Όλα καλά...

Βέβαια, σε λίγο, όλοι, ή τουλάχιστον πολύ περισσότεροι, θ’ αρχίσουν να μιλούν για τα ημισφαίρια, θ’ αρχίσουν να κατανοούν καλύτερα – εμπειρικά – τον εγκέφαλο, θ’ αρχίσουν να εκτιμούν περισσότερο τις δυνατότητες που έχουμε αφήσει πίσω μας (βάση εκπαίδευσης). Και είναι καλό αυτό…

Από την άλλη, παραμένει δελεαστικά ειρωνικό, το γεγονός ότι όλες οι πληροφορίες, παραμένουν ασύνδετες και αποσπασματικές. Είναι αναπόφευκτο, έως ότου αποφασίσουμε να ενώσουμε τις γνώσεις μας αντί να αντιμαχόμαστε ο ένας τον άλλον, να αρχίσουμε να κατανοούμε ο ένας τη γλώσσα (τον τρόπο έκφρασης) του άλλου και να εργαστούμε μαζί για το κοινό μας καλό.

Η αναγκαιότητα της επιστήμης

Κάποιες φορές, οι ιδέες που έχουμε για κάτι είναι τόσο διαστρεβλωμένες, που η αλήθεια βρίσκεται ακριβώς μπροστά μας αλλά αδυνατούμε να τη δούμε.

Έχουμε γίνει οι περισσότεροι θεωρητικοί, μυστικιστές, φιλόσοφοι, και μας αρέσουν οι ρητορείες. Δεν θα το σχολιάσω… είναι και αυτό αποτέλεσμα της εκπαίδευσης της παγίδευσης του νου μας.

Αλλάζουμε τις έννοιες; Ίσως όχι, ίσως απλά επιστρέφουμε στις αρχικές, ξεκάθαρες, λειτουργήσιμες ιδέες που πάντα γνωρίζαμε αλλά δεν αναγνωρίσαμε.

Το πολυτιμότερο εργαλείο

Εξακολουθώ να λυπάμαι όταν βλέπω αυτά τα αμέτρητα άρθρα, τις άσκοπες συμβουλές, και όλους τους πομπώδεις λόγους για τη δυσλεξία… και όχι μόνον!

Πιο μακριά και πιο μακριά όλα αυτά οδηγούν από την ουσία αλλά και την αλήθεια, που ακόμα πολλοί δεν θέλουν να δουν.

Ο εγκέφαλος είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που διαθέτουμε και όμως τόσο έχουμε διαστρεβλώσει τη σκέψη μας, που μοιάζει σχεδόν αδύνατον να συλλέξουμε τα διασκορπισμένα κομμάτια μας.

Η σκέψη είναι η μεγαλύτερη δύναμη που έχουμε στη διάθεσή μας, κι όμως… Έχει καταντήσει ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου.

Μαθαίνοντας Αγγλικά...πραγματικά!

Ούτε καν θα ξεκινήσω ν’ αναφέρω τις άπειρες πεποιθήσεις που ισχύουν ως πραγματικότητες και καθορίζουν τη συμπεριφορά, τα θέλω και τις προθέσεις τους καθενός μας. Αυτό θα τις ενίσχυε…

Όμως, γιατί επέλεξα αυτό το θέμα σήμερα; Έτσι απλά, γιατί μοιάζει με πολλά άλλα της ζωής μας μα και είναι από μόνο του σημαντικό.

Όταν σκεφτόμαστε «Αγγλικά» συνήθως σκεφτόμαστε εξετάσεις, τάξεις, συγκεκριμένες μεθόδους μάθησης, συγκεκριμένους λαούς… γενικά, συγκεκριμένες καταστάσεις, ο καθένας μας, μέσα από τα βιώματά του.

Άηχη επικοινωνία

Όταν οι λέξεις δεν αναδύονται αυθόρμητα, πηγαία, αβίαστα, κράτα τις άηχες λίγο ακόμα, παρατηρώντας τις διαδρομές του νου παράλληλα. Έτσι κι αλλιώς επικοινωνούμε…

Όμως μπερδεύεται πιο συχνά το «αυθόρμητα» με το παρορμητικά, το «αληθινό» με το αληθοφανές, το «πηγαία» με το ενστικτώδες, το «αβίαστο» με το γνώριμο. Και οι επικοινωνίες παραμένουν επιφανειακές και ασύνδετες, αποξενωμένες.

Ας μιλήσουμε για τη Γυναίκα σήμερα…

 … ας «παίξουμε»!
(ή ας σκεφτούμε, πέρα από την επιφάνεια…)

Η ελευθερία είναι θηλυκό αλλά είναι και η σκλαβιά.

Η γνώση είναι θηλυκό αλλά είναι και η άγνοια.

Η πίστη είναι θηλυκό αλλά είναι και η προδοσία

Η «Μάνα γη» είναι θηλυκό αλλά είναι και η «πόρνη ζωή»

Η εργασία είναι θηλυκό αλλά είναι και η δουλεία

Η μέρα είναι θηλυκό αλλά είναι και η νύχτα

Η θεραπεία είναι θηλυκό αλλά είναι και η αρρώστια

Συζητάμε πραγματικά;

Είναι όντως πολύ δύσκολο για τον εκπαιδευμένο νου μας να αντιληφθεί οτιδήποτε δεν έχει ήδη καταχωρημένο στον «σκληρό» του, στη μνήμη του/τα δεδομένα του.

Όλοι πιστεύουμε πως συζητάμε, πως ενημερωνόμαστε, πως διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, αλλά ελάχιστοι συνειδητοποιούμε ότι αυτό που κάνουμε ουσιαστικά είναι να συγκρίνουμε αυτά που ξέρουμε με ό,τι κατανοούμε όσων διαβάζουμε/ακούμε/βλέπουμε, να κατατάσσουμε ανάλογα, σύμφωνα με τη δική μας ήδη καταχωρημένη άποψη και έτσι να προχωράμε, ουσιαστικά μένοντας στα ίδια.

Δεν θυμάται!

Ίσως ένα από τα πιο συχνά παράπονα των γονιών...

Σ’ αυτόν τον ανάποδο, φτιαχτό κόσμο που έχουμε δημιουργήσει, νομίζοντας ότι γνωρίζουμε, τα πράγματα πάνε κάπως έτσι…

Θεωρείται σπουδαίος, όποιος μπορεί να θυμηθεί πολλά πράγματα, με λεπτομέρειες, ονόματα, πηγές, αναλύσεις και περιγραφές.

Αυτός που δεν έχει την ίδια ιδιότητα, που δεν ανταποκρίνεται όταν τον ρωτάνε, που δεν έχει συγκεκριμένες, έτοιμες απαντήσεις, όπως οι άλλοι αναμένουν να πάρουν, θεωρείται δυσλεκτικός, αφηρημένος, ότι δεν τον νοιάζει και πολλά άλλα ωραία κοσμητικά. Τα πιστεύει κιόλας!

Όμως…

Ο κόσμος μέσα σου

Το πρόβλημά μας είναι ότι δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει. Όχι στην άλλη άκρη του πλανήτη, αυτό το γνωρίζουμε ή τέλος πάντων έχουμε μια ιδέα, ανάμεσα στις πολλές απόψεις, αντιφάσεις, πληροφορίες. Κάπου εκεί, δημιουργούμε και τη δική μας, συνδυάζοντας όλες τις υπάρχουσες πληροφορίες. Αλλά ακριβώς δίπλα μας… δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει ακριβώς δίπλα μας.

Αστείο; Κι όμως έτσι είναι. Δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει, τι είναι, τι δεν είναι, ποια είναι η αλήθεια, ακριβώς δίπλα μας… εκεί που προσπαθούμε να αισθανθούμε την ασφάλεια! Φυσικά, νομίζουμε πως γνωρίζουμε και εδώ έγκειται και όλη η τραγικότητά μας. Αλλά, η αλήθεια, όπως πάντα, είναι λίγο διαφορετική…

Νέες Κοινότητες

Όχι, δεν έχουν δημιουργηθεί ακόμα...

Νέες κοινότητες… με αλλαγή ΟΛΩΝ:

Τον τρόπο που φτιάχνουμε τα σπίτια μας

Τον τρόπο που καλλιεργούμε και παίρνουμε τις τροφές μας

Τον τρόπο που εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας

Τον τρόπο που ζούμε

Μαθήματα

Κι άλλα μαθήματα;
Όχι, μάλλον «ξε-μαθήματα» θα ήταν καλύτερα...Κάποια μέρα θα βρω τις κατάλληλες λέξεις. Για την ώρα, η ουσία επείγει περισσότερο.

Επειδή κυκλοφορούν χιλιάδες μαθήματα, σεμινάρια, γκουρού και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, με σκοπό τη θεραπεία, τη λύτρωση, την απαλλαγή αρνητικών καταστάσεων και συναισθημάτων και ό,τι βάζει ο νους του ανθρώπου, οι λέξεις εξ’ αρχής γίνονται απειλητικά δύσκολες.

Όλοι είχαμε ξεκινήσει από κάπου, ψάχνοντας αυτό που συνειδητοποιούσαμε πως μας έλειπε, εξωτερικά και εσωτερικά. Και εγώ έχω περάσει από πολλές μεθόδους, δασκάλους, πρακτικές, φιλοσοφίες, σχολές στο παρελθόν. Σε όλη αυτή την πορεία αλλά και μετέπειτα, κατάλαβα ότι το πιο σημαντικό ήταν να βρω τον τρόπο να μη χρειάζομαι κανέναν πέρα από τον Εαυτό μου, να μη χρειάζομαι να «γεμίζω τις μπαταρίες μου» από κάτι φτιαχτό, προσωρινό και τελικά πέρα από αυτό που ήμουν «εγώ».

Τι κάνουμε τελικά;

Τι κάνουμε τελικά εκτός από το να μιλάμε; Με απασχολεί πολύ…

Ό,τι έχουμε να δείξουμε είναι ό,τι έχουμε να μοιραστούμε, όχι το τι κάνουμε για τον εαυτό μας.

Χωρίς να υποτιμώ τίποτα, η αξία μας πρέπει να μετριέται από το τι αφήσαμε πίσω μας, στο πέρασμά μας. Από τι προσφέραμε στους άλλους, πέρα από αυτό που κάνουμε για τον εαυτό μας. Από το την ποιότητα του σπόρου που «φυτέψαμε» κι ας μην φάνηκε ακόμα ο καρπός του.

Η Ζωή σε περιμένει...

Δεν είναι θέμα ν’ αποδεχτείς ή ν’ απορρίψεις έναν άνθρωπο. Το θέμα είναι να έχεις αρκετή αυτεπίγνωση και μεγάλες δόσεις Αυτό-εμπιστοσύνης, ώστε να πάρεις με προθυμία και ταπεινότητα όλα τα καλά του και ν’ αφήσεις, με ακλόνητη σιγουριά τα κακά του.

Ποια είναι τα «καλά» και ποια τα «κακά»;

Ποιος φταίει;

Παλιά, έτυχε να συζητήσω το θέμα της τηλεόρασης αλλά και των ραδιοφωνικών εκπομπών με ανθρώπους των ΜΜΕ. Το θέμα μου ήταν η φτωχή ποιότητα της πλειονότητας των προγραμμάτων και οι επαναλήψεις χωρίς ουσία.
Ένας από αυτούς, γύρισε και μου είπε, με φυσικότητα, «Μα αυτά θέλουν, αυτά ζητάνε. Αν δεν τους τα δώσω εγώ, θα τους τα δώσει το επόμενο και το επόμενο κανάλι».

Τότε, του είχα πει ότι ήταν «δουλειά του» να «εκπαιδεύσει» τον κόσμο να θέλει και να ζητά πιο ποιοτικά προγράμματα, με σκοπό να του προσφέρουν όλο και καλύτερη πληροφόρηση και διασκέδαση.

Ισοπέδωση

Πολλοί με κατηγορούν ότι ισοπεδώνω τα πάντα. Έχω καταλήξει να το θεωρώ προτέρημα…

Ισοπεδώνω ψεύτικα δεδομένα που ποζάρουν ως αληθινά. Εγώ, για τον εαυτό μου. Είναι σα να λέμε «ελευθερώνω το νου μου για να μπορεί να σκέφτεται». Είναι σα να λέμε, «σιωπά ο νους» και όλα τα άλλα που πολλοί λένε αλλά δεν καταλαβαίνουν.

Απο-σχολειοποίηση – Απο-προγραμματισμός

Όταν γράφω για «απο-σχολειοποίηση», εννοώ και τη δική μας: τον απο-προγραμματισμό του εαυτού μας. Είναι δευτερεύουσας σημασίας αν θα αποφασίσουμε να βγάλουμε τα παιδιά μας από το σχολείο, είναι όμως πρωτεύουσας σημασίας τι τελικά θα δώσουμε στα παιδιά μας, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο κι αν προσφέρουμε σε αυτά.

Τι σημαίνει «απο-σχολειοποίηση» με αυτήν την έννοια λοιπόν; Σημαίνει ουσιαστικά, με απλά λόγια, από-προγραμματισμός του υφιστάμενου τρόπου σκέψης μας, τον οποίο θεωρούμε φυσιολογικό.

Επιτέλους! Για τη δυσλεξία ουσιαστικά!

Τόσα χρόνια που ασχολούμαι με το θέμα της δυσλεξίας, δεν έχω βρει κάτι που να μιλάει ουσιαστικά, απλά, κατανοητά, για τη δυσλεξία.

Δεν στέκομαι στο ποιος το λέει, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Στέκομαι στο τι λέγεται αλλά κυρίως στον τρόπο που λέγεται.

Όσοι ενδιαφέρεστε για το θέμα – εύχομαι ειδικά οι γονείς και οι δάσκαλοι – παρακολουθήστε ολόκληρη τη διάλεξη και θα διαπιστώσετε μόνοι σας πόσοι μύθοι καταρρίπτονται, πόσο διαστρεβλωμένες είναι οι συνηθισμένες πληροφορίες και πόσα δεν ξέρατε.

Τι δίνεις, τι παίρνεις;

Αν δεν δώσεις δεν παίρνεις. Αν δεν προσφέρεις πρώτα, δεν λαμβάνεις.

Είναι Νόμος. Όχι των ανθρώπων φυσικά, όχι του τρόπου σκέψης που μάθαμε να ακολουθούμε και να υπηρετούμε.

Πόσο πρέπει να δώσεις προτού τελικά πάρεις; Τι πρέπει να δώσεις για να λάβεις; Δεν είναι εγωιστικό να περιμένεις να λάβεις;

Πιθανόν, όσοι είναι οι άνθρωποι, τόσες είναι και οι παρανοήσεις σχετικά με μια ακόμα «αλήθεια» (πεποιθήσεις) που δεν τολμά ο φοβικός άνθρωπος να αμφισβητήσει.

Παραλογισμός

Χάνουμε τη μπάλα όταν δημιουργούμε ψεύτικα είδωλα. Και έχουμε δημιουργήσει πολλά! Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι η αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να σκεφτεί με την κοινή λογική του, να δει το προφανές, να έχει αυθεντική, δική του σκέψη.

Αυτά είναι τα δεσμά! Τίποτ’ άλλο!

Αφορά φυσικά κάθε θέμα που θα θελήσουμε να δούμε, κάθε πτυχή της ζωής μας, κάθε τι που μας απασχολεί ως «πρόβλημα». Αφορά τα πάντα γιατί αφορά τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Πώς να μείνει οτιδήποτε έξω από αυτό;

Πέρα από το χρόνο και το χώρο

Ζούσαν μαζί σε ένα όνειρο, πέρα για πέρα αληθινό…

Αυτός ήταν απερίγραπτα όμορφος και με παραμυθένια χάρη. Αυτή τον θαύμαζε και η ματιά της δεν τον άφηνε ποτέ, ακόμα κι αν δεν βρισκόταν δίπλα της.

Γύρω τους γινόταν πόλεμος, με πολλά περίεργα και πέρα από τη λογική, παράλληλα συμβάντα. Τα διαπερνούσαν όλα, με τη μοναδική, αθέατη για τους άλλους, αρμονική, συνύπαρξή τους.