκτήσει σύνδεση ψυχική/πνευματική με το δικό του εσωτερικό «παιδί»: με τον βαθύτερο ψυχισμό του. Να έχει τουλάχιστον αρχίσει να συνθέτει τα εσωτερικά, διασκορπισμένα κομμάτια του.

Η σχέση μας με τα παιδιά μας ξεκινά ουσιαστικά πριν από τη γέννησή τους... ή τη στιγμή που αναλαμβάνουμε την ευθύνη να δούμε τον εαυτό μας και τη σχέση που έχουμε με τα εσωτερικά μας μάτια. Από αυτή τη διαφορετική θέαση, ο χρόνος αντιστρέφεται, οι πραγματικότητες συγχέονται και τα γεγονότα αποκτούν άλλο νόημα στο συνολικό πάζλ της ζωής μας.

Οι περισσότεροι γονείς - όπως έχουμε μάθει και συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε - έχουν μόνο κοινωνικές, εγωικές σχέσεις με τα παιδιά τους, που αργά ή γρήγορα παρουσιάζουν διάφορα συμπτώματα: απομάκρυνση, αγεφύρωτες διαφορές, παραίτηση, αρρώστια, πόνο και πίκρα.

Κανείς δε «φταίει». Είναι άσκοπο και σπατάλη ενέργειας να ψάχνουμε «φταίχτες», κακοποιούς και ενόχους, καταλογίζοντας «ευθύνες» (ένας όρος που έχει κατακρεουργηθεί, ούτως ή άλλως), από τον παρόντα συλλογικό τρόπο σκέψης..

Ναι, δεν είναι εύκολο!

Ναι, δεν θα πω ότι είναι εύκολο να κοιτάς μέσα σου, να μην βρίσκεις κατήγορους για την πραγματικότητα της ζωής σου, να μη χαρακώνεις με ενοχές τον εαυτό σου για τις ελλείψεις σου, να μην ψάχνεις φταίχτες για την κατάσταση της κοινωνίας και για όλα τα δεινά του κόσμου.

Ποτέ δεν θα ισχυριστώ αυτό που διαδίδει η νέα «θρησκεία» της «θετικής σκέψης», της άγνοιας εμποτισμένη με τόνους ασυνείδητου φόβου.

Αυτό που όχι μόνο θα ισχυριστώ αλλά και θα συνεχίζω να στηρίζω όμως, με πράξεις και με λόγια, είναι ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ άλλος δρόμος προς την αλήθεια.

Μια αλήθεια στρωμένη με άπειρα ψέματα, ακόμα περισσότερες εικονικές πραγματικότητες, που όμως διαφαίνεται, από ένα (δύσκολο) σημείο και μετά. Και η αλήθεια, πάντα σε απελευθερώνει… προσθέτει και ευθύνη να τη λειτουργήσεις, ενώ πριν έμενες στην ευκολία να κατηγορείς, να κρίνεις, να γκρινιάζεις και να παραμένεις στην πίκρα, στην αυτολύπηση και στην οργή.

Γράμμα σε σένα που παραιτείσαι

Σκέφτομαι ότι δεν χρειάζεται καν να θέλεις να μιλήσεις εσύ... άλλωστε καταλαβαίνω το να μη θέλεις... Βλέπεις φιγούρες γύρω σου απρόσωπες, άχαρες, θολές εικόνες κούρασης, μαρασμού και ματαιότητας.

Μπορώ όμως να μιλήσω εγώ και εσύ μπορεί να διαβάσεις όποτε θέλεις... ούτε περιμένω απάντηση...

Δεν έχει καν σημασία τι έγινε, πόσα πήγαν στραβά, τι δεν έχεις, όλα όσα λείπουν, όσα θα ήθελες μα δεν κατάφερες ή δεν ήρθαν... τίποτα τέτοιο δεν έχει σημασία.

Το χρόνο σου να επανέλθεις τον έχεις...δικός σου είναι. Όμως δεν θα επανέλθεις μέσα από οτιδήποτε τέτοιο.

Παράλογη «λογική»

Μπερδεύουμε τον ορθολογισμό με τη λογική, υποθέτοντας ότι κατέχουμε τον ρεαλισμό. Παράλληλα, διακατεχόμαστε από συναισθηματική προσκόλληση, που μετατρέπει το φανταστικό σε πραγματικό.

Χρειάζεται μια εντελώς διαφορετική, και σε κάποια σημεία της αντιστραμμένη παιδεία, για να είμαστε ικανοί να χρησιμοποιούμε τη λογική, που είναι ανώτερη λειτουργία.

Όταν αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε πρακτικά και βιωματικά ότι δεν υπάρχει πουθενά στη ζωή μας αυτό που ονομάζουμε λογική (διότι αγνοούμε την ουσιαστική έννοια και σημασία της), αλλά παρακινούμαστε από τον παραλογισμό και την αχαλίνωτη φαντασία, σε ένα εντελώς ασυνείδητο επίπεδο σκέψης και ύπαρξης, τότε αρχίζουμε να κατανοούμε το μέγεθος της αυτό-επιβεβλημένης πλάνης μας.

Ανατροπή

Είναι και δύσκολο, μα και όμορφο να μπορείς να βλέπεις τον εαυτό σου καθαρά, αληθινά και ταπεινά, χωρίς συναισθηματικές προσκολλήσεις και βίαιους χαρακτηρισμούς. Συχνά σε εκπλήσσει, αν και ίσως αργείς λίγο να τα καταλάβεις… είπαμε, είναι αποτέλεσμα εκπαίδευσης και εξάσκησης της «στενής» αμέτοχης παρακολούθησης που πλέον αισθάνεσαι να κάνεις με ασφάλεια.

Υπήρχε ένα τραγούδι όταν ήμουν μικρή, «If my friends could see me now», (αν μπορούσαν οι φίλοι μου να με δουν τώρα), που συχνά έρχεται στο μυαλό μου… όχι το τραγούδι, η φράση. Πολλοί δεν θα φαντάζονταν ποτέ, άλλοι δεν θα το πίστευαν, άλλοι θα απειλούνταν, άλλοι θα συμφωνούσαν με ευχάριστη έκπληξη, και πάει λέγοντας. Ο καλύτερος μου φίλος έχει γίνει προ πολλού ο εαυτός μου και έτσι χαμογελάω πονηρά και περιμένω την εξέλιξη.

Παράλληλη ύπαρξη

Παραμένω καχύποπτη με οτιδήποτε αφαιρεί την ατομική ανθρώπινη δύναμη… ακόμα και όλα αυτά που φαίνονται «ακίνδυνα» ή «φυσιολογικά».

Παραμένω επίσης καχύποπτη με ό,τι φαίνεται να χαρίζει την αντίστοιχη δύναμη απλόχερα και «αλτρουιστικά».

Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, οι οποίες λειτουργούν με κρυμμένα χαρτιά.

Αναποδογυρίζοντας τον κόσμο εντελώς, ψάχνοντας αυτό που δεν φαίνεται να υπάρχει, ό,τι μοιάζει ουτοπικό ή παράλογο είναι το μόνο που είναι στέρεο και σταθερό.

Εδώ οι περιγραφές τελειώνουν και τα λόγια χάνουν το νόημά τους. Κι όμως… είναι το μόνο εργαλείο.

Αυτιστική προσοχή

Δεν υπάρχει αυτός ο όρος φυσικά αλλά έχει νόημα όταν καταλάβουμε την ουσία του περιεχομένου του.

Αυτό το θέμα αναπτύχθηκε στους διαλόγους και θα συνεχιστεί με τους συν-διαλογιστές, που κατανοούν βιωματικά τον κώδικα επικοινωνίας που χρησιμοποιούμε, ερευνώντας παράλληλα τις έννοιες που υιοθετήσαμε αυθαίρετα στο παρελθόν.

Είναι πολλές οι πληροφορίες, θα αναφερθώ μόνο σε μερικά σημεία, τα οποία θα αναπτύξουμε στη συνέχεια, με τον καθένα ξεχωριστά, ξεκινώντας «ανάποδα», από τη μεγαλύτερη εικόνα, για να ταρακουνήσω το νου, για να μπορεί να απαλλαγεί πιο εύκολα από τα δεδομένα του.

Τώρα και εύκολα!

Μάθαμε να θέλουμε γρήγορες λύσεις, άμεσες απαντήσεις. Αλλά η ζωή δεν λειτουργεί έτσι… κάτι που οι περισσότεροι αδυνατούν να διαπιστώσουν.

Φυσικά και μπορείς να τα βρεις αυτά. Δεν είναι δύσκολο. Τα πάντα μπορείς να βρεις πια στις καταναλωτικές μας σύγχρονες, Δυτικές κοινωνίες. Αυτό που δεν συνειδητοποιείς (κι έτσι ο καθένας πουλάει ό,τι σαβούρα θέλει) είναι ότι η ανάγκη σου και μόνο το κάνει αληθινό στα μάτια σου.

Έχει πολύ «πλάκα» να προσπαθείς να διαχωρίσεις τι είναι αληθινό και τι όχι σ’ αυτή τη ζωή. Οι περισσότεροι θα τρόμαζαν ανεπανόρθωτα στις πρώτες ενδείξεις της έκτασης της ύπνωσής τους. Δεν είναι τέτοιες έρευνες για όλους!

Πού και πώς περιμένεις να δεις τον άστεγο;

Περιμένεις να τον δεις στα φανάρια, στο δρόμο, στα παγκάκια. Περιμένεις να τον δεις επαίτη, μίζερο και βρόμικο. Περιμένεις να φωνάζει το παρουσιαστικό του να τον λυπηθείς, να δείξεις ελεημοσύνη. Περιμένεις να έχει χάσει την αξιοπρέπειά του, να συμβιβάζεται και να σκύβει το κεφάλι.

Όλα αυτά τα θεωρείς φυσιολογικά, τα περιμένεις και σου δίνουν το δικαίωμα να συνεχίζεις να στηρίζεις τη δομή που έχεις καταχωρημένη στο νου σου.

Δεν θα δεις όμως τον άστεγο που χάκαρε τη ζωή του και τόλμησε να απαρνηθεί το σύστημα που τον θέλει δούλο. Μπορεί να τον εντοπίσεις, αλλά σίγουρα δεν θα τον αναγνωρίσεις, σε μεμονωμένες στιγμές της ζωής σου, που ο νους σου έχει ήδη ονομάσει «άσχετες φάσεις». Θα πρέπει, να έχεις πρώτα απεγκλωβιστεί ο ίδιος, από όλα όσα έχεις ονομάσει «σημαντικά» στη ζωή σου. Και δεν είναι βολικό να είσαι «άστεγος».

Ο καρκίνος δεν είναι το χειρότερο που μπορείς να πάθεις

Ο καρκίνος δεν είναι το χειρότερο που μπορείς να πάθεις, αν και μοιάζει με το "τέλος του κόσμου". Ακούγεται άκαρδο, γιατί εθιστήκαμε στους συναισθηματισμούς...

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν κατανοώ τον πόνο, την ταλαιπωρία, την ψυχολογική δοκιμασία και όλα όσα συμπεριλαμβάνονται σε όλο το δράμα του καρκίνου… Κάθε άλλο! Η ανθρωπότητα μαστίζεται από πολλά δράματα και πολλές φορές εύχομαι να μπορούσα να μην τα συνειδητοποιώ όλα... μέχρι να επιστρέψω, στην αλήθεια του Εαυτού μου...

Ο πόνος του άλλου, που δεν μπορείς να πάρεις, είναι και δικός σου ταυτόχρονα. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να βοηθάς κάποιον να βγει από τον καρικινικό τρόπο σκέψης του... με τον κίνδυνο να παρασυρθείς κι εσύ, σε άγνωστες, επικίνδυνες περιοχές. Είναι μια πρόκληση θεραπείας!

Όταν όλα σε απογοητεύουν... είναι καλό σημάδι!

Πρώτα πρέπει να απογοητευτείς αρκετά, να μη σου κάθεται αυτός ο κόσμος, να έχεις καταλάβει ότι δεν έχει τίποτα ουσιαστικό να σου προσφέρει.

Όμως, χωρίς να κάνεις το μοιραίο λάθος που κάνουν οι περισσότεροι και ν’ αρχίσεις να κατηγορείς δεξιά και αριστερά… την κοινωνία (λες και υπάρχει ως οντότητα), τους πολιτικούς, τους γονείς και δασκάλους σου, το παρελθόν, τις τροφές, το περιβάλλον, τις πόλεις, και άλλες τόσες αφηρημένες έννοιες που είναι εξίσου δημιουργήματα του νου.

Γιατί, αν το κάνεις αυτό, απλά ψάχνεις κάποιες καλές δικαιολογίες, για να παραμείνεις, εκεί ακριβώς που βρίσκεσαι: θύμα, που δεν διαφέρει από κανένα άλλο.

Το να είσαι γονιός

Δεν υπάρχει δυσκολότερος ρόλος από αυτόν του γονιού… αναφέρομαι στους γονείς που αγωνιούν πραγματικά και αληθινά για το ανθρώπινο γένος, το χρόνο, τη συμμετοχή τους.

Απεχθάνομαι τις ψεύτικες συμβουλές που ξεστομίζονται από τους πάσης φύσεως «ειδικούς» για το πώς πρέπει να είναι ένας «σωστός» γονιός, τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει. Καταλαβαίνω – είναι τόσο φανερό – ότι δεν έχουν ιδέα τι λένε, ότι δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματική ζωή.

Πότε;

Πότε θα σταματήσεις να κοιτάζεις πίσω σου;

Πότε θα σταματήσεις να ερμηνεύεις το παρόν βάση του παρελθόντος που νομίζεις πως βλέπεις καθαρά;

Πότε θα σταματήσεις να ερμηνεύεις βάση παρελθοντικής σου γνώσης και απόψεις άλλων;

Πότε θα σταματήσεις να νομίζεις πως ξέρεις και πως πατάς γερά στις απόψεις σου… αν και δυστυχισμένος;

Πότε θα σταματήσεις να ενοχοποιείς άλλους για τη δική σου δυστυχία;

Πότε θα σταματήσεις να ορίζεις δυνάμεις (τροφή, φάρμακα, γνώστες, πρακτικές και μεθόδους κλπ) έξω και πιο πάνω από σένα;

Η γνώση δεν μεταδίδεται

Η γνώση δεν μεταδίδεται. Μόνο η πληροφορία μεταδίδεται. Απλά πράγματα, ας τα ξεχωρίσουμε...

Αλλά, θα μου πεις, πώς να το κάνουμε; Σήμερα εξετάζονται χιλιάδες μαθητές για αυτά που "ξέρουν"... εννοώντας "πόσο πιστά μεταδίδουν σαν ρομπότ, κενές πληροφορίες άλλων"...

Και βέβαια, εμείς, σαν καλά εκπαιδευμένα ρομπότ, συνεχίζουμε το παραλήρημα…

Νομίζουμε πως διαβάζοντας ένα βιβλίο, αποκτάμε γνώση, ενώ απλά γεμίζουμε πληροφορίες.

Όλα παραμένουν δανεικά μέχρι....

Κάποια στιγμή τα λόγια των άλλων τελειώνουν ή δεν σου λένε και τίποτα πια. Δεν σε ανυψώνουν όπως παλιά, δεν σε γεμίζουν ενθουσιασμό, ελπίδα, πίστη όπως όταν τα πρωτοανακάλυψες. Αν φτάσεις κάποτε σε αυτό το σημείο, να χαίρεσαι. Είναι η αρχή της δικής σου σκέψης.

Είναι άβολη θέση και ίσως τρομακτική αρχικά. Όλα όσα ανακάλυπτες και ρουφούσες στο παρελθόν, τώρα έχασαν την αίγλη τους, την πρωτοτυπία και τη λάμψη τους. Όλα φαίνονται ίδια ή μάταια. Το κενό εσωτερικά παραμένει.

Όπως και η ζωή...

Νόμιζα πως τα είχα πει όλα στο τελευταίο σχετικό άρθρο μου «Ζητούνται παιδιά», όπως και σε άλλα σχετικά, που έχω γράψει παλαιότερα. Όμως για άλλη μια φορά διαπίστωσα και επιβεβαίωσα ότι η έλλειψη συνειδητής, προσωπικής συμμετοχής, διαιωνίζει τα πράγματα ως έχουν και ότι καμία πληροφόρηση δεν είναι ικανή να αλλάξει ουσιαστικά τις συνήθειες.

Την ώρα που εμείς νομίζουμε πως ασχολούμαστε με «τα σοβαρά θέματα της ζωής μας», έρχεται, ανέμελα και με απόλυτη σιγουριά ένα παιδί και ρωτάει:

- Μαμά, γιατί υπάρχουμε εμείς οι άνθρωποι;

Κατάθλιψη: εγώ φταίω!

Η βιολογική ηλικία δεν έχει καμία σημασία. Το γνωρίζουμε αυτό όλοι, κι ας μη θέλουμε να το συμπεριλαμβάνουμε στα λόγια και στις πεποιθήσεις μας. Ο χρόνος που παίζει την καθοριστική σημασία στη ζωή μας είναι ο ψυχο-νοητικός χρόνος. Όλα όμως περιστρέφονται γύρω από τον γραμμικό, επίπλαστο χρόνο, για να μας κρατάνε φοβικά στην επιφάνεια.

Τα μελαγχολικά χαμόγελα, το απλανές βλέμμα, οι παγωμένες «καλημέρες» είναι όλα καθημερινά φαινόμενα, που τόσο έχουμε συνηθίσει, ώστε τα θεωρούμε φυσιολογικά ή «αναγκαία κακά» και έχουν πάψει να μας απασχολούν. Άλλωστε, ότι φοβόμαστε, μάθαμε να το διώχνουμε από τη σκέψη μας, εστιάζοντας (ακολουθώντας τις νέες «πνευματικές» προτροπές) σε άλλες, πιο θετικές σκέψεις.

Αλήθεια: αλήθεια τη θέλεις;

Πολλές θεωρίες έχουμε περί αλήθειας και ο καθένας ισχυρίζεται τη δική του. Αλλά αυτό που εννοούμε συνήθως, με τη λέξη «αλήθεια» είναι «η αλήθεια ΜΟΥ» ή για να ακριβολογούμε, «η πίστη μου», «οι πεποιθήσεις μου». Όμως δεν αναφέρομαι σε αυτό…

Η αλήθεια σημαίνει μόνο ένα πράγμα, για να μην περιπλέκουμε ακόμα περισσότερο τον μπερδεμένο μας νου. Σημαίνει να είμαστε αληθινοί!

Σημαίνει να τολμούμε την έκφραση της προσωρινής μας πραγματικότητας, όποια κι αν είναι, αφού την έχουμε αναγνωρίσει οι ίδιοι.

Ζητούνται παιδιά

Μου αρέσουν τα παιδιά, κάθε ηλικίας. Και σε ποιον δεν αρέσουν... Δυστυχώς η πλειονότητα των ανθρώπων στις σημερινές Δυτικές κοινωνίες είναι γερασμένοι ενήλικες ή/και παραστρατημένοι έφηβοι.

Οι ενήλικες έχουν σταματήσει προ πολλού να ρωτάνε, να εξερευνούν, να πειραματίζονται… αν και πιστεύουν ότι τα κάνουν όλα αυτά. Ποτέ δεν παραδέχονται κάτι που δεν συμφέρει την κατακτημένη εικόνα τους.  Αν τους πεις κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουν στο νου, αμέσως θα το απορρίψουν ή θα σε κουτσομπολέψουν για να αισθάνονται ασφαλείς στον ξερολισμό τους. Διαφορετικά, θα το υιοθετήσουν, με μια ασυνείδητη τάση να ανήκουν πάλι.

Οι παραστρατημένοι έφηβοι είναι οι κάθε λογής διαμαρτυρόμενοι, επικριτές και αντιρρησίες, που το παράδειγμά τους, κάθε άλλο παρά προσφέρει κάτι διαφορετικό από αυτό που κρίνουν. Τους βλέπεις παντού, να κάνουν διάφορα παράτολμες επιχειρήσεις, ακόμα και θαρραλέες πρωτοβουλίες, που κρύβουν προσωπικούς, ανέκφραστους σκοπούς.