Αποκτώντας Διάκριση

Παλαιότερα, όλη η παραπληροφόρηση που απλώνεται ραγδαία πλέον, ειδικά μέσω του διαδικτύου, με θύμωνε και με άγχωνε. Ήταν και αυτό ένα αναγκαίο στάδιο που αποκάλυψε πλευρές του εαυτού μου. Σήμερα, όλο αυτό το βρίσκω θετικό.

Χρέος μας είναι να παραμένουμε ερευνητές. Για κανένα λόγο δεν πρέπει να χαρίζουμε τη δύναμή μας σε κανέναν και σε τίποτα έξω από Εμάς. Η διάκριση πρέπει να καλλιεργηθεί, η ικανότητα του διαχωρισμού του αληθινού από το ψεύτικο, πρέπει να εξασκηθεί. Είναι το μόνο απαραίτητο.

Συμπεριφερόμαστε στους άλλους και σε ό,τι συναντάμε στον κόσμο μας, όπως συμπεριφερόμαστε και στον εαυτό μας. Σπάνια επιτρέπουμε τη διαδικασία της εξέλιξης, έχοντας μάθει πολύ καλά να είμαστε κριτές. Μπροστά σε ένα γεγονός, μια πραγματικότητα, βιαζόμαστε να κρίνουμε, να αποδεχτούμε ή να απορρίψουμε, για να αισθανόμαστε ασφαλείς στην άγνοιά μας. Ναι, η πρακτική είναι σημάδι άγνοιας!

Οι τίτλοι αρχίζουν να δυσκολεύουν...

Έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε, συνειδητοποιώντας πίσω από το πέπλο, την αλήθεια που πάντα βρίσκεται ορατή, όταν τα μάτια της καρδιάς καθαρίζουν και ο νους πρόθυμα σιωπά.

Προχωρώντας προς το μέλλον, συναντάμε το παρελθόν.

Το κλειδί είναι η φαντασία, που είναι λειτουργία διαφορετική από τη γραμμική μνήμη που μαθαίνουμε να εξασκούμε. Ανήκει σε ένα άλλο επίπεδο του νου, που συνάδει με το θηλυκό, την καρδιά, το δεξί ημισφαίριο… γι’ αυτούς που θέλουν σταδιακά να συνδέουν τα στοιχεία.

Άλλο ένα κομβικό σημείο…

Με απασχολεί πολύ όλο αυτό που διαπιστώνω να συμβαίνει γύρω μου αλλά και στη ζωή μου. Ναι, σίγουρα παραδέχομαι ότι αυτό που βλέπω είναι η δική μου θέαση και όχι η πραγματικότητα όλων. Αλλά θέλω εδώ ν’ αναφερθώ σε αυτήν, τη δική μου θέαση…

Βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν απεγνωσμένα για γνώση, απαντήσεις, λύσεις. Βλέπω τους περισσότερους, ανεξάρτητα από αυτό που λένε ή θέλουν να πιστεύουν, να περιμένουν «τα πράγματα να αλλάξουν», να υποθέτουν ότι αυτή η αλλαγή αφορά κόπο, μόχθο, πολύ χρόνο και να την τοποθετούν σε κάποιο αόριστο μέλλον, ενώ η ζωή τους συνεχίζει μηχανικά. Βλέπω πάρα πολλούς, ίσως αυτοί είναι οι περισσότεροι, να προσπαθούν να αγκιστρωθούν από όλα όσα φαίνεται να γκρεμίζονται γύρω τους και να καταρρέουν. Είναι και εκείνοι (και αυτοί αρκετοί) που θέλουν οι άλλοι ν’ αλλάξουν, η κοινωνία να αλλάξει, η αλλαγή να έρθει διαπλανητικά ή εξ’ ουρανών. Για να μην αφαιρέσω κανέναν από τη λίστα, είναι και όσοι θέλουν να βλέπουν ροζ συννεφάκια, να βλέπουν παντού αγάπη και φως, να προσπαθούν να μετατρέψουν τις σκέψεις τους όλες σε θετικές… κάτι που δεν θα σχολιάσω… ξανά.

Η παρεξηγημένη φαντασία

Είναι έννοιες που δεν αμφισβητούμε, που δεν αφιερώνουμε χρόνο και ενέργεια για να  επανεξετάσουμε…

Έχει ειπωθεί ότι, «οτιδήποτε μπορεί ο νους να φανταστεί και να πιστέψει, μπορεί και να το υλοποιήσει». Αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε είναι ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει, κάθε στιγμή της ζωής μας.

Τι είναι η φαντασία; Είναι οι εικόνες και τα σενάρια, ενισχυμένα με ανάλογα συναισθήματα, που τελικά γίνονται οι πραγματικότητες της ζωής μας. Έχεις ήδη σκεφτεί/φανταστεί πώς θα είναι η επόμενη μέρα σου, ανεξάρτητα από αυτό που  αντιλαμβάνεσαι τελικά ότι συμβαίνει. Ο γραμμικός νους πάντα αντιλαμβάνεται εκ των υστέρων. Τι σημαίνει αυτό;

Διαχείριση συναισθημάτων

Πώς «διαχειρίζομαι» τα συναισθήματά μου; Είναι μια πολύ συνηθισμένη απορία μα και αντίληψη ζωής η «διαχείριση συναισθημάτων», παράγωγο της Ψυχολογίας και τις Ιατρικής κυρίως.

Όλοι περνάμε από αυτό το στάδιο της «διαχείρισης», προσπαθώντας να ελέγξουμε ουσιαστικά ή να μετατρέψουμε τα αρνητικά συναισθήματά μας σε θετικά. Αυτός είναι ο σκοπός της όλης προσπάθειας και όλων των μεθόδων που αναπτύσσονται, προς αυτόν τον σκοπό. Στόχος, η εσωτερική γαλήνη και αταραξία.

Λειτουργεί όμως; Επιτυγχάνεται ποτέ ο πολυπόθητος σκοπός του απόλυτου αυτό-έλεγχου και διαχείριση συναισθημάτων, όπως τον εννοούμε; Επιτυγχάνουμε την ειρήνη με τα συναισθήματα και τον εαυτό μας; Τολμάμε άραγε ν’ απομακρύνουμε την εστίαση της προσοχής μας ώστε να συνθέσουμε μεγαλύτερα κομμάτια γνώσης και πληροφοριών, ώστε να δούμε μια πιο διευρυμένη θέαση των πραγμάτων; Τολμούμε να δούμε με αθωότητα και αγνότητα τα ουσιαστικά ερωτήματα της ζωής μας;

Για την κριτική

Ό,τι κατηγορούμε είναι ό,τι φοβόμαστε.

Ό,τι φοβόμαστε είναι ό,τι δεν έχουμε κατανοήσει.

Περνάμε από πολλά στάδια κατανόησης/αφύπνισης, και χρειάζεται να το επιτρέψουμε αυτό. Άλλωστε, ο σκοπός του ταξιδιού είναι να εκτιμήσουμε και να κατανοήσουμε τα στάδια της εμπειρίας του, συνθέτοντας καθώς προχωράμε.

Από την άλλη, λέμε:

Όλα όσα υπάρχουν είναι αναγκαία και έχουν λόγο να υπάρχουν.

Αλλά τότε μπλεκόμαστε σε αντιθέσεις, επιχειρώντας να πάρουμε θέση, αποκλείοντας άλλες στην απόπειρα μας αυτή. Και εκεί χανόμαστε… προσωρινά, ενόσω είμαστε εστιασμένοι στον απώτερο σκοπό μας να ανοίξουμε τα μάτια ολιστικά και να δούμε σφαιρικά.

Το μπέρδεμα της πληροφορίας

Πολλές φορές μου δίνονται πληροφορίες οι οποίες φαίνεται να υστερούν ή να είναι λανθασμένες αρχικά. Ποτέ δεν συμβαίνει φυσικά γιατί ισχύει απόλυτα το «η γνώση βρίσκεται μέσα σου»… φτάνει να μπορεί να διακρίνει κανείς, αυτό το «μέσα σου» τι σημαίνει και από πού αντλεί.

Όταν δε, έχω κατανοήσει πλήρως τις νέες πληροφορίες και όταν αυτές συνδέονται με ό,τι προηγουμένως υπήρχε, τότε γίνεται απόλυτα φανερό πώς η νέα πληροφόρηση συμπληρώνει και ολοκληρώνει αντί να αφαιρεί ή να απορρίπτει. Όπως κι αν’ χει, παραμένει μια καταπληκτική εμπειρία που με συναρπάζει κάθε φορά που συμβαίνει.

Σε ένα κόσμο που όλα φαίνεται να είναι ανάποδα…

Σε πείσμα όλων όσων βρίσκουν την επίκριση, ως την πιο εύκολη οδό, που κοιτάνε τους άλλους αφ’ ψηλού, χωρίς ουσιαστικά να συμβάλλουν σε τίποτα διαφορετικό από αυτό που κατακρίνουν…

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν λογαριάζουν προσωπικό όφελος όταν καλούνται να βοηθήσουν κάποιο συνάνθρωπό τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που πρόθυμα μοιράζονται ό,τι έχουν και δεν έχουν, με αυτούς που έχουν ανάγκη.

Υπάρχουν άνθρωποι που δέχονται τον συνάνθρωπό τους όπως είναι χωρίς να προσπαθούν να τον αλλάξουν για να τους βολεύει.

Το δυσκολότερο είναι το απλό!

Η προσπάθεια από τη μια να κατακτήσουμε «ανώτερα επίπεδα» συνείδησης και από την άλλη να απαλλαγούμε από τα συμπτώματα που έχουν εμφανιστεί στη ζωή μας (ή στον κόσμο μας) και δεν τα θέλουμε, οδηγεί σε όλο και περισσότερα αδιέξοδα, διαχωρισμό και αυτό-αμφισβήτηση.

Γιατί αδυνατούμε ν' αντιληφθούμε το προφανές;

Γιατί αρνούμαστε πεισματικά ν’ ασχοληθούμε με αυτά που έχουμε μπροστά μας;

Γιατί είμαστε τόσο αφοσιωμένοι στο να εντοπίζουμε τα λάθη των άλλων, να παραμένουμε στην ηττοπάθεια, να δίνουμε απλόχερα συμβουλές που δεν έχουμε κατακτήσει οι ίδιοι;

Γιατί συνεχίζουμε να τρέχουμε, να κυνηγάμε απατηλά όνειρα βασισμένα σε κούφιες απολαύσεις και ψεύτικες ασφάλειες;

Έτσι ξυπνάμε!

Τόσα πολλά άσχετα βλέπω και ακούω περί «ξυπνήματος», αφύπνισης δηλαδή, που έχει καταντήσει γελοίο το πράγμα. Ας μην περιπλέκουμε τα πράγματα περισσότερο…

Ξεκινάμε να ξυπνάμε όταν τολμάμε ερωτήσει που δεν τολμήσαμε ποτέ να κάνουμε.

Οι συνηθισμένες απαντήσεις που έχουμε μάθει να δίνουμε αλλά και να περιμένουμε, από φόβο και έλλειψη ιδίας σκέψης, γεννάνε απλά επιπλέον προβλήματα, τα οποία, αισθανόμαστε ισχυροί προσποιούμενοι ότι λύνουμε.

Οι ερωτήσεις είναι πολύ πιο δύσκολο ν’ απαντηθούν από ότι νομίζουμε…

Μαθητής: τίτλος τιμής

Κάθε μέρα, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, απαντάμε σε μια ερώτηση που δεν εκφράζεται συνειδητά:

Ποια/ος είμαι;

Φυσικά, δεν είναι τόσο απλή ερώτηση, ούτε εκφράζεται τόσο λιτά όσο την αντιλαμβάνεται ο επιφανειακός νους μας. Όμως, η πραγματικότητα είναι – έστω κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε – ότι την απαντάμε κάθε λεπτό της μέρας, με κάθε απόφαση που παίρνουμε. Και παίρνουμε χιλιάδες αποφάσεις μέσα σε μια μέρα… ακόμα κι όταν νομίζουμε πως «δεν μπορούμε να αποφασίσουμε», πως αμφιταλαντευόμαστε ανάμεσα σε δυο ή περισσότερες επιλογές.

Η επιτυχία δεν έρχεται όταν «ακολουθείς την καρδιά σου»

Όταν φτιάχνουμε μια θεωρία ή πεποίθηση, χρειάζεται να την αντιλαμβανόμαστε και από την "ανάποδη" για να μην περιορίζουμε τον εαυτό μας ζώντας ψευδαισθήσεις.

Είναι έντονη η προτροπή, "ακολούθησε την καρδιά σου ή τα όνειρά σου για να πετύχεις". Όμως, είναι πραγματικά αληθινό αυτό; Πού βρίσκεται η αλήθεια; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα όσο πιο αντικειμενικά γίνεται, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι μάλλον μοιάζει περισσότερο με "όνειρο θερινής νυχτός", παρά με την πραγματικότητα.

Όλοι θα έχουμε παραδείγματα γύρω μας – αν όχι από τον εαυτό μας, ανθρώπων που ακολουθούν την καρδιά τους, που ακολουθούν τα όνειρά τους, κι όμως βρίσκονται σε αφάνεια, στη φτώχεια, στο πουθενά. Η ιστορία του ανθρωπίνου γένους δε, διαθέτει άπειρα παραδείγματα του παρελθόντος. Άνθρωποι αφοσιωμένοι, απόλυτα εστιασμένοι, εντελώς δοσμένοι στο σκοπό τους, κι όμως έφυγαν από αυτόν τον κόσμο φτωχοί, ανώνυμοι και "μικροί"... ίσως, για να γίνουν "μεγάλοι" μετά θάνατον. Αυτό είναι το ζητούμενο; Δεν υπάρχει η λεγόμενη επιτυχία σε αυτό το επίπεδο και διάρκεια γήινης ζωής;

Γιατί δεν βλέπουμε το προφανές;

Παιχνιδιάρικη σοβαρότητα

Μια πρόσφατη εμπειρία – ή και πολλές μαζί – μου έδειξε για άλλη μια φορά πόσο οι άνθρωποι φοβούνται το παιχνίδι. Θέλουν να το ξεχωρίσουν από τη σοβαρότητα και αυτό αφαιρεί και την αξία του.

Διαπιστώνω πόσο εκπλήσσονται οι περισσότεροι όταν λαμβάνουν μια απάντηση ή μια δράση που δεν βρίσκεται μέσα στο πλαίσιο των αναμενόμενων ή των συνηθισμένων που έχουν μάθει να εισπράττουν. Εκεί διαπιστώνεις εύκολα τον πραγματικό άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από το ρόλο. Και συνήθως εμφανίζεται το φοβισμένο παιδί, που μόλις του έχουν πάρει το παιχνίδι του.

Σύνδεση Πνεύματος - Ψυχής

Ζούμε μέσα από τις πεποιθήσεις μας και για αυτό είναι δύσκολο να τις υπερβούμε και να υπερβούμε το εγώ.

Το εγώ ΕΙΝΑΙ ένα σύστημα, ένα κατασκεύασμα το οποίο έχουμε δομήσει με αναρίθμητες επαναλήψεις, οι οποίες καταλήγουν, μέσα από την εκπαιδευμένη εξειδίκευση, σε δόμηση, σε αποδόμηση, και σε αναδόμηση. Περνάμε ζωές ολόκληρες πιστεύοντας ότι ΕΙΜΑΣΤΕ οι πεποιθήσεις και το κατασκευασμένο εγώ μας.

Και το κάρμα; Πού ταιριάζει σε όλ’ αυτά; Όλα όσα ήμασταν, είμαστε, θα είμαστε, μεταλλάσσονται σε μια μεμονωμένη, αιώνια στιγμή, κατά την οποία καταφέρνουμε να επιτύχουμε τη σύνδεση Πνεύματος – Ψυχής και να ανυψωθούμε πάνω από το χρόνο και το χώρο, αλλά και την αποσπασματική αντίληψη/οπτική.

Γιατί γεννηθήκαμε;

Επειδή το θέλαμε!

Η Δύναμη της Aπελευθέρωσης

Ο μόνος τρόπος για να βιώνουμε πόνο είναι προκαλώντας πόνο στους άλλους. Ο Εαυτός μας ΠΑΝΤΑ εκδηλώνεται μέσω των άλλων.

Δεν συγχωρούμε ούτε ζητάμε συγχώρεση. Αυτό θα ήταν αναγνώριση μιας ψευδαίσθησης ως πραγματικότητα. Αυτός είναι ο τρόπος του εγώ.

Η μετατόπιση της συνείδησης δεν χρειάζεται συγχώρεση. Χρειάζεται διευρυμένη, σφαιρική αντίληψη, που περιλαμβάνει την χωρίς όρους αποδοχή, η οποία προσφέρει κατανόηση και το άνοιγμα του κέντρου της καρδιάς.


Χρειάζεται να διαλύσουμε την εικονική πραγματικότητα, μέσα από μια εντελώς ανοιχτή και απελευθερωμένη καρδιά, απελευθερώνοντας ταυτόχρονα και τον άλλον και τον εαυτό μας, από το δράμα που βιώνουμε ως πόνο.

Απλοϊκό; Μπορεί…

Ναι, είμαι απλός ή απλοϊκός άνθρωπος, όπως το θέτει κανείς. Πιστεύω και έχω δει στη ζωή μου, ότι δεν μπορούμε ή μάλλον δεν δικαιούμαστε να έχουμε άποψη για οτιδήποτε άλλο, αν δεν έχουμε καθαρή άποψη και ανάλογη πράξη και στάση ζωής στην προσωπική ζωή μας.

Τι σημασία έχει να κατηγορώ το γείτονα, «τους άλλους», την πολιτική, τα σκάνδαλα, τους Εβραίους, τους άνδρες, τις γυναίκες τους αεροψεκασμούς, τις μεταλλαγμένες τροφές και οτιδήποτε άλλο φαντάζει ένοχο στην μικρή αντίληψή μου, αν εγώ δεν έχω καταφέρει να ζω σε αρμονία με την ύψιστη Αρχή μου, αν δεν συμβιώνω σε αρμονία με τον Ανώτερο Σκοπό μου;

Δεν είναι θέμα γνώσης, την οποία μάθαμε όλοι να κυνηγάμε χωρίς τελειωμό από μικρά παιδιά. Είναι θέμα σοφίας, η σοφία αφορά την ίδια τη ζωή, αν ξέρουμε πώς να τη διαβάζουμε. Αλλά, δεν το μαθαίνουμε αυτό!

Τι ψάχνουμε, πώς και πού;

Ότι συμβαίνει είναι για το καλό μου. 

Ποιος μπορεί να το κρίνει; Ποια είναι τα εργαλεία που έχει για να το κρίνει;

Σίγουρα ο νους που κατατάσσει και κατηγοριοποιεί δεν φαίνεται να κατανοεί ούτε ν’ αποδέχεται ό,τι απειλεί την ίδια την ύπαρξη.

Όσο περισσότερο προσπαθούμε να ελέγξουμε και να κατευθύνουμε την προσωπική μας ζωή (γιατί δεν υπάρχει άλλη), άλλο τόσο φαίνεται να μην τα καταφέρνουμε.

Αρχίζουμε να τρέχουμε δεξιά και αριστερά, ψάχνοντας απαντήσεις, λύσεις, θεραπείες και τεχνικές, ώστε να γίνουμε «πιο ικανοί» να σταθούμε στο κέντρο της ζωής μας και να αισθανθούμε την αξία της ύπαρξής μας.

Ενδείξεις...

Να θίγεται το εγώ μου και να μην αντιδρώ.

Να αδικείται το εγώ μου και να μην με επηρεάζει.

Να θέλω παρορμητικά ν’ απαντήσω αλλά να αφήνω ακόμα το σπαθί στη θήκη του.

Να μη με καταλαβαίνουν και παρόλα αυτά να σιωπώ.

Να με αγνοούν και όμως Εγώ αν με βλέπω.

Ενδείξεις ότι αρχίζω να ενδυναμώνω.

Ενδείξεις ότι έχω εστιάσει την προσοχή μου σε ό,τι έχει πραγματικά σημασία.

Ενδείξεις ότι διαφυλάσσω την ενέργειά μου για όλα όσα αξίζουν.

Τολμάμε να γκρεμίσουμε τις ψευδαισθήσεις των παιδιών;

Πρέπει να πούμε στα νέα παιδιά την αλήθεια…

Ότι δεν θα βρουν «δουλειά».

Ότι η αφθονία δεν μπορεί να είναι υλική και να χαρίζεται στην προσωπικότητα δίχως το τίμημα του πνεύματος.

Ότι όλα όσα κάναμε στο παρελθόν ήταν ασυνείδητα και επιφανειακά.

Ότι χρειάζεται μαζί να επανεξετάσουμε τα πάντα απ' όσα θεωρούμε δεδομένα.

Ότι τα γρήγορα αυτοκίνητα και τα πολλά λεφτά δεν προσφέρουν ασφάλεια, ούτε αξία, ούτε ελευθερία.

Όταν απελπίζεσαι

(ίσως απευθύνεται περισσότερο σε όσους έχουν κυρίαρχο το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου τους)



Συμβαίνει ξανά και ξανά. Μπορείς πλέον ν’ αναγνωρίσεις το μοτίβο: αφιερώνεσαι αρχικά σε κάτι που θέλεις ολόψυχα και ολότελα. «Χάνεσαι» μέσα σε αυτό και η αίσθηση του χρόνου μπερδεύεται, ενόσω βυθίζεσαι με πάθος σε αυτό που κάνεις. Μετά, όσο ξαφνικά αφοσιώθηκες, άλλο τόσο αποτραβιέσαι από αυτό και «επιστρέφεις» στην «πεζή» πραγματικότητα.

Φαίνεται να μην μπορείς ποτέ να τελειώσεις κάτι που έχεις αρχίσει (κατ’ επιλογήν). Χάνεται ξαφνικά ο αρχικός ενθουσιασμός, εισχωρούν τα «φίδια» της αμφιβολίας και της αυτό-απόρριψης και ξαφνικά, έχεις την παρόρμηση να εγκαταλείψεις αυτό που υποθέτεις ότι σου στερεί το κέντρο της εστίασής σου. Προχωράς παρακάτω, μέχρι να συναντήσεις κάτι άλλο που θα τραβήξει την περιέργεια, τον ενθουσιασμό και το πάθος σου ή να τολμήσεις για άλλη μια φορά να καταπιαστείς με το ίδιο, μόνο και μόνο για να επαναλάβεις τη γνωστή διαδικασία, για άλλη μια φορά.

Γιατί όμως; Τι συμβαίνει;