Στο μέλλον…

Δεν θα έχουμε την ανάγκη να σκεφτόμαστε μόνοι μας, απομονωμένοι από τους άλλους.

Δεν θα έχουμε την ανάγκη να διατηρούμε μυστικά ενοχοποιώντας τον εαυτό μας και κατηγορώντας άλλους.

Δεν θα είμαστε πρόθυμοι να ανεχόμαστε οτιδήποτε δεν αποτελεί αρμονία για όλους, γιατί θα είμαστε πρόθυμοι να το αλλάξουμε, επαναφέροντας την αρμονία.

Δεν θα έχουμε προσωπικές ανάγκες, που δεν επιτρέπουμε στους άλλους, τους οποίους θα έχουμε αναγνωρίσει ως ισότιμα κομμάτια του Ενός.

Θα προσφέρουμε με διάκριση του επιπέδου της συνειδητότητας, όμως απόλυτα αφοσιωμένοι στον κοινό σκοπό που διακρίνουμε πέρα από τα φαινόμενα.

Δυαδικά Πλασμένος

Έρχεται μια στιγμή, που πρέπει να τα αφήσεις όλα πίσω σου. Όλα όσα έχεις κατακτήσει, έχεις μάθει και έχεις λειτουργήσει. Αισθάνεσαι ασφάλεια εκεί και είναι δύσκολο να το κάνεις… έως αδύνατον. Αρχίζεις να προσπαθείς να διαπραγματεύεσαι…

Δεν χρειάζεται να τα απορρίψεις ΟΛΑ. Μπορείς να κρατήσεις κάποια, λες στον εαυτό σου, κι ασυνείδητα ταξινομείς. Ασυνείδητα, έχεις επίσης επιστρέψει σε αυτά που έχεις και δεν σου αρέσουν ή σε πονάνε, συνεχίζεις να μπερδεύεσαι, να ρωτάς χωρίς να παίρνεις απαντήσεις, να παραμένεις σε ένα «χώρο» όπου η επιθυμία και η βούλησή σου δεν διευκρινίζονται.

Λειτουργείς όμως, χωρίς να το καταλαβαίνεις, από ένα περιορισμένο επίπεδο του νου σου, που σου παρουσιάζει την πραγματικότητα «εκεί έξω», που συνεχίζει να σε πλανεύει, όσα κι αν πιστεύεις πως ξέρεις, που ακόμα αντιλαμβάνεται τον κόσμο διαχωρισμένο σε «εσένα» και τους «άλλους», τους «κακούς» και τους «καλούς». Δυαδικά πλασμένος, μην περιμένεις να ενοποιήσει εσένα ή τον κόσμο σου.

Ο αόρατος εχθρός σου

Η προσπάθεια, η δυσκολία, το αφύσικο, το βάρος να κατηγορείς τον εαυτό σου, δεν σε βγάζει πουθενά. Δεν διορθώνεις τα πράγματα. Κοιτάς, με ένα «αυτιστικό» τρόπο τον εαυτό σου, τη ζωή σου, το παρελθόν σου, με την ελπίδα, αφενός να τον δικαιολογήσεις για την ανικανότητα και την αναποτελεσματικότητα του, αφετέρου να βρεις κάποια λύση στο αδιέξοδο ή το πρόβλημα, που δεν λέει να εξαφανιστεί ή να αλλάξει.

Όλο αυτό αρέσει στην «τετράγωνη λογική» σου, που ισχυροποιεί τις θέσεις της, ανεβάζει την ένταση μέσα σου και χτίζει «τούβλο – τούβλο» την ελλειμματική, εικονική πραγματικότητα που αντιλαμβάνεσαι και ζεις: την μόνη πραγματική για σένα! Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σε αμφισβητήσει. Άλλωστε, το κάνεις μόνη σου αυτό άπταιστα! Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να αμφισβητήσει την πραγματικότητα που προβάλλεις και ταυτόχρονα ζεις.

Ας μιλήσουμε για το φαγητό

….το φλέγον θέμα της σύγχρονης εποχής, μιας που φοβόμαστε το σώμα μας και παραμένουμε θύματα των ορέξεων, των ενστίκτων και των πεποιθήσεών μας.

Αμέτρητες καμπάνιες, μέθοδοι διατροφής, ιδέες και κινήματα, που περισσότερο δεσμεύουν παρά απελευθερώνουν συνειδήσεις…Βιολογικά, ωμά, γενετικά τροποποιημένα, τυποποιημένα, κρεατοφαγία, χορτοφαγία, δεν έχει σημασία, όλα στο ίδιο καλάθι ανήκουν.  Γιατί; Μα γιατί επιμένουμε να ορίζουμε την ύλη ως δημιουργό της πραγματικότητάς μας και να ενισχύουμε πεποιθήσεις που μας θέλουν θύματα και όχι δημιουργούς.

Δεν Θέλω!

Δεν θέλω να εντάξω κανένα παιδί στην κοινωνία! Θέλω να μεγαλώσουν υγιή παιδιά, με καθαρό μυαλό και ανοιχτή καρδιά, που θα αλλάξουν την κοινωνία και θα δημιουργήσουν ένα διαφορετικό κόσμο. Αν η «ένταξη» είναι ο σκοπός και η ελεύθερη δημιουργία πέρα από πλαίσια περιοριστικά είναι παράνομη, τότε επιλέγω να είμαι παράνομη.

Δεν θέλω άλλες επαναλήψεις γνώριμων πεδίων, που προσπαθούν να αναβιώσουν, μέσα από έλλειψη φαντασίας και στεγνής μοιρολατρίας.

Δεν θέλω να ανήκω σε κανένα κίνημα αναβίωσης, κανένα ψέμα που θέλει τη ζωή να λειτουργεί ανάποδα και προάγει το μίσος και την έχθρα. Δεν θέλω να υποστηρίζω οτιδήποτε προσπαθεί, είτε άμεσα είτε πλαγίως, να στερήσει το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου, την ελευθερία της δημιουργικής έκφρασης.

Πώς μαθαίνουμε

Μαθαίνουμε βιωματικά… με κανένα άλλο τρόπο. Όμως ελάχιστα κατανοούμε τι σημαίνει αυτό και πώς να ελέγχουμε αυτόν τον βιωματικό τρόπο μάθησης συνειδητά.

Όσο δε αυτή η ασυνείδητη βιωματική διαδικασία εδραιώνεται, από πολύ νωρίς στην παιδική ηλικία, τόσο δυσκολότερο γίνεται να αντιστραφεί αργότερα. Ο λόγος δεν είναι επειδή δεν μπορούμε να το κάνουμε, αλλά όσο παράδοξο και αν ακούγεται, ο πραγματικός λόγος είναι ότι δεν θέλουμε ουσιαστικά!

Μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε με ένα συγκεκριμένο, γραμμικό, επιφανειακό τρόπο, καθώς εισερχόμαστε στην υλική πραγματικότητα, ο οποίος εδραιώνεται εύκολα σε όλα τα επίπεδα και τους τομείς: στο οικογενειακό περιβάλλον, στην κοινωνία, στο σχολείο, στις σχέσεις μας, παντού.

Εκτός Ορίων

Οι άνθρωποι φοβούνται να βρίσκονται «εκτός ορίων»: να υπάρχουν αυθεντικοί, απρόβλεπτοι, καινούργιοι, κάθε στιγμή, στη ζωή τους. Το φορτίζουν όλο αυτό με σενάρια επιστημονικής φαντασίας, που συμπεριλαμβάνουν τα τέρατα, τις σκοτεινές δυνάμεις, όλα όσα εκπαιδεύτηκαν να φοβούνται και να καταλογίζουν στον εαυτό τους.

Προσπαθούν απεγνωσμένα να διατηρήσουν τα όρια, να υπάρχουν προβλέψιμοι, οι ίδιοι, «σταθεροί», όπως όρισαν ότι θέλουν να αντιλαμβάνονται «τον εαυτό τους»… ουσιαστικά το κατασκεύασμα που έκλεισαν σε συγκεκριμένες ιδιότητες, πεποιθήσεις και πρακτικές, που τους εξασφαλίζει το γνώριμο, το οικείο, το ασφαλές της «γνώσης».

Ασήμαντη καθημερινότητα

Νομίζεις ότι η ζωή σου είναι ασήμαντη. Και είναι τόσο ψέμα αυτό!

Νομίζεις ότι η ουσία είναι αλλού, και εκεί, στο «αλλού» την ψάχνεις.

Διαβάζεις, μορφώνεσαι, πληροφορείσαι, παρακολουθείς διάφορους και διάφορα, μα συνεχίζεις να ψάχνεις όλα όσα σου διαφεύγουν ακόμα και καίνε – απρόσκλητα – τα σωθικά σου.

Όλα όσα δεν ήθελες επιστρέφουν…

Και εκεί που θεράπευσες, ξεπέρασες, έλυσες, τσουπ! Εμφανίζονται όλα ξανά. Πιο ισχυρά, ίσως διαφορετικά, αλλά πάλι τα ίδια συμπτώματα, παρόμοιες καταστάσεις και σε ρίχνουν πάλι στα ίδια, με πριν. Μόνο που είναι χειρότερα…

Η ίδια ασθένεια, μια παρόμοια σχέση, άλλη μια αποτυχία… ό,τι ήταν πριν, είναι ξανά…

Μα πώς είναι δυνατόν;

Όλα τα συναισθήματα παρελαύνουν ξανά, ακόμα πιο ισχυρά. Τα είχες κάνει όλα, όπως έπρεπε, όπως όφειλες. Γιατί πάλι; Γιατί εσύ; Ποιος θεός σε τιμωρεί; Ποια ζωή σε αδικεί;

Τι πήγε στραβά; Τι δεν έκανες; Τι δεν κατάλαβες; Γιατί βρίσκεσαι πάλι πίσω σε μια άλλη περιπέτεια που φαίνεται να μην έχει τελειωμό;

Οι κοντινές μας σχέσεις

Αυτές που είναι οι σημαντικότερες.

Αυτές που υποφέρουν περισσότερο.

Αυτές που είναι οι δυσκολότερες…

Γιατί εκεί βλέπουμε τον εαυτό μας καλύτερα.

Γιατί εκεί δοκιμάζεται η γνώση και η άγνοιά μας.

Γιατί εκεί λυτρώνουμε και τον εαυτό μας και τον άλλον ταυτόχρονα.

Οι οποιεσδήποτε σχέσεις πέφτουν σε αυτήν την κατηγορία:

Οι γονεϊκές

Οι αδελφικές

Οι ερωτικές

Είναι οι κοντινότερες σχέσεις μας, ο πρώτος εξωτερικός κύκλος του Είναι μας.

Αυτοματισμός: η μεγαλύτερη ασθένεια

Όλοι την έχουμε, λίγο πολύ. Οι περισσότεροι δεν το αναγνωρίζουμε, απλά! Λειτουργούμε παρορμητικά, ενεργούμε σπασμωδικά και πυροσβεστικά, σπαταλάμε το χρόνο και κυνηγάμε ψευδαισθήσεις. Άλλο τα λόγια, άλλο η πράξη. Η πράξη, πονάει λίγο περισσότερο και έχουμε μάθει να μην κοιτάμε ό,τι πονάει.

Ο αυτοματισμός είναι σύμπτωμα, όχι η αιτία της ασυνείδητης ύπαρξής μας. Γι’ αυτό και δεν αντιμετωπίζεται ριζικά, δεν εξουδετερώνεται αποτελεσματικά, δεν αλλάζουμε τίποτα ουσιαστικά. Επειδή είμαστε εστιασμένοι στο σύμπτωμα.

Όσα κρύβονται…

Γιατί αναζητούμε το φως, τον ήλιο;
Επειδή αποφεύγουμε το σκοτάδι μέσα μας.

Γιατί αναζητούμε ανθρώπους, την επικοινωνία;
Επειδή φοβόμαστε τον εσωτερικό, χαοτικό και επιβλητικό μονόλογο του νου μας.

Γιατί έχουμε ανάγκη τη διαφυγή στη φύση, στην ύπαιθρο, στα ωραία, «ενεργειακά» μέρη του πλανήτη;
Επειδή αρνούμαστε τη σύνδεση με την εσωτερική, αληθινή, πολύπλευρη, ποικιλόμορφη, ενεργειακή φύση μας.

Με τις «καλύτερες προθέσεις» σκοτώνουμε το πνεύμα των παιδιών μας

Θέλω να ζητήσω εξ’ αρχής συγνώμη από τους δασκάλους (τους αληθινούς δασκάλους, αυτούς που αγαπάνε αυτό που κάνουν και όχι από τους «υπαλλήλους»), τους οποίους σέβομαι και τιμώ καθώς είχα κι εγώ μερικούς – ελάχιστους – σπουδαίους στη ζωή μου. Είναι οι ίδιοι θύματα του ίδιου συστήματος που προσπαθούν, με αξιοπρέπεια να τιμήσουν.

Καθημερινά διαπιστώνω τη ζημιά που άθελά μας κάνουμε στα παιδιά μας, νομίζοντας πως προσφέρουμε σε αυτά το καλύτερο δυνατόν. Ευθύνη έχουμε πρωτίστως εμείς, οι γονείς. Όχι για τις επιλογές μας γιατί ένας ασυνείδητος άνθρωπος δεν μπορεί να έχει ευθύνη. Μα για τη συνεχιζόμενη ύπνωσή μας που μας στερεί το δικαίωμα και την ευθύνη της συνειδητής επιλογής της δράσης μας.

Η ξεχασμένη Θηλυκή Δύναμη

(που προσπαθεί να εκφραστεί με λόγια...)

Έχουμε γίνει όλοι αρσενικά, τρέχοντας γύρω γύρω να κάνουμε διάφορα, μη αφήνοντας κανέναν να φροντίζει τη νεογέννητη ζωή που πασχίζει να γεννηθεί. Μη νομίζεις πως κατανοείς...

Χρειάζεται να δεις τον εαυτό σου, την ίδια σου τη ζωή, την καθημερινότητα...με νέα μάτια, με την ακλόνητη θέληση να αποκαλύψεις τα κρυμμένα μυστικά σου...

Φεύγεις, ξεχνιέσαι, αποσυνδέεσαι, χάνεσαι στον κόσμο της εγωικής/αρσενικής δράσης που αποκόπτεται, διαχωρίζεται και νομίζει πως είναι παντοδύναμη μα φοβάται την έλλειψη που δεν αναγνωρίζει. Προσπαθείς να προλάβεις όσα περισσότερα μπορείς, να κατακτήσεις, να καταφέρεις, ξεχνώντας τη δύναμη που σε διατηρεί στη ζωή, που σε συνδέει με την Αγάπη = Πηγή, που είναι το ίδιο το πάθος, η αφοσίωση, το κίνητρο της δράσης σου.

Λανθασμένα έχει ερμηνευτεί το θηλυκό ως αδύναμο, υποτακτικό, ανίκανο, ατάραχο, αναποτελεσματικό, «συναισθηματικό» και «μη δράση»…ήταν όλα βολικά και αναγκαία στη διατήρηση της ψευδαίσθησης.

Ψεύτικοι "βούδες"

Ζει τις μέρες του λες και θα ζήσει για πάντα.

Εστιάζεται στον κάθε τελικό στόχο του, χωρίς να βιώνει όλες τις ενδιάμεσες πραγματικότητες.

Κατηγορεί τον εαυτό του για την κάθε έκβαση, η οποία είναι απλά, τα φυσικά, λογικά συμπτώματα της επιλεχθείσας ύπαρξής του.

Φτιάχνει τη δική του πραγματικότητα μέσα στο κεφάλι του μόνο του, συμπεριλαμβάνοντας όσους και όσα θέλει σε αυτή, χωρίς να κοινωνεί τα «μαγειρέματα». Ανακατεύει, υποθέτει, συμπεραίνει, συμπληρώνει τα κενά και τακτοποιεί, όπως ακριβώς θέλει και συμφέρει. Δεν κοινωνεί, δεν αποκαλύπτει και σίγουρα δεν μοιράζεται την μοναχική του ουτοπική/φανταστική δημιουργία.

Το Παρελθόν

Αχ, αυτό το παρελθόν! Με πόσα έχει φορτωθεί!

«Μην κοιτάς το παρελθόν», σου λένε, «κοίτα μπροστά»!

Μα αν κοιτάς μπροστά, θα κοιτάς και πίσω. Είναι αναπόφευκτο. Είναι αναπόσπαστα μέρη του ενός!

Το πρόβλημα είναι ότι κοιτάς πίσω με πίκρα, μετανοιώνοντας, κατηγορώντας, τιμωρώντας το τώρα σου, χωρίς να μπορείς να διαφοροποιήσεις το μπροστά.

Αναπόσπαστα μέρη του ενός!

Ενεργητική παρουσία στη ζωή

Όταν τολμάς να αλλάζεις κάτι στο μάτριξ… στον τρόπο που λειτουργείς, στη συλλογική συνειδητότητα, συνωμοτεί όλο το σύμπαν για να «εξετάσει» τη βούλησή σου.

Δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο, αν δεν έχεις μάθει να παρατηρείς αμέτοχος, να λειτουργείς σε εγρήγορση στην κάθε στιγμή σου, σε όλα τα επίπεδα αντίληψης που μπορείς να έχεις πρόσβαση.

Ανάλογα με το μέγεθος της αλλαγής που θέλεις να κάνεις είναι και οι «Ασκοί του Αιόλου» που θα ανοίξουν, για να σου δείξουν τη βούλησή σου και την επόμενη σου κίνηση.

Το αντέχεις; Αντιλαμβάνεσαι το νόημα; Τολμάς να δεις τα κρυμμένα κομμάτια σου;

Πώς δημιουργούμε (πρακτικά)

Προς το παρόν χαοτικά, πιστεύοντας πως δεν συμμετέχουμε ή δεν ελέγχουμε τη δράση μας και τη δημιουργία γενικότερα.

Ο τρόπος σκέψης μας ή καλύτερα το επίπεδο αντίληψής μας, εμποδίζει την κατανόηση αυτού του τόσο σημαντικού (αναγκαίου) θέματος, ενώ παράλληλα αναλωνόμαστε στο ν’ αντιμετωπίζουμε πυροσβεστικά και φοβικά, ό,τι εμφανίζεται στο δρόμο μας.

Εξακολουθούμε να μην κατανοούμε την έννοια του δημιουργού της πραγματικότητάς μας, την έννοια της συνδημιουργίας και της σύνδεσης με το όλον, που όλοι αναφέρουμε, ελάχιστοι βιώνουμε αληθινά.

Ας άκουγαν τι μου λένε...

Μου λένε να πάει σχολείο για να κοινωνικοποιηθεί, κι εγώ φοβάμαι πως θα ομαδοποιηθεί όσο βλέπω τα παιδιά γύρω πως μπήκαν σε κουτιά. Βλέπω να μην ξέρουν να υπάρξουν με άλλους ανθρώπους ισότιμα, πως φοβούνται το άγνωστο και αδυνατούν να συσχετιστούν έξω από τις γνώριμες δραστηριότητες και τα μέλη των ομάδων τους.

Βλέπω τα παιδιά και μέσα από αυτά βλέπω συχνά τα κρυμμένα πρόσωπα των γονιών τους. Δεν έχουν μάθει ή μάλλον έχουν προ πολλού ξεχάσει να βρίσκονται στο παρόν, στο εδώ και τώρα της ζωής τους. Ανήσυχα και ανικανοποίητα, προσπερνούν οτιδήποτε δεν ταιριάζει με τα εγωικά συμφέροντα και γνώριμα μονοπάτια τους.

Γιατί;

Όταν τολμούμε να σταματάμε το τρέξιμο ή όταν η ίδια η ζωή μας αναγκάζει να το κάνουμε για κάποιο λόγο (που πάντα φαίνεται να είναι "αρνητικός")... Τότε ίσως, κάποια τέτοια ερωτήματα αναδυθούν στο νου μας...

Γιατί δεν συνδέουμε τις πληροφορίες που διαβάζουμε/ακούμε με την πρακτική καθημερινότητα της ζωής μας;

Γιατί ενώ καταλαβαίνουμε τη γλώσσα, τις λέξεις, τις έννοιες, ουσιαστικά δεν κατανοούμε ούτε επικοινωνούμε;