'Απιστος πιστός

Να παραμένεις πιστός στην απιστία, όποια κι αν είναι η πίστη σου.

Να γίνεις Άνθρωπος, ελεύθερα σκεπτόμενος.

Να εξετάζεις τα πάντα αλλά να παραμένεις άδειος, πρόθυμος να μετακινηθείς. Από οπουδήποτε, όσο βολικά κι αν είναι.

Πουθενά δεν είναι ασφαλές.

Πάντα θα νομίζεις πως έχεις φτάσει. Κάθε φορά!

Γιατί έμαθες/εκπαιδεύτηκες να είσαι πιστός. Να ακολουθείς. Και θα θεωρείς την κάθε νέα πίστη ως απελευθέρωση.

Μια Άλλη Εκπαίδευση

Και μετά - δύσκολα - αρχίζεις ν' ανακαλύπτεις πως είναι άλλη η εκπαίδευση, είναι άλλα τα εργαλεία, είναι άλλη η ζωή.

Και όσα μαθαίνεις, όσα ανακαλύπτεις, δεν αποτυπώνουν επακριβώς το μέγεθος της άγνοιας, μα και τη μεγαλοπρέπεια της απλότητας της έμπνευσης. 

Και χαλαρώνεις, όλο και περισσότερο, όσο παθιάζεσαι. Δεν χρειάζεται να μιλάς ακατάπαυστα και παντού. Έτσι κι αλλιώς βλέπεις το αστείο της προσπάθειας αναγνώρισης.

Στη Ρωγμή του Χρόνου

Σε βλέπω κάτω από τη μάσκα που φοράς, χρόνια τώρα. Θυμάμαι πότε την έβαλες. Το έχεις ξεχάσει. Ίσως μέσα στις βαθύτερες σου σκέψεις, κάποιες ιδιαίτερες, φοβικές στιγμές να το θυμάσαι, αλλά αμέσως το διώχνεις. Για να μη σού φύγει το πορτρέτο που θέλεις να διατηρείς. Για να μη μπερδευτείς ανάμεσα σε κόσμους, χρόνους και συναισθήματα.

Όσο χτίζεις τους κόσμους της προσποίησής σου αισθάνεσαι κυρίαρχος, σίγουρος, σταθερός. Έχεις ξοδέψει πολύ χρόνο και ενέργεια για να το κάνεις. Ποτέ δεν είναι απλό ή εύκολο. Δεν μπορείς να τους γκρεμίσεις με μιας ή να απαρνηθείς το δημιούργημά σου.

Απλά Περαστική

Μια σκέψη φευγαλέα...τις ξέρω εγώ αυτές...
Κάνουν τις τάχα μου αδιάφορες, "απλά περαστικές", αλλά γελάνε πονηρά φεύγοντας.

"Έλα, φτάνει, ώρα να προχωράς...τι άλλο; Έγραψες αρκετά...γέμισε ο τόπος γραμμένα!"

Την έπιασα στην έξοδο.. Ωπ; Αλλά είχε φύγει ήδη...

Και να μαι πάλι να γράφω...τίποτα!

Άλλοι τα κλείνουν και φεύγουν ηρωικά. Άλλοι αλλάζουν στέκι. Εγώ, ποτέ δεν ξέρω...δεν έχω σχέδια.

Μια Άλλη Ζωή

Ποτέ δεν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ό,τι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε. Πάντα έλκουμε αυτά που μάς ανήκουν είτε ως μαθήματα είτε, κυρίως, ως προκλήσεις διεύρυνσης της αντίληψής μας και πραγματικής, δημιουργικής προσφοράς στη ζωή μας αλλά και στους άλλους. 

Χάνοντας όμως τον εαυτό μας μέσα στα παράπονα, στην τραγικοποίηση, στο μοιρολόι, στην ανάγκη διαφυγής,  αδυνατούμε να δούμε πέρα από το αδιέξοδο, το πρόβλημα, την ασθένεια, τον χωρισμό, τη δυσκολία, οτιδήποτε δεν ήταν μέσα στα σχέδιά μας. Και η άλλη θέαση, όσο κι α δυσκολεύει αρχικά, είναι πάντα πολύ πιο αληθινή, πιο αυθεντική, πιο απελευθερωτική!

Περί ανάγκης

"Η ουσία δεν ανατρέπεται, αλλιώς δεν υπήρχε."

"Τα λάθη, τα ονομάζεις τέτοια γιατί δεν ξέρεις τον πραγματικό λόγο που έγιναν."

"Χρειάζεται ο άλλος με τον οποίο μοιράζεσαι, για να εκφραστεί κάτι, να επινοηθεί, να δημιουργηθεί." 

Η ανάγκη  γεννά τη δημιουργία. Όχι όμως από έλλειψη, αλλά από πληρότητα. Αυτή η ανάγκη εκδηλώνεται ως έλλειψη στα κατώτερα/πυκνότερα στρώματα ύπαρξης και έκφρασης, αλλά είναι πληρότητα στα ανώτερα επίπεδα.

Η ανάγκη στα κατώτερα δημιουργεί καταστροφή, στέρηση, εξάρτηση, εμμονές, έλλειψη, επανάληψη, αυτού που προσπαθεί να γεμίσει αλλά δεν μπορεί. Όμως η πραγματικότητα σχηματίζεται από την αντίληψη και η αντίληψη μεταβάλλεται, υπόκειται σε ερμηνεία, ανάλογα με το εύρος της γνώσης που συντίθεται με σοφία και σύνεση.

Λέξεις περίεργες, νοήματα μεταβλητά

Χρησιμοποιούμε λέξεις, χωρίς να σκεφτόμαστε συνειδητά το νόημά τους.
"Κάνε όνειρα..."
"Ακολούθησε τα όνειρά σου..."
Και βάζουμε στόχους, εξακολουθούμε να βάζουμε στόχους. Αγνοώντας το σκοπό μας.

Ποιος μπορεί να είναι ο "σκοπός"; Τα πιο αληθινά, σημαντικά θέματα, δεν μπορούν να εξηγηθούν...ακόμα. Να περιγραφούν. Δεν υπάρχουν οι συνηθισμένες "λίστες βημάτων" που μπορείς να ακολουθήσεις για να πετύχεις αυτό που νομίζεις πως καταλαβαίνεις.

Πόλεμος και Ειρήνη

Ο πόλεμος είναι αναγκαίος. Όμως φοβόμαστε να τον κάνουμε κι έτσι δημιουργούμε τις εξωτερικές αφορμές που θα τον κάνουν απαραίτητο (ενώ θεωρούμε πως έρχονται από αλλού). Λειτουργώντας όμως πλέον ως θύματα και όχι ως συνειδητοί δημιουργοί.

Την ειρήνη δεν την γνωρίζουμε εφόσον συνεχίζουμε τον πόλεμο εσωτερικά, αθέατα, ασυνείδητα. Δίνοντας το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής μας στα αποκτήματα που θεωρούμε πως μας έλειψαν ή πως μάς στερήθηκαν, όταν παλεύαμε στους εξωτερικούς πολέμους μας.

Δεν μαθαίνουμε από το παρελθόν. Μαθαίνουμε μόνο από το παρόν. Το παρελθόν μπορούμε να το κοιτάμε, μόνο όταν μάθουμε να κοιτάμε καθαρά το παρόν.

Παράδοξα...όταν οι λέξεις δεν διατυπώνουν

Οι πληροφορίες είναι πάντα πολύ περισσότερες απ' όσες νομίζουμε πως ταξινομούμε ή και ζυγίζουμε. Δεν έχουμε τη δυνατότητα ούτε μπορεί αυτό να αλλάξει δια της βίας, προτού μάθουμε να κοιτάμε, προτού αποκτήσουμε το θάρρος να γνωρίζουμε, προτού είμαστε έτοιμοι να ενεργήσουμε βάση όσων αντιλαμβανόμαστε.

Κάθε μέγιστη συνειδητοποίηση/άνοιγμα, προκαλεί ένα ήρεμο, γαλήνιο χαμόγελο, διαφορετικά δεν είναι συνειδητοποίηση. Είναι άλλη μια πλάνη στο δρόμο μας, που έχουμε ανάγκη να βιώσουμε.

Επιστρέφουμε/θυμόμαστε, εξελίσσοντας τον εαυτό μας, μετακινούμενοι, δημιουργώντας. 

Έπαια Πτερόεντα

Καλά, δεν το βλέπεις;

Με τόσα και τόσα που αναλύουμε, συζητάμε, ανταλλάσσουμε, συμφωνούμε, διαφωνούμε, σχεδιάζουμε, κάνουμε, τίποτα δεν αλλάζει.

Για να δεις όμως από τόσο μακριά κάτι, χρειάζεται να ταξιδέψεις πολύ και τολμηρά, έξω και πέρα από τον εαυτό σου, τον στενό κύκλο του κόσμου, της γειτονιάς σου, του χρόνου.. Και να τολμήσεις να δεις πολύ πιο πέρα από συμφέροντα, ιδεολογίες, κράτη, έθνη, ιστορία.

Πάντα χρειάζονται δυο...

Πάντα χρειάζονται δυο...

Συχνά νομίζουμε και νοιώθουμε μόνοι. Δεν είμαστε ποτέ! Είμαστε μέρος και δημιουργοί αυτού του κόσμου, με διασυνδέσεις που μοιάζουν μαγικές, όμως δεν είναι. Είναι φυσιολογικές!

Σίγουρα δεν φαίνονται με το "γυμνό μάτι", όπως τα περισσότερα άλλωστε, στον επιφανειακό, υλικά εστιασμένο κόσμο μας...

Οι διασυνδέσεις υπάρχουν πέρα από τις συμβάσεις που δημιουργούμε, για να σκιάζουν τη θέασή μας. Ο μόνος λόγος που τις διατηρούμε είναι για να αποδεικνύουν την υφιστάμενη θέασή μας, η οποία είναι ανάγκη, πέρα από κάθε αλήθεια, που είναι πάντα πολύ πιο πολυσύνθετη και πολυεπίπεδη.

Φεύγει το καλοκαίρι (;)

Οι μέρες μικραίνουν, η δουλειά πλησιάζει, το προκαθορισμένο πρόγραμμα απειλεί, τα προβλήματα αρχίζουν να ξαναφαίνονται στον ορίζοντα. Καμία προετοιμασία δεν είναι αρκετή για να διώξει τον πόνο, το κρύο, την έλλειψη, το κρύψιμο του ήλιου.

Αλλά είναι έτσι;

Το καλοκαίρι θολώνει το μυαλό, όπως και ο χειμώνας. Η πραγματικότητα κρύβεται μόνο προσωρινά.

Απενεχοποίηση...ο απώτατος αποπρογραμματισμός

Κάποιες φορές ή τις περισσότερες φορές, κόντρα στην κοινωνική πεποίθηση, ζεις τις ίδιες εμπειρίες ξανά και ξανά, όχι για να αλλάξεις τακτική, συμπεριφορά ή επιλογή /απόφαση. Αλλά για να αποδεκτείς επιτέλους πως δεν ήσουν λάθος, πως είχες λόγο όμως τον ξέχασες. Πως πάλι από την αρχή, τα ίδια θα έκανες και κάνεις. 

Μας διδάσκει η ενοχική και αλαζονική εκπαίδευση/προγραμματισμός μας πως είμαστε λάθος, πως πρέπει να αναθεωρήσουμε, να ζητήσουμε συγχώρεση. Πόσο λάθος είναι το μονομερές, το "απόλυτο μισό", η καταδίκη του εαυτού μας!

Για χρόνια κουβαλάμε βάρη που δεν μας ανήκουν προσπαθώντας να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε. Επειδή και μόνο καταφέρνουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας, παγιδευμένοι σε μια επιβλητική ηθική που δεν αμφισβητήσαμε.

Ιστορίες...

Κάποια στιγμή, οι άνθρωποι αναλογίζονται... "Έκανα αρκετά στη ζωή μου; Άξιζε η ζωή μου;" Ποτέ δεν ήμουν καλή στο μέτρημα...

Δεν μετρούσα "καλά" τα λεφτά μου, τις αποτυχίες μου, τις επιτυχίες μου, τις αναμνήσεις μου, το χρόνο μου....Τουλάχιστον όχι όπως τα μετράει συνήθως η κοινωνία.

Μικρή διάβαζα πολλές ιστορίες...και προσωπικές. Τις λεγόμενες αυτοβιογραφίες ή βιογραφίες. Ήθελα να μπαίνω βιωματικά μέσα στο κάθε έργο, για να αισθάνομαι, να έχω την αίσθησή του. Χωρίς να το έχω καταλάβει ακόμα, αγωνιούσα να ζήσω, όσα περισσότερα αλλά και όσο βαθύτερα, αυτή τη ζωή που με φιλοξενεί.

"Ουτοπική" σχέση

Να επιμένεις, να αντέχεις, να προχωράς και να εμπιστεύεσαι…. Για πόσο; Μέχρι πότε;

Ο προσωρινός εαυτός είναι πολύ ανυπόμονος και πολύ εύκολα παρασύρεται προς δελεαστικά μονοπάτια. Αλλά, μερικοί από μας, δεν παρεκκλίνουμε τόσο εύκολα…

Στρίβεις σε λάθος στενό κάποιες φορές, που πάντα υπηρετεί τη συνολική σου εμπειρία. Αλλά σύντομα επανέρχεσαι, πίσω στον δικό Σου δρόμο.

Μη φοβάσαι να κοιτάξεις

Πρέπει να μη φοβάσαι να κοιτάξεις. Όταν δεν κοιτάζεις, ο νους φτιάχνει τις δικές του εικόνες, τις οποίες πιστεύεις πως είναι αληθινές.

Έχει μια προκλητική ομορφιά ο περιορισμός της γλώσσας και οι έτοιμες ερμηνείες του παρελθοντικού, εκπαιδευμένου μας εαυτού.

Τα στάδια που περνάμε είναι οι προσωπικές μας ασυνείδητες επιλογές, που πολεμάμε ενόσω δεν τις αναγνωρίζουμε ως Δικές Μας.

Ο κόσμος φαίνεται μα δεν είναι ίδιος καθημερινά. Μπορούμε να το αντιληφθούμε αυτό, βιωματικά ή μπορούμε και να το προσπεράσουμε, αν έχουμε την ακλόνητη ανάγκη να το προσπερνάμε. Όλα παίζουν! Ελεύθερα!

Μαθήματα

Πώς να αλλάξουμε μια έννοια που ήδη πιστεύουμε πως γνωρίζουμε;

Περιμένουμε, έτσι μάθαμε, έτοιμη ύλη, έτοιμες μεθόδους. Μια καθορισμένη πορεία με αρχή και τέλος που θα ακολουθήσουμε.

Όμως, τι γίνεται αν δεν υπάρχει; Πώς είναι αν εμείς τη φτιάχνουμε κάθε στιγμή;

Πότε είχαμε ξανά την ευκαιρία να το σκεφτούμε αυτό, πόσο μάλλον να το κάνουμε πράξη;

Και πρέπει να επιστρέψουμε στην αρχή, που δεν ξέρουμε καν ποια είναι...

Διατηρώντας την ταυτότητα…

Σ’ αυτή τη μεριά του κόσμου, στον Ελληνικό χώρο, είμαστε ακόμα τόσο ευκολόπιστοι, τόσο δέσμιοι των συνηθειών μας, του παρελθόντος, της ταυτότητάς μας.

Αποτελεί κίνδυνο κοινωνικό και προσωπικό να δείξεις ποιος πραγματικά είσαι, να ξεστρατίσεις, έστω και λίγο από το κοινωνικό κατεστημένο.

Πολλές οι «υποχρεώσεις», οι δεσμεύσεις, όλα όσα λειτουργούν τελείως διαφορετικά, αν τραβήξεις λίγο την κουρτίνα των παρασκηνίων.

Τραγική ειρωνεία. Διαφορετικές πραγματικότητες, με ισότιμη δύναμη, που δεν τολμούν οι άνθρωποι να διαταράξουν. Εις βάρος φυσικά του πραγματικού τους Εαυτού, της εξέλιξης, της ελευθερίας.

Μου θυμίζει καρναβάλι, όμως με «πραγματικές» μάσκες και ρόλους…

Για την Ατομικότητα

Η προσωπικότητα είναι διαφορετική από την ατομικότητα.
Η ξεχωριστότητα είναι διαφορετική από τη μοναδικότητα.

Η προσωπικότητα έχει ανάγκη την ξεχωριστότητα. Την επιδιώκει όσο (επίσης) τη φοβάται, στηρίζοντας πάνω σε αυτήν όλη τη δράση και το σκεπτικό της. Βάζει τα φίλτρα, επιδιώκει τους στόχους, με απώτερο σκοπό να διατηρηθεί, να ξεχωρίσει, να επιβληθεί.

Η ατομικότητα είναι άλλο, μια τελείως διαφορετική κατάσταση ύπαρξης., που δεν αναγνωρίζεται, παρά μόνο από άλλη ατομικότητα. Δεν είναι κάτι που μπορεί κάποιος να αναλάβει για να είναι αγαπητός, αποδεκτός, ασφαλής στον κόσμο και στον ύπνο του.

Θολή Πραγματικότητα

Δεν υπάρχει καμία δύναμη που μπορεί να σε μετακινήσει, αν εσύ θέλεις να παραμένεις εκεί που βρίσκεσαι.
Αυτό δεν είναι δύναμη;
Αυτήν την δύναμη δεν την αναγνωρίζεις;
Μπορείς να τη γυρίσεις υπέρ σου αντί να παραπονιέσαι πως "άλλοι σε περιορίζουν", είναι "οι συνθήκες που σε κρατάνε δέσμιο";

Όταν σ' αποδέχομαι όπως ακριβώς είσαι ΕΠΕΙΔΗ  βλέπω περισσότερα απ' όσα φαίνονται στην επιφάνεια σου, σημαίνει πως μπορώ να υπάρχω όπως θέλω να είμαι εγώ, αντίστοιχα και παράλληλα με σένα. Όχι πάντα όπως σ' αρέσει!

Αυτό σημαίνει ότι συχνά θα διαφωνείς, θα σε θυμώνω, θα βλέπεις όλα όσα δεν είμαι και θα σ' εξυπηρετούσε ν' αλλάξω. Πόσο εύκολη θα ήταν η ζωή σου τότε!