Νέες Κοινότητες

Όχι, δεν έχουν δημιουργηθεί ακόμα...

Νέες κοινότητες… με αλλαγή ΟΛΩΝ:

Τον τρόπο που φτιάχνουμε τα σπίτια μας

Τον τρόπο που καλλιεργούμε και παίρνουμε τις τροφές μας

Τον τρόπο που εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας

Τον τρόπο που ζούμε

Μαθήματα

Κι άλλα μαθήματα;
Όχι, μάλλον «ξε-μαθήματα» θα ήταν καλύτερα...Κάποια μέρα θα βρω τις κατάλληλες λέξεις. Για την ώρα, η ουσία επείγει περισσότερο.

Επειδή κυκλοφορούν χιλιάδες μαθήματα, σεμινάρια, γκουρού και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, με σκοπό τη θεραπεία, τη λύτρωση, την απαλλαγή αρνητικών καταστάσεων και συναισθημάτων και ό,τι βάζει ο νους του ανθρώπου, οι λέξεις εξ’ αρχής γίνονται απειλητικά δύσκολες.

Όλοι είχαμε ξεκινήσει από κάπου, ψάχνοντας αυτό που συνειδητοποιούσαμε πως μας έλειπε, εξωτερικά και εσωτερικά. Και εγώ έχω περάσει από πολλές μεθόδους, δασκάλους, πρακτικές, φιλοσοφίες, σχολές στο παρελθόν. Σε όλη αυτή την πορεία αλλά και μετέπειτα, κατάλαβα ότι το πιο σημαντικό ήταν να βρω τον τρόπο να μη χρειάζομαι κανέναν πέρα από τον Εαυτό μου, να μη χρειάζομαι να «γεμίζω τις μπαταρίες μου» από κάτι φτιαχτό, προσωρινό και τελικά πέρα από αυτό που ήμουν «εγώ».

Τι κάνουμε τελικά;

Τι κάνουμε τελικά εκτός από το να μιλάμε; Με απασχολεί πολύ…

Ό,τι έχουμε να δείξουμε είναι ό,τι έχουμε να μοιραστούμε, όχι το τι κάνουμε για τον εαυτό μας.

Χωρίς να υποτιμώ τίποτα, η αξία μας πρέπει να μετριέται από το τι αφήσαμε πίσω μας, στο πέρασμά μας. Από τι προσφέραμε στους άλλους, πέρα από αυτό που κάνουμε για τον εαυτό μας. Από το την ποιότητα του σπόρου που «φυτέψαμε» κι ας μην φάνηκε ακόμα ο καρπός του.

Η Ζωή σε περιμένει...

Δεν είναι θέμα ν’ αποδεχτείς ή ν’ απορρίψεις έναν άνθρωπο. Το θέμα είναι να έχεις αρκετή αυτεπίγνωση και μεγάλες δόσεις Αυτό-εμπιστοσύνης, ώστε να πάρεις με προθυμία και ταπεινότητα όλα τα καλά του και ν’ αφήσεις, με ακλόνητη σιγουριά τα κακά του.

Ποια είναι τα «καλά» και ποια τα «κακά»;

Ποιος φταίει;

Παλιά, έτυχε να συζητήσω το θέμα της τηλεόρασης αλλά και των ραδιοφωνικών εκπομπών με ανθρώπους των ΜΜΕ. Το θέμα μου ήταν η φτωχή ποιότητα της πλειονότητας των προγραμμάτων και οι επαναλήψεις χωρίς ουσία.
Ένας από αυτούς, γύρισε και μου είπε, με φυσικότητα, «Μα αυτά θέλουν, αυτά ζητάνε. Αν δεν τους τα δώσω εγώ, θα τους τα δώσει το επόμενο και το επόμενο κανάλι».

Τότε, του είχα πει ότι ήταν «δουλειά του» να «εκπαιδεύσει» τον κόσμο να θέλει και να ζητά πιο ποιοτικά προγράμματα, με σκοπό να του προσφέρουν όλο και καλύτερη πληροφόρηση και διασκέδαση.

Ισοπέδωση

Πολλοί με κατηγορούν ότι ισοπεδώνω τα πάντα. Έχω καταλήξει να το θεωρώ προτέρημα…

Ισοπεδώνω ψεύτικα δεδομένα που ποζάρουν ως αληθινά. Εγώ, για τον εαυτό μου. Είναι σα να λέμε «ελευθερώνω το νου μου για να μπορεί να σκέφτεται». Είναι σα να λέμε, «σιωπά ο νους» και όλα τα άλλα που πολλοί λένε αλλά δεν καταλαβαίνουν.

Απο-σχολειοποίηση – Απο-προγραμματισμός

Όταν γράφω για «απο-σχολειοποίηση», εννοώ και τη δική μας: τον απο-προγραμματισμό του εαυτού μας. Είναι δευτερεύουσας σημασίας αν θα αποφασίσουμε να βγάλουμε τα παιδιά μας από το σχολείο, είναι όμως πρωτεύουσας σημασίας τι τελικά θα δώσουμε στα παιδιά μας, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο κι αν προσφέρουμε σε αυτά.

Τι σημαίνει «απο-σχολειοποίηση» με αυτήν την έννοια λοιπόν; Σημαίνει ουσιαστικά, με απλά λόγια, από-προγραμματισμός του υφιστάμενου τρόπου σκέψης μας, τον οποίο θεωρούμε φυσιολογικό.

Επιτέλους! Για τη δυσλεξία ουσιαστικά!

Τόσα χρόνια που ασχολούμαι με το θέμα της δυσλεξίας, δεν έχω βρει κάτι που να μιλάει ουσιαστικά, απλά, κατανοητά, για τη δυσλεξία.

Δεν στέκομαι στο ποιος το λέει, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Στέκομαι στο τι λέγεται αλλά κυρίως στον τρόπο που λέγεται.

Όσοι ενδιαφέρεστε για το θέμα – εύχομαι ειδικά οι γονείς και οι δάσκαλοι – παρακολουθήστε ολόκληρη τη διάλεξη και θα διαπιστώσετε μόνοι σας πόσοι μύθοι καταρρίπτονται, πόσο διαστρεβλωμένες είναι οι συνηθισμένες πληροφορίες και πόσα δεν ξέρατε.

Τι δίνεις, τι παίρνεις;

Αν δεν δώσεις δεν παίρνεις. Αν δεν προσφέρεις πρώτα, δεν λαμβάνεις.

Είναι Νόμος. Όχι των ανθρώπων φυσικά, όχι του τρόπου σκέψης που μάθαμε να ακολουθούμε και να υπηρετούμε.

Πόσο πρέπει να δώσεις προτού τελικά πάρεις; Τι πρέπει να δώσεις για να λάβεις; Δεν είναι εγωιστικό να περιμένεις να λάβεις;

Πιθανόν, όσοι είναι οι άνθρωποι, τόσες είναι και οι παρανοήσεις σχετικά με μια ακόμα «αλήθεια» (πεποιθήσεις) που δεν τολμά ο φοβικός άνθρωπος να αμφισβητήσει.

Παραλογισμός

Χάνουμε τη μπάλα όταν δημιουργούμε ψεύτικα είδωλα. Και έχουμε δημιουργήσει πολλά! Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι η αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να σκεφτεί με την κοινή λογική του, να δει το προφανές, να έχει αυθεντική, δική του σκέψη.

Αυτά είναι τα δεσμά! Τίποτ’ άλλο!

Αφορά φυσικά κάθε θέμα που θα θελήσουμε να δούμε, κάθε πτυχή της ζωής μας, κάθε τι που μας απασχολεί ως «πρόβλημα». Αφορά τα πάντα γιατί αφορά τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Πώς να μείνει οτιδήποτε έξω από αυτό;

Πέρα από το χρόνο και το χώρο

Ζούσαν μαζί σε ένα όνειρο, πέρα για πέρα αληθινό…

Αυτός ήταν απερίγραπτα όμορφος και με παραμυθένια χάρη. Αυτή τον θαύμαζε και η ματιά της δεν τον άφηνε ποτέ, ακόμα κι αν δεν βρισκόταν δίπλα της.

Γύρω τους γινόταν πόλεμος, με πολλά περίεργα και πέρα από τη λογική, παράλληλα συμβάντα. Τα διαπερνούσαν όλα, με τη μοναδική, αθέατη για τους άλλους, αρμονική, συνύπαρξή τους.

Η Γυναίκα Πολεμίστρια

Είναι δύσκολο να κάνεις αυτό που δεν φαίνεται. Αλλά αυτός είναι ο πραγματικός ρόλος της Γυναίκας Πολεμίστριας.

Η σημερινή γυναίκα θέλει να φαίνεται και να εκφράζεται όπως τον άνδρα. Ο σημερινός άνδρας έμαθε να αμείβει αυτά που φαίνονται, να κυνηγά τα πρόσκαιρα και να ξεχνά.

Η Γυναίκα πολεμίστρια υφαίνει γερά θεμέλια, αόρατα στο γυμνό μάτι, χαμένα στο χρόνο που παραμένει γραμμικός, αποσπασματικός.

Συνειδητοποίησέ το βαθιά μέσα σου....

Ευτυχισμένοι Άνθρωποι

Καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να πιστέψει κανείς ή το γιατί δεν μπορεί να πιστέψει έναν άνθρωπο που είναι πραγματικά ευτυχισμένος, σε αρμονία με τη ζωή, με τον εαυτό του, ό,τι κι αν του συμβαίνει.

Βλέπουν το όλο σκηνικό ως εξωπραγματικό. Ακόμα και άνθρωποι που υποτίθεται ότι «ψάχνουν τα πνευματικά», που ακολουθούν υποτίθεται έναν «διαφορετικό δρόμο». Δεν πιστεύουν, θέλουν γρήγορα να αλλάξουν κουβέντα.

Όλα τα μπορείς!

Τολμάς να το διαβάσεις;

Τα πεύκα γέμισαν κάμπιες. Κανείς δεν σηκώνει το βλέμμα να κοιτάξει. Και όσοι το κάνουν, έχουν μια «λογική» εξήγηση, έτοιμη στην άκρη της γλώσσας τους (που προτρέχει της συνείδησης).

«Ήταν πολύ ήπιος ο χειμώνας φέτος»!
Θυμάστε όλες εκείνες τις «έκτακτες ανακοινώσεις» ότι «φέτος θα έχουμε τον πιο βαρύ και ψυχρό χειμώνα των τελευταίων 100 χρόνων»; Όσοι τις θυμούνται, με την ίδια ευκολία θα πουν, «ε, έκανε λάθος εκτίμηση η ΕΜΥ»! Δεν θα διανοηθούν ποτέ ότι συνέβαλαν οι ίδιοι στην αλλαγή του κλίματος. Από μόνο του αυτό αποτελεί άλλο ένα τεράστιο θέμα!

«Δεν τα φροντίζουν/κακή περιποίηση»! Είναι η άλλη, εύκολη απάντηση. Το πλέον φυσιολογικό: κατηγορούμε άλλους, έτσι γενικά και αόριστα, και απαλλασσόμαστε από οποιαδήποτε, λίγο πιο δύσκολη, σκέψη…

Στην παιδική χαρά της κοινωνίας

Ήταν μεσημέρι, ο ήλιος έλαμπε και η μέρα ήταν πραγματικά υπέροχη, λαμπερή, ζεστή.

Μια πλατεία με μεγάλα δέντρα, παιχνίδια, χώρο να τρέξουν τα παιδιά, να παίξουν. Παγκάκια σε ημικύκλια, μια βρύση, σκιά κάτω από τα πεύκα. Αλλά η πλατεία άδεια. Περίεργα άδεια...Και ήταν περιτρυγιρισμένη από σπίτια, πολυκατοικίες, διαμερίσματα(!)

Δυο αγόρια, ηλικίας περίπου οκτώ – εννέα χρονών, περπατούσαν μαζί. Το ένα είχε ένα σκυλάκι μαζί του, που το πήγαινε βόλτα. Κάποια στιγμή έδεσε το σκύλο σε ένα παγκάκι και κάθισαν μαζί οι φίλοι στις κούνιες… για να μιλήσουν.

Τα Ταξίδια του Μυαλού είναι Πριβέ

Βρήκα αυτή τη φωτογραφία κάπου σήμερα και ήρθε κι έδεσε με τις σκέψεις που έκανα τις συγκεκριμένες στιγμές. Αυτή η τέλεια συγχρονικότητα!

Ξαφνικά, όλες οι σκέψεις έδεσαν, σε μια μόνο εικόνα, ενώ οι λέξεις που θα χρειάζονταν θα ήταν χιλιάδες και οι αναλύσεις επί αναλύσεων ατέλειωτες…

Τι να πω τώρα εγώ εδώ, που όλα τα έχω ήδη πει και το σκίτσο φανερώνει όλα τα μυστικά, που τα φυσικά μάτια δυσκολεύονται να δουν;

Το τραγικό είναι ότι οι άνθρωποι νομίζουν πως κρύβονται από τους άλλους. Δεν συνειδητοποιούν ότι η δυστυχία τους βρίσκεται ακριβώς στο ότι κρύβονται (ή νομίζουν πως κρύβονται) από τον ίδιο τους τον Εαυτό.

Η έννοια της θεραπείας

Η θεραπεία δεν βρίσκεται στην ιατρική.

Γιατί;

Γιατί η ιατρική σήμερα υπηρετεί άλλα συμφέροντα και όχι τον Άνθρωπο.

Γιατί αφαιρεί, δεν ενοποιεί.

Γιατί καταπραΰνει, δεν μεταμορφώνει.

Γιατί εμποδίζει, δεν προσφέρει.

Γιατί εξυπηρετεί και ανταποκρίνεται, στον δικό μας, πολύ περιοριστικό τρόπο σκέψης.

Τα "ειδικά" παιδιά

Κι όμως... Παρ' όλες τις εφευρέσεις, την ανάπτυξη, τους ορισμούς και τις διαγνώσεις, δεν τα γνωρίζουμε.

Είναι γεγονός ότι ο νους αυτών των παιδιών λειτούργει διαφορετικά. Αλλά, διαφορετικά από τι;

Όλα όσα μπορούν κι αντιλαμβάνονται, παραμένουν κρυμμένα από το φαίνεσθαι. Και είναι πολλά αυτά που θα μπορούσαν να προσφέρουν.


Καμία επιστήμη η σύστημα δεν το γνωρίζει ακόμα. Καμία "ειδική" εκπαίδευση ή σχολείο δεν τα βοηθάει ουσιαστικά!

Πλησιάζει...

Και ξαφνικά, αρχίζει να φανερώνεται ο λόγος που οι άνθρωποι δεν θέλουν να μάθουν να παρατηρούν.

Δεν θέλουν να δουν τα άσχημα. Δεν θέλουν να δουν όλα όσα χρόνια τώρα απέφευγαν να δουν, κι ας λέγανε ότι θέλουν να λύσουν τα θέματά τους, να είναι ευτυχισμένοι κλπ, κλπ.

Θέλουν να δουν μόνο τα όμορφα, θέλουν τις λύσεις, κάποιον που να τους δώσει τις απαντήσεις. Και είναι πολλοί τέτοιοι διαθέσιμοι. Απρόσωποι, απόμακροι, διάσημοι, αποδεκτοί.

Αλλά δεν αναρωτιούνται... γιατί ακόμα ψάχνουν; Γιατί ακόμα περιμένουν;

Η λογική σκοτώνει τον Έρωτα

Ναι, φαίνεται να τα έχω με τον Αριστοτέλη, πολύ καιρό τώρα. Σκότωσε τη μαγεία και οδήγησε τον Δυτικό άνθρωπο σε μια μηχανιστική, εκτελεστική ύπαρξη. Φαίνεται όμως… γιατί είναι ένδειξη άγνοιας και ψεύτικης γνώσης, να βγάζεις τόσο εύκολα συμπεράσματα παιδιάστικα.

Θα ήθελα να τον συναντήσω, να του μιλήσω, να τον γνωρίσω, αν βρισκόταν εδώ σήμερα. Ίσως και ο ίδιος θα είχε αλλάξει πολλά από αυτά που είχε πει. Ίσως αν έβλεπε πώς οι άνθρωποι τα κατάλαβαν και τα ερμήνευσαν στη συνέχεια, να τα έλεγε διαφορετικά, να τα διόρθωνε ή ακόμα και να τα εξέλισσε. Ποιος ξέρει...