Λόγια απλά και σταράτα

Πόσο δύσκολο είναι να βγούμε από τους τρόπους που έχουμε μάθει να σκεπτόμαστε και να λειτουργούμε;

Γιατί να το κάνουμε;

Πώς είμαστε παγιδευμένοι εν αγνοία μας;

Το έχω γράψει πολλές φορές, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, αλλά διαπιστώνω ότι κάποια πράγματα ακόμα δεν έχουν γίνει κατανοητά, τουλάχιστον σε συλλογικό επίπεδο. Δεν μπορείς να προχωρήσεις στο «γυμνάσιο» αν δεν έχεις ακόμα κατακτήσει το «δημοτικό», όπου μπαίνουν οι βάσεις για την μετέπειτα πορεία σου. Γιατί δεν γίνεται κατανοητό και αποδεκτό αυτό;

Η εξήγηση είναι τόσο απλή και φανερή, που αδυνατούν πολλοί να την εντοπίσουν και να την παραδεχθούν. Παρασυρόμαστε από τη μορφή και την επιφάνεια της πραγματικότητάς μας.

Γιατί οι άνθρωποι δεν μιλάνε;

Δεν αναφέρομαι στους θρασείς αντιρρησίες σε ό,τι κι αν διαβάσουν ή ακούσουν που δεν ανταποκρίνεται στη δική τους δομημένη θεώρηση ζωή. Δεν αναφέρομαι ούτε στους «εξυπνάκηδες» που θέλουν να κάνουν επίδειξη πληροφορίας (θεωρητικά, γιατί η προσωπική στάση ζωής τους παραμένει πάντα αθέατη), διεκδικώντας αξία και εγωιστικό όφελος, χωρίς ουσιαστικά να κατανοούν βαθύτερα αυτό που λένε.

Αναφέρομαι στους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους – εμένα και εσένα – που προσπαθούν να ζήσουν απλά τη ζωούλα τους, να λύσουν τις προσωπικές, πρακτικές, υπαρξιακές τους απορίες, να μάθουν πέντε πράγματα ώστε να λειτουργούν ουσιαστικά την καθημερινότητά τους και τέλος να θεραπεύουν τον εαυτό τους και αυτούς που αγαπούν από τα δεινά τους (σωματικά – ψυχολογικά – νοητικά).

Τολμώντας την αποδόμηση

Η αποδόμηση της ταυτότητας είναι πλέον αναπόφευκτη.

Όλα όσα νομίζουμε, πιστεύουμε ότι είμαστε, θα πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό της έκφρασης του αληθινού Είναι μας.

Πώς όμως να συμβεί όταν όλες οι έννοιες έχουν διαστρεβλωθεί, όταν το μόνο που εμπιστευόμαστε είναι το νου που δημιούργησε την ταυτότητά μας αρχικά;

Οι άνθρωποι όλοι δεν είναι όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ή όπως τους βλέπουμε και μας αρέσει να τους τοποθετούμε. Χρειάζεται «απλά» να αναλάβουμε την ευθύνη να εξετάσουμε τη δική μας όραση, την δική μας κατανόηση και τοποθέτηση των πάντων, έτσι όπως έχει καταχωρηθεί και βολεύει το δομημένο μας εγώ.

Πεποιθήσεις. Το «τείχος» πριν τον Ανώτερο Εαυτό

γράφει ο Αλκιρέας

Εδώ και αρκετά χρόνια, σχεδόν από παιδάκι, ακούω σε συζητήσεις με συμβουλές προς άλλους, τη φράση «να είσαι ο εαυτός σου». Στην αρχή, δυσκολευόμουν να αντιληφθώ τι θέλουν να πούν με αυτό, μιας και καταλάβαινα-αισθανόμουνα, ότι σε όσους απηύθυναν αυτή τη φράση, εκείνοι εξακολουθούσαν να κάνουν, ότι έκαναν και πριν, χωρίς κάποια εμφανή αλλαγή στη συμπεριφορά τους. Οι περισσότεροι μάλιστα, ρωτούσαν εκνευρισμένα «τι θες να πεις; Τι κάνω δηλαδή που δεν είμαι ο εαυτός μου;». Διαβάζοντας όμως τη φράση «γνώθι σ’ αυτόν» στο ιερό των Δελφών, κατανοούσα ότι πρόκειται για κάτι αρκετά σημαντικό. Για το λόγο αυτό άρχισα να ψάχνω, να ρωτάω, και να ενημερώνομαι για αρκετά χρόνια.

Με τον καιρό όμως, άρχισα να αντιλαμβάνομαι, ότι όσοι ασχολούνταν επαγγελματικά με το αντικείμενο της αυτοβελτίωσης, είτε αυτοί ήταν ψυχολόγοι, ψυχίατροι ή δάσκαλοι εναλλακτικών ομάδων, έλεγαν και σημείωναν κάτι απ όλα, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία του πράγματος. Το αποκορύφωμα όλων ήταν όταν εισχώρησα για ένα διάστημα στις ομάδες του Osho… Μεγάλο πανηγύρι… Για μένα τουλάχιστον, πραγματικά, ήταν σαν να έμπαινα ξαφνικά σε νηπιαγωγείο, την ώρα που η δασκάλα είχε πάει ξαφνικά στην τουαλέτα και τα είχε αφήσει μόνα τους... Ήταν πραγματικά σκέτο case study. Κάθε μέρα ήταν υπόθεση εργασίας. Θα ήθελα να μιλήσω για αυτή μου την εμπειρία σε άλλο άρθρο, ήταν όμως τελικά, οι στιγμές που με βοήθησαν να αντιληφθώ αυτό που έψαχνα, με τον μαθηματικό τρόπο της έννοιας «εις άτοπον απαγωγή»…

Με Καθοδήγηση Εσωτερική

Πάρε το χρόνο σου να διαβάσεις την κάθε δήλωση καθώς σκέφτεσαι τη δική σου ζωή, παρατηρώντας τις δικές σου αντιδράσεις και τα δικά σου συναισθήματα κάθε φορά.

Οι δηλαώσεις που αντιχούν μέσα σου είτε ως σωστές είτε ως δελεαστικές είναι αυτές τις οποίες χρειάζεται αυτή τη στιγμή της ζωής σου για να διερευνήσεις. Μπορείς μετά να επιστρέψεις και να ξαναδιαβάσεις. Θα διαπιστώσεις ότι η εστίαση της προσοχςή σου αλλάζει κάθε φορά.

Τα συγκεκριμένα αποφθέγματα αποτελούν απλά μια αφορμή για να φτιάξεις τη δικιά σου λίστα εσωτερικής καθοδήγησης:

Αποφάσισε συνειδητά να κάνεις κάτι διαφορετικό καθημερινά, όσο μικρό κι αν είναι.

Παρατήρησε τις λεπτομέρειες… τις δικές σου και των άλλων επίσης.

Να είσαι συνεπής με τον εαυτό σου

Δεν είσαι οι ιδέες σου
… εκτός αν νομίζεις ότι είσαι!

Από όλα τα μονοπάτια δικαιούμαστε να περάσουμε. Τα πάντα μπορούμε να υιοθετήσουμε, να δοκιμάσουμε, να εξερευνήσουμε, να υπερασπιστούμε. Όχι μόνο δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό, αλλά είναι και αναγκαία διαδικασία αυτό-αποκάλυψης και αυτό-ωρίμανσης.

Τα προβλήματα και οι περιορισμοί ξεκινάμε όταν υποθέτουμε ότι έχουμε βρει την απόλυτη αλήθεια, όταν είμαστε πεπεισμένοι ότι εμείς είμαστε οι σωστοί, όταν αρνούμαστε να αμφισβητήσουμε τις ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ιδέες και θέσεις. Οι οδυνηρές ανατροπές ξεκινάνε όταν θέλουμε να κρατήσουμε, όταν νομίζουμε ότι «φτάσαμε» και όταν απειλούμαστε συθέμελα να μετακινηθούμε από την ασφάλεια του γνώριμου εγώ μας.

Πολλές φορές στη ζωή μου, στο παρελθόν, νόμιζα ότι είχα βρει τη «μια και μοναδική αλήθεια» και ότι τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να την μετακινήσει ή να την αντικαταστήσει. Μάλιστα έκανα κάθε φορά την ίδια σκέψη: «καλά, πώς δεν το είχα δει πιο πριν;» Στην πορεία διαπίστωνα, κάθε φορά, ότι τίποτα δεν είναι άσπρο – μαύρο, ότι τίποτα δεν είναι ακλόνητο και τίποτα δεν αποτελεί τη «μια και μοναδική αλήθεια», όσο ελκυστική και αν φαινόταν αρχικά… ΕΙΔΙΚΑ όσο πιο ελκυστική φαινόταν αρχικά!

Η κατάρρευση του συστήματος

Οι περισσότεροι παρακολουθούμε πανικοβλημένοι ή και ακινητοποιημένοι από έκπληξη, καθώς το οικονομικό κυρίως (το πιο εμφανές στους περισσότερους) σύστημα καταρρέει. Αυτή η κατάρρευση πλέον δεν είναι και τόσο μακριά μας, δεν αφορά μόνο κάποια μακρινά γεγονότα που παρακολουθούμε στην τηλεόραση. Και δεν πιστεύω ότι αυτό που χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή, είναι ακόμα περισσότερες οικονομικές αναλύσεις, συνομωσιολογικές θεωρίες ή να βρούμε «ποιος και τι φταίει.

Η Ενοχή, ο Θυμός και ο Καρκίνος

Η εκδήλωση του θυμού είναι αποτέλεσμα της καταπίεσης ή της άγνοιας των συναισθημάτων της θλίψης, του φόβου και της ενοχής. Είναι όλα πραγματικά σε βιωματικό επίπεδο και χρειάζεται να τα παραδεχόμαστε και να τα αποδεχόμαστε ως τέτοια. Απορρέουν από τις ψευδαισθήσεις του νου - μιας πολύ πειστικής πραγματικότητας που παρουσιάζει, η οποία περικλείει μαθήματα, αν είμαστε πρόθυμοι να ωριμάσουμε και να βγούμε από τις λιμνασμένες μας συνήθειες.

Τα συναισθήματα είναι ακριβώς αυτό: συναισθήματα! Υπάρχουν για να τα αισθανόμαστε, όχι για να τα εξηγούμε, να τα αναλύουμε ή να τα εκλογικεύουμε. Αν μπορούμε να παραμένουμε παρατηρητές ενώ βιώνουμε τη δεδομένη στιγμή συναισθηματικά, αυτό είναι η ύψιστη προσφορά που μπορούμε να προσφέρουμε στον Ανώτερο σκοπό της ύπαρξής μας.

Απλά!

Σήμερα έχω παιχνιδιάρικη διάθεση…

Σα να έπεσαν οι πύργοι, τέλειωσαν τα δράματα. Τίποτα δεν έχει σημασία για αυτό το καθετί έχει απόλυτη σημασία.

Κάν’ το καλά!

Εκφράσου όπως είσαι!

Τίποτα δεν έχει σημασία!

Παίζεις. Παίξε καλά!

Ζήσε τώρα!

Ανακάλυψε την καρδιά σου. Ακολούθησέ την, μην την αμφισβητείς!

Αμφισβήτησε το νου, που σε θέλει σαν τρομοκρατημένο ποντίκι να επιβιώνεις αλλά να μη ζεις.

Όλα είναι τώρα!

Οι διαδρομές της αγάπης

Έχω υπάρξει στη ζωή μου ο πιο πιστός πολέμιος της "αγάπης" που συνήθως εκδηλώνεται, με ξύλινη, κενή, επαναλαμβανόμενη γλώσσα και τυπικές, επιφανειακές, εγωιστικές πρακτικές. Όμως, δεν έπαψα να πιστεύω ότι υπάρχει κι ας μην την εντόπιζα γύρω μου και μέσα μου, και αυτό έδωσε νόημα στο εσωτερικό μα και στο εξωτερικό ταξίδι της ζωής μου.

Αναζητώντας με πάθος την αλήθεια, τα βήματά μου αναπόφευκτα με οδηγούσαν στην αγάπη. Το εύρος, το νόημα, η αλήθεια μα και το περιεχόμενό της, δεν χωράνε σε λέξεις, σε κανένα κείμενο, σε κανένα βιβλίο.

Όταν η αγάπη σε καλεί

Η αγάπη δεν αντέχει να παραμένει ζωντανή όταν ακόμα κυβερνά ο νους.

Αργοπεθαίνει και σβήνει – τόση είναι η τεράστια δύναμη της υπομονής και της αντοχής της.

Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να συμβεί ξανά, γιατί όσο ωριμάζεις, τόσο δυσκολότερα βλέπεις τα πλοκάμια του διαχωρισμού σου. Είναι αστείο… ωριμάζουμε, μαθαίνουμε, εξελισσόμαστε για να τα αναγνωρίζουμε ευκολότερα και να επιλέγουμε σοφότερα. Αλλά μαζί μεγαλώνει και η αλαζονεία ότι γνωρίζουμε, ότι νικήσαμε, ότι ξεπεράσαμε. Και το παράδοξο είναι ότι "τα χτυπήματα του θηρίου" γίνονται απαλά σαν μετάξι, ανάλαφρα σαν το φύσημα του ανέμου, αόρατα σαν αύρα που σε χαϊδεύει στο πέρασμά της, αλλά ο πόνος διαπεραστικός και αδυσώπητος ξεσκίζει ταυτόχρονα πολλά επίπεδα της ψυχής σου.

Θα νικήσουμε; Θα τολμήσουμε να εμπιστευτούμε την αγάπη όταν όλα φαίνονται μάταια και επικίνδυνα άγνωστα;

Όταν το Σύμπαν συνωμοτεί

Σίγουρα θα έχεις νοιώσει κατά καιρούς ότι όλο το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου. Όταν τίποτα δεν πάει καλά, όταν όλα φαίνεται να γκρεμίζονται, όταν ο φόβος κυριεύει την καρδιά σου και όλα όσα μπορείς να σκεφτείς και να κάνεις δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Μάλλον το αντίθετο… όλο και πιο κοντά φαίνεται να έρχεται το μηδέν, το τίποτα, η ανυπαρξία.

Δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο, αλλά είναι ΑΚΡΙΒΩΣ τότε που ο νους χρειάζεται να παραιτηθεί από τις συνήθεις λειτουργίες του: να προσπαθεί να ερμηνεύσει, να προσπαθεί να κατατάξει και να επιχειρεί απεγνωσμένα να ελέγξει το γκρέμισμα. Τα πάντα κινδυνεύουν ναι, αλλά τίποτα δεν εξαρτάται από τον νου και την έρμη την προσωπικότητα που τώρα φαντάζει μικρή και ανίσχυρη μπροστά στη θύελλα που έρχεται μανιασμένη και την καταστροφή που φαίνεται αναπόφευκτη.  

Μικρές, απλές αλήθειες

Πόσο έχουμε εστιαστεί στα δύσκολα, τα πολύπλοκα και τα σύνθετα, ξεχνώντας τα απλά και τα θεμελιώδη! Καθημερινά, αυτή η διαπίστωση εξακολουθεί να εμφανίζεται και να αποδεικνύεται στον περίγυρό μου, στον κόσμο που έχουμε φτιάξει!

Πόσο έξυπνο, πολυμήχανο σύστημα σκέψης έχουμε δημιουργήσει που κρύβει στα βάθη του την ουσία, ενώ δίνει έμφαση στα επουσιώδη και σε αυτά που ενισχύουν το ψέμα που υπάρχει μέσα μας!

Τόσες κατακτήσεις, τόσα εκπληκτικά επιτεύγματα έχουμε καταφέρει κι όμως ακόμα δεν έχουμε κατακτήσει πολλοί – παρά μόνο στα λόγια – την πολυπόθητη ευτυχία, την αγάπη προς τον εαυτό μας, την εσωτερική γαλήνη που φαίνεται να μας διαφεύγει ό,τι κι αν καταφέρνουμε, αποκτάούε ή κατέχουμε.

Το ψέμα ως αλήθεια

Μάλλον έχουμε λανθασμένη άποψη για το ψέμα…

Είναι μια συγκεκριμένη οπτική, αληθινή στην αντίληψή της, που όμως δεν αποτελεί το όλον. Είναι μια σταγόνα, ένα μέρος μιας συνολικής, άπιαστης Γνώσης που βρίσκεται έξω από αντιλήψεις, η οποία σταγόνα δίνει εκείνη ακριβώς (και μόνο) την μερική οπτική.

Η εκπαίδευσή μας δίνει άλλους ορισμούς για το ψέμα (οι οποίοι δεν θα μας απασχολήσουν σε αυτό το άρθρο), που όλοι έχουμε λειτουργήσει σε κάποιες φάσεις της ζωής μας.

Η υπέρτατη μύηση και ο ρόλος του φόβου

Ο φόβος έχει κατηγορηθεί επανηλημμένα, κυρίως τη νέα "πνευματικότητα" που βρίσκεται τώρα στο προσκύνιο και διαδίδει το "φως" και την "αγάπη".Έχουμε εκπαιδευτεί να φοβόμαστε το φόβο, να αποφεύγουμε να παραδεχόμαστε ότι φοβόμαστε. Έτσι καταλήγουμε να μην τον εντοπίζουμε συνειδητά, να μην είμαστε ειλικρινείς, να μη μετακινούμαστε. Μ ελίγο θάρρος όμως και κοινή λογική, μπορούμε να διαπιστώσουμε την αλήθεια.

Πλησιάζοντας το τέλος

Έχεις διαπιστώσει ότι ο κόσμος αυτός είναι φτιαχτός. 
Διαισθάνεσαι ότι δεν είναι η αλήθεια. 
Βλέπεις ότι τα πάντα μετακινούνται, τίποτα δεν παραμένει σταθερό. 
Αισθάνεσαι τον πόνο κάτω από τα παγωμένα χαμόγελα, την έλλειψη του έρωτα πίσω από όλες τις θεωρητικές διδαχές και τα πρέπει. 
Τι κάνεις;

Το ξέρεις ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις να τον υπηρετείς χωρίς να σκοτώνεις σιγά σιγά τον εαυτό σου, μέσα σου. 
Το ξέρεις ότι δεν μπορείς να αφοσιωθείς πλέον σε ότι φαίνεται αληθινό αλλά έχει τη σφραγίδα του ψεύτικου. 
Νοιώθεις ότι αναλώνεσαι άσκοπα αλλά δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις, πού να πας ή ποιος να είσαι. 
Τίποτα δεν έχει νόημα. 
Τίποτα δεν είναι ικανό να σου προσφέρει την απόλυτη πληρότητα. 
Τίποτα δεν είναι ικανό να τραβήξει μέσα του όλο σου το Είναι, σε ένα τρελό χορό απόλυτης έκστασης και δημιουργίας.

Δεν θέλει να πάει σχολείο

Έχω δει πολλά άρθρα , με αυτόν ή παρόμοιο τίτλο, όλα όμως, με απογοητεύουν μετά την τρίτη ή τέταρτη γραμμή. Γιατί;

Γιατί δεν αγγίζουν την ουσία του θέματος. Γιατί αναφέρονται σε συμπεριφορές και στρατηγικές που αν και αντιμετωπίζουν (προσωρινά) το σύμπτωμα, εντούτοις, δεν λύνουν το πρόβλημα, ούτε για τα παιδιά αλλά ούτε για τους γονείς.

Το αριχκό δόγμα είναι να ΘΕΛΕΙ το παιδί να πηγαίνει σχολείο... οπότε, πώς να το κάνουμε "να θέλει". Κάθε αφορμή όμως, αποτελεί πάντα μια ευκαιρία να δούμε βαθύτερα, πιο ουσιαστικά, να πάμε στην "καρδιά" ενός άλλου, αθέατου προβλήματος.

Δεν εξαντλείται φυσικά ούτε αυτό, ούτε οποιοδήποτε άλλο θέμα μέσα από ένα άρθρο, αλλά εύχομαι το παρόν να βοηθήσει προς μια άλλη κατεύθυνση, μια νέα, αόρατη ίσως οπτική.

Na πεθαίνεις για να ζεις!

Όλα εξαρτιούνται από το πώς θέλεις να ζήσεις, όχι τόσο από το «τι», όπου είναι εστιασμένοι οι περισσότεροι άνθρωποι. Και αυτό το αποφασίζεις πολύ βαθειά μέσα σου, όχι στην επιφάνεια του νου, θεωρητικά και φιλοσοφικά.

Θέλεις να ζήσεις με πάθος, ερωτευμένος με τη ζωή, να την γευτείς με έκσταση, παίρνοντας από αυτήν όσα περισσότερα, καλύτερα και πιο ουσιαστικά μπορείς; Ή θέλεις να ζήσεις στην ασφάλεια, προστατευόμενος από το έντονο πάθος, μεγάλα ρίσκα αποτυχίας ή πόνου, όσο περισσότερο στην αφάνεια μπορείς και προστατευμένα;

Δεν έχεις αναλογιστεί ποτέ και δεν ξέρεις τι ακριβώς θέλεις;

Δεν είναι ο νους που αποφασίζει, αλλά είναι η καρδιά. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να το σκέφτεσαι τα πιο πάνω και να προσπαθείς να καταλήξεις σε μια λεκτική απάντηση η οποία θα στηρίζεται σε επιχειρήματα, πεποιθήσεις, ανάγκες, ελπίδες ή προσδοκίες.

Η Ατομική, Δική Σου Πορεία

Οι αποκαλύψεις συμβαίνουν όταν τολμάς να αμφισβητείς τις ιδέες σου… ειδικά τις πιο πειστικές!

Τόλμησε λοιπόν!

Η ζωή σου έχει ήδη σχεδιαστεί από την αρχή!

Δεν γνωρίζεις τις λεπτομέρειες γιατί αυτές θα συμπληρωθούν βάση του τρόπου που θα αποφασίσεις να τις βιώσεις.

Πολλά παραμένουν κρυμμένα, όχι γιατί υπάρχουν και απλά «δεν πρέπει να τα ξέρεις», αλλά γιατί τα κομματάκι δεν έχουν συμπληρωθεί ακόμα.

Αλλά η βασική σου πορεία, ο σχεδιασμός του ταξιδιού σου, τα καθοριστικά του ορόσημα έχουν ήδη προκαθοριστεί. Εσύ τα έχεις επιλέξει και Έχεις αποφασίσει, προτού Έρθεις εδώ.

Πώς θεραπευόμαστε;

Το περίεργο είναι ότι μιλάμε για «την εποχή της πληροφόρησης» κι όμως, είναι εμφανές ότι τα σημαντικότερα πράγματα ακόμα παραμένουν άγνωστα.

Συγκρίνοντας με παλαιότερες εποχές, προ τηλεόρασης, ίντερνετ και δορυφορική κάλυψη, ναι, φαίνεται να είμαστε καλύτερα πληροφορημένοι. Ή μήπως αυτό είναι πλάνη; 

Είναι σίγουρο ότι η πληθώρα διαθέσιμων πληροφοριών συμβάλλει και στην ουσιαστική ή την έγκυρη πληροφόρηση; Και το σπουδαιότερο, η τόση μεγάλη πληροφόρηση έχει αλλάξει τα δεδομένα του κόσμου, την ποιότητα της ζωής μας, μας έχει καταστήσει πιο ικανούς κυβερνήτες της πραγματικότητάς μας;

Εξακολουθούμε να ψάχνουμε απαντήσεις έξω από τον εαυτό μας, απλά τώρα μας αρέσει να πιστεύουμε ότι ξέρουμε περισσότερα, διαβάζοντας, ακούγοντας, έχοντας πρόσβαση σε περισσότερες γνώμες, περισσότερες θεωρίες και πληθώρα διαφορετικών θέσεων. Τι άλλαξε;