Η Γυναίκα Πολεμίστρια

Είναι δύσκολο να κάνεις αυτό που δεν φαίνεται. Αλλά αυτός είναι ο πραγματικός ρόλος της Γυναίκας Πολεμίστριας.

Η σημερινή γυναίκα θέλει να φαίνεται και να εκφράζεται όπως τον άνδρα. Ο σημερινός άνδρας έμαθε να αμείβει αυτά που φαίνονται, να κυνηγά τα πρόσκαιρα και να ξεχνά.

Η Γυναίκα πολεμίστρια υφαίνει γερά θεμέλια, αόρατα στο γυμνό μάτι, χαμένα στο χρόνο που παραμένει γραμμικός, αποσπασματικός.

Συνειδητοποίησέ το βαθιά μέσα σου....

Ευτυχισμένοι Άνθρωποι

Καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να πιστέψει κανείς ή το γιατί δεν μπορεί να πιστέψει έναν άνθρωπο που είναι πραγματικά ευτυχισμένος, σε αρμονία με τη ζωή, με τον εαυτό του, ό,τι κι αν του συμβαίνει.

Βλέπουν το όλο σκηνικό ως εξωπραγματικό. Ακόμα και άνθρωποι που υποτίθεται ότι «ψάχνουν τα πνευματικά», που ακολουθούν υποτίθεται έναν «διαφορετικό δρόμο». Δεν πιστεύουν, θέλουν γρήγορα να αλλάξουν κουβέντα.

Όλα τα μπορείς!

Τολμάς να το διαβάσεις;

Τα πεύκα γέμισαν κάμπιες. Κανείς δεν σηκώνει το βλέμμα να κοιτάξει. Και όσοι το κάνουν, έχουν μια «λογική» εξήγηση, έτοιμη στην άκρη της γλώσσας τους (που προτρέχει της συνείδησης).

«Ήταν πολύ ήπιος ο χειμώνας φέτος»!
Θυμάστε όλες εκείνες τις «έκτακτες ανακοινώσεις» ότι «φέτος θα έχουμε τον πιο βαρύ και ψυχρό χειμώνα των τελευταίων 100 χρόνων»; Όσοι τις θυμούνται, με την ίδια ευκολία θα πουν, «ε, έκανε λάθος εκτίμηση η ΕΜΥ»! Δεν θα διανοηθούν ποτέ ότι συνέβαλαν οι ίδιοι στην αλλαγή του κλίματος. Από μόνο του αυτό αποτελεί άλλο ένα τεράστιο θέμα!

«Δεν τα φροντίζουν/κακή περιποίηση»! Είναι η άλλη, εύκολη απάντηση. Το πλέον φυσιολογικό: κατηγορούμε άλλους, έτσι γενικά και αόριστα, και απαλλασσόμαστε από οποιαδήποτε, λίγο πιο δύσκολη, σκέψη…

Στην παιδική χαρά της κοινωνίας

Ήταν μεσημέρι, ο ήλιος έλαμπε και η μέρα ήταν πραγματικά υπέροχη, λαμπερή, ζεστή.

Μια πλατεία με μεγάλα δέντρα, παιχνίδια, χώρο να τρέξουν τα παιδιά, να παίξουν. Παγκάκια σε ημικύκλια, μια βρύση, σκιά κάτω από τα πεύκα. Αλλά η πλατεία άδεια. Περίεργα άδεια...Και ήταν περιτρυγιρισμένη από σπίτια, πολυκατοικίες, διαμερίσματα(!)

Δυο αγόρια, ηλικίας περίπου οκτώ – εννέα χρονών, περπατούσαν μαζί. Το ένα είχε ένα σκυλάκι μαζί του, που το πήγαινε βόλτα. Κάποια στιγμή έδεσε το σκύλο σε ένα παγκάκι και κάθισαν μαζί οι φίλοι στις κούνιες… για να μιλήσουν.

Τα Ταξίδια του Μυαλού είναι Πριβέ

Βρήκα αυτή τη φωτογραφία κάπου σήμερα και ήρθε κι έδεσε με τις σκέψεις που έκανα τις συγκεκριμένες στιγμές. Αυτή η τέλεια συγχρονικότητα!

Ξαφνικά, όλες οι σκέψεις έδεσαν, σε μια μόνο εικόνα, ενώ οι λέξεις που θα χρειάζονταν θα ήταν χιλιάδες και οι αναλύσεις επί αναλύσεων ατέλειωτες…

Τι να πω τώρα εγώ εδώ, που όλα τα έχω ήδη πει και το σκίτσο φανερώνει όλα τα μυστικά, που τα φυσικά μάτια δυσκολεύονται να δουν;

Το τραγικό είναι ότι οι άνθρωποι νομίζουν πως κρύβονται από τους άλλους. Δεν συνειδητοποιούν ότι η δυστυχία τους βρίσκεται ακριβώς στο ότι κρύβονται (ή νομίζουν πως κρύβονται) από τον ίδιο τους τον Εαυτό.

Η έννοια της θεραπείας

Η θεραπεία δεν βρίσκεται στην ιατρική.

Γιατί;

Γιατί η ιατρική σήμερα υπηρετεί άλλα συμφέροντα και όχι τον Άνθρωπο.

Γιατί αφαιρεί, δεν ενοποιεί.

Γιατί καταπραΰνει, δεν μεταμορφώνει.

Γιατί εμποδίζει, δεν προσφέρει.

Γιατί εξυπηρετεί και ανταποκρίνεται, στον δικό μας, πολύ περιοριστικό τρόπο σκέψης.

Τα "ειδικά" παιδιά

Κι όμως... Παρ' όλες τις εφευρέσεις, την ανάπτυξη, τους ορισμούς και τις διαγνώσεις, δεν τα γνωρίζουμε.

Είναι γεγονός ότι ο νους αυτών των παιδιών λειτούργει διαφορετικά. Αλλά, διαφορετικά από τι;

Όλα όσα μπορούν κι αντιλαμβάνονται, παραμένουν κρυμμένα από το φαίνεσθαι. Και είναι πολλά αυτά που θα μπορούσαν να προσφέρουν.


Καμία επιστήμη η σύστημα δεν το γνωρίζει ακόμα. Καμία "ειδική" εκπαίδευση ή σχολείο δεν τα βοηθάει ουσιαστικά!

Πλησιάζει...

Και ξαφνικά, αρχίζει να φανερώνεται ο λόγος που οι άνθρωποι δεν θέλουν να μάθουν να παρατηρούν.

Δεν θέλουν να δουν τα άσχημα. Δεν θέλουν να δουν όλα όσα χρόνια τώρα απέφευγαν να δουν, κι ας λέγανε ότι θέλουν να λύσουν τα θέματά τους, να είναι ευτυχισμένοι κλπ, κλπ.

Θέλουν να δουν μόνο τα όμορφα, θέλουν τις λύσεις, κάποιον που να τους δώσει τις απαντήσεις. Και είναι πολλοί τέτοιοι διαθέσιμοι. Απρόσωποι, απόμακροι, διάσημοι, αποδεκτοί.

Αλλά δεν αναρωτιούνται... γιατί ακόμα ψάχνουν; Γιατί ακόμα περιμένουν;

Η λογική σκοτώνει τον Έρωτα

Ναι, φαίνεται να τα έχω με τον Αριστοτέλη, πολύ καιρό τώρα. Σκότωσε τη μαγεία και οδήγησε τον Δυτικό άνθρωπο σε μια μηχανιστική, εκτελεστική ύπαρξη. Φαίνεται όμως… γιατί είναι ένδειξη άγνοιας και ψεύτικης γνώσης, να βγάζεις τόσο εύκολα συμπεράσματα παιδιάστικα.

Θα ήθελα να τον συναντήσω, να του μιλήσω, να τον γνωρίσω, αν βρισκόταν εδώ σήμερα. Ίσως και ο ίδιος θα είχε αλλάξει πολλά από αυτά που είχε πει. Ίσως αν έβλεπε πώς οι άνθρωποι τα κατάλαβαν και τα ερμήνευσαν στη συνέχεια, να τα έλεγε διαφορετικά, να τα διόρθωνε ή ακόμα και να τα εξέλισσε. Ποιος ξέρει...

Όχι, δεν χρειάζεται ν’ αλλάξεις

Όχι, δεν χρειάζεται να’ αλλάξεις. Όλη η δυστυχία σου βασίζεται σε αυτόν τον πόλεμο που διατηρείς μέσα σου: στην προσπάθεια να αλλάξεις τα «λιγότερο εξελιγμένα» κομμάτια του εαυτού σου.

Μα ούτε και την αποδοχή τους κατανοείς γιατί φαίνεται να είναι αντίθετη με ό,τι έχεις μάθει μέχρι τώρα. Νομίζεις ότι είναι καλοπροαίρετη διάθεση «εξελιγμένου» ανθρώπου που βλέπει υποτιμητικά.

Αντί να προσπαθήσω να σου εξηγήσω ή να σε πείσω για τα πιο πάνω, θα «αλλάξω θέμα» για να σε βοηθήσω να καταλάβεις πόσο εξειδικευμένο και τέλειο είναι το σύστημα που σε παγιδεύει.

Όλοι χρειάζεται να εργαστούμε στο επίπεδο συνειδητότητας στο οποίο βρισκόμαστε. Και αυτό ονομάζεται ταπεινότητα!

Τα "απλά" που παρανοούμε

Οι μεγαλύτερες παρανοήσεις μας παραμένουν στα απλά, που δεν είναι καθόλου απλά για τον τρόπο που μάθαμε να σκεφτόμαστε.

Κανένα πρόβλημα που εντοπίζουμε «εκεί έξω» δεν ξεκινά εκεί που το βλέπουμε, αλλά μέσα στην δική μας αντίληψη για αυτό.

Ο αποπρογραμματισμός ή η ελευθερία του νου δεν προσφέρεται με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο από ένα προσωπικό, βιωματικό μονοπάτι, που ο καθένας αποφασίσει να διανύσει για τον εαυτό του.

Μεγαλώνοντας ένα ελεύθερο παιδί

Ξέρω ότι το να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν είναι εύκολο… ποτέ δεν ήταν, όχι μόνο σήμερα. Σήμερα όμως, κατανοώ καλύτερα την έννοια «μεγαλώνω παιδί» και έχω αντιστρέψει πολλά.

Θα ξεκινήσω ανάποδα…

Σήμερα στο πάρκο, συναντηθήκαμε με μια πρόσχαρη κοπέλα με την οποία πιάσαμε κουβέντα. Με ρώτησε αν διδάσκω εγώ το παιδί μου, μιας που λέει το ίδιο (με καμάρι) ότι δεν πάει σχολείο. Της είπα αυθόρμητα, «όχι, εκείνη με διδάσκει». Αργότερα, διάφορες εικόνες και συναισθήματα περνούσαν από το μυαλό μου…

Το βάρος της γνώσης

Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση που συζητήσαμε με έναν συνοδοιπόρο, σε ένα από τα μαθήματα αυτές τις μέρες, θα αποτελέσει το θέμα αυτού του άρθρου.

Γιατί ακόμα παλεύουμε, ψάχνουμε, δημιουργούμε τρέλα στον κόσμο μας, μετά από τόσους πολλούς σοφούς που έκαναν το πέρασμά τους στον πλανήτη, μετά από τόσα εμπνευσμένα κείμενα αρχαίων λογίων, αλλά και πιο σύγχρονων φιλοσόφων; Γιατί τα λόγια τους, όλα όσα μελετάμε δεν στάθηκαν ικανά νa διαφωτίσουν αλλά και να αλλάξουν ριζικά την ανθρωπότητα;

Η ζωή ενός παιδιού χωρίς το σχολείο

Τι κάνει ένα παιδί όλη μέρα όταν δεν πηγαίνει σχολείο;

Οι περισσότεροι θα έχετε αυτήν την εμπειρία όταν τα σχολεία κλείνουν για διακοπές αλλά όχι συνεχόμενα και καθημερινά. Αλλά αυτά τα διαστήματα "ενδιάμεσα" σπάνια φανερώνουν την αλήθεια.

Η προσωπική μου είναι ότι αυτό είναι ένα θέμα που με συναρπάζει και με διαφωτίζει καθημερινά. Η πρόκληση είναι περισσότερο δική μας, των γονιών, και όχι τόσο των παιδιών, που φαίνεται να προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα απ’ όσο εμείς πιστεύουμε, προτού τολμήσουμε την απόφαση αυτή.

Παιδιά, γονείς και σχολείο

Συζητώντας με αρκετούς γονείς αλλά και με ανθρώπους γενικότερα, καταλαβαίνω τον συνηθισμένο τρόπο σκέψης που μάθαμε να λειτουργούμε:: έχουμε ένα πρόβλημα, αρχίζουμε να το συζητάμε με τους γύρω μας. Αρχίζουμε να αναζητούμε διαγνώσεις και απόψεις ειδικών, συνδυάζοντας τα όλ’ αυτά με τις συμβουλές που όλοι του προσφέρουν απλόχερα. Τελικά, τις περισσότερες φορές, δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε ή αμφιβάλλουμε (κρυφά ή φανερά) για την απόφασή μας.


Φυσικά, αυτή η τακτική σηκώνει πολλή ανάλυση και επεξήγηση, όμως μπορεί εύκολα να τα δει όλ’ αυτά ο καθένας στον εαυτό του, στη δική του προσωπική λειτουργία της ζωής του.

Αυτισμός

Με αυτιστικό τρόπο ψάχνουμε, ενεργούμε και μιλάμε.

Μετά από χρόνια αποχής από την τηλεόραση, σήμερα με ενημέρωσε ένας φίλος για μια εκπομπή «που μ’ ενδιαφέρει» και πρέπει να δω. Όταν το βιντεάκι ανέβηκε στο youtube το ίδιο βράδυ, κάθισα να δω το θέμα για τον Αυτισμό.

Με κόπο άντεξα να τελειώσω μια εκπομπή που δεν είχε τίποτα να προσφέρει στα Ελληνικά δεδομένα και στους Έλληνες γονείς Αυτιστικών παιδιών. Για τη δημοσιογραφία ούτε λόγος. Χωρίς καμία γνώση για το θέμα, με φανερή την έλλειψη προετοιμασίας, πέρα από τη συμβολή των γονιών, η εκπομπή αποδείχτηκε φτωχή και ελλιπής.

Παιδικές Ερωτήσεις

Όταν μπορείς να απαντήσεις μια ερώτηση καθαρά και απλά σε ένα παιδί όλο αγνότητα και αλήθεια (ή σε έναν έφηβο, με το ίδιος πάθος που τον διακατέχει), με τρόπο που να την καταλάβει και να την δεχτεί, τότε μάλλον αυτό που κάνεις θα είναι σωστό.

Έτσι είναι; Ας το εξετάσουμε απλά… αλλά χωρίς πεποιθήσεις, υποθέσεις, δεισιδαιμονίες και όλα τα άλλα κατασκευάσματα του νου. Μόνο με απλή κοινή λογική, με γεγονότα, με υπαρκτές αλήθειες.

Είχα την τάση από παιδί να κάνω δύσκολες ερωτήσεις στους γύρω μου, θεωρώντας τες εντελώς φυσιολογικές, περιμένοντας να πάρω εξ’ ίσου απλές και φυσιολογικές απαντήσεις. Άργησα να καταλάβω ότι ο καθένας μου έδινε απλά τις υποθέσεις ή τις πεποιθήσεις του αλλά όχι την αλήθεια. Μια αλήθεια που θα ίσχυε παντού, για όλους, πάντα. Μεγαλώνοντας, δεν άλλαξε αυτό το «κουσούρι», απλά έμαθα να μην ψάχνω τις απαντήσεις έξω από τον εαυτό μου, αν και έμαθα να ακούω τους πάντες με υπομονή, κατανόηση και την πρόθεση να δω με τη ματιά τους.

Ποια κοινωνική επανάσταση;

Για ποια επανάσταση μιλάς; Η επανάσταση είναι μέσα σου αλλά καθυστερείς να την αναλάβεις.

Νομίζεις ότι μπορείς να αλλάξεις την κοινωνία αν δεν αλλάξεις πρώτα τον τρόπο που σκέφτεσαι για αυτήν; Νομίζεις ότι μπορεί πραγματικά να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη αν δεν υπάρξει πρώτα ατομική ευθύνη; Νομίζεις ότι οι διάφορες πτυχές, τομείς, ρόλοι της ζωής σου είναι ανεξάρτητοι από την «επανάσταση» που θέλεις να κάνεις. Αλλά όλα, τα πάντα είναι απόλυτα συνδεδεμένα και σχετικά.

Τι είναι η αποσχολειοποίηση

Ανησυχείτε για το μέλλον των παιδιών σας μετά από 10, 20 χρόνια αλλά δεν σας ανησυχεί το παρόν σας και τι τους δίνετε τώρα.

Δεν διανοείστε καν αν έχετε επιλογή και προχωράτε στην ένταξη των παιδιών σας στα σχολεία γιατί το ίδιο έχετε ενταχθεί και εσείς στην κοινωνία την οποία δεν τολμάτε να αμφισβητήσετε.

Αναγκάζετε τα παιδιά σας να «διαβάζουν» όπως αναγκάζετε τον εαυτό σας να δουλεύει, έχοντας ξεχωρίσει το παιχνίδι από τη μάθηση, τη δουλειά από το πάθος της δημιουργίας.

Δυσλεξία: η παρανόηση

Πόσα άρθρα θα πρέπει να γράψω για τη δυσλεξία, ούτε κι εγώ ξέρω ακόμα. Σίγουρα δεν τα έχουμε πει όλα και σίγουρα δεν καλύπτονται όλα μέσα από άρθρα, όσα κι αν πούμε. Όμως ενόσω συνεχίζεται η παραπληροφόρηση, η πλήρης άγνοια για το θέμα, εδώ θα είμαι για να το συζητάμε… από διάφορες πλευρές, εκ νέου κάθε φορά.

Μαθησιακή δυσκολία, με πολλά συμπτώματα και χαραχτηριστικά; Δεν θα αναιρέσω κανένα αυτή τη φορά, ούτε θα αναφερθώ σε χαραχτηριστικά των ατόμων με δυσλεξία. Είναι αδύνατον να καταλάβουμε ό,τι δεν είμαστε έτοιμοι να δούμε. Πρώτη αρχή!