Για όλα…

Ο πόλεμος των απολαύσεων, η ενοχή που κρύβεται.

Στη ζωή μου, δεν σταματάω να «δουλεύω»… καμιά στιγμή. Όμως δεν φαίνεται καθώς οι έννοιες δεν είναι πλέον οι ίδιες για μένα.

Γελάω με τις δήθεν «ανώτερες», «καλύτερες», «ωριμότερες» επιλογές μερικών, που κρύβουν το ψέμα που δεν βλέπουν, γνωρίζοντας πως η εικόνα μου μπερδεύει και δυσκολεύει πολλούς.

Συντροφικές (ερωτικές) σχέσεις

Γιατί οι συντροφικές σχέσεις δεν πετυχαίνουν;

Γιατί δεν είμαστε «ευτυχισμένοι μαζί»;

Επειδή φτιάχνονται με γνώμονα την ασφάλεια, όπως κι αν ξεκινάνε, όποιες κι αν είναι οι νοητικές μας προθέσεις. Στο βάθος κυνηγάμε την ασφάλεια, την απαλλαγή από το φόβο και το άγνωστο, αναζητώντας τη λύτρωση στον άλλον, στη σχέση.

Αυτή είναι η απλή, ευθεία απάντηση. Στην πράξη, τα πράγματα είναι πολύ πιο πολύπλοκα γιατί τίποτα απ’ όλα αυτά δεν φαίνεται ξεκάθαρα ή άμεσα.

Γιατί όμως, από την άλλη, οι συντροφικές σχέσεις είναι τόσο σημαντικές για μας;

Μέχρι το Πέταγμα

Όταν η άποψη μας βασίζεται σε γνώση άλλου, άρα δεν μπορούμε να τη στηρίξουμε με εμπειρία και δικά μας λόγια είναι δανεική και δεν έχει κανένα αντίκτυπο. Είναι κενή από ενέργεια. Απλά θρέφουμε το παιχνίδι της διαφωνίας /συμφωνίας των εγώ, χωρίς όμως να μετακινούμαστε και χωρίς να προσφέρουμε την ενέργεια της αυθεντικότητάς μας.

Κανένας νόμος δεν ισχύει αν τον έχουμε ξεπεράσει. Οι συμπαντικοί νόμοι υπάρχουν για καθοδήγηση. Οι νόμοι του κάθε επιπέδου της συνείδησης καταργούνται στο επόμενο επίπεδο. Όμως ο νους αντιλαμβάνεται κενό και χάος, που δεν υπάρχουν πραγματικά, απλά βρίσκεται η πραγματικότητα έξω /πέρα από το επίπεδο αντίληψής του.

Επιλεκτική παραμόρφωση της αντίληψης

Η ενέργεια που παίρνουμε είναι πολύ μεγαλύτερα από την ενέργεια που δίνουμε και αυτό δημιουργεί τεράστια ανισορροπία, που όμως δεν εντοπίζουμε και έτσι δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη.

Στην επιφάνεια της ζωής μας, στο επίπεδο του γραμμικού νου και των αισθήσεων, της ξεχωριστότητας και της απομόνωσης της αντίληψης, τα πράγματα φαίνονται ανάποδα: ότι δίνουμε πολύ περισσότερα απ’ όσα παίρνουμε πίσω, κι έτσι εξακολουθούμε να κυνηγάμε και να προσπαθούμε να «δικαιωθούμε», να λάβουμε.

Η ανισορροπία μεγαλώνει με κάθε δήλωση της πρόθεσής μας κι εμείς εξακολουθούμε να μην αντιλαμβανόμαστε.

Για την αποδοχή

Αποδέχομαι δεν σημαίνει συμβιβάζομαι, ανέχομαι αυτό που δεν συμφωνεί με τη δική μου ύψιστη αλήθεια, την οποία είμαι διατεθειμένη να ψάχνω και να επανεξετάζω κάθε στιγμή.

Αποδέχομαι δεν σημαίνει υπομένω, υποτιμώντας τον εαυτό μου και τις δικές μου ανάγκες, τις οποίες αναγνωρίζω μέσα από τις πεποιθήσεις μου.

Αποδέχομαι δεν σημαίνει πως συμφωνώ και επηρεάζομαι από την άποψη και την ανάγκη σου, τα οποία εκτιμώ και λογαριάζω με ισότιμο σεβασμό με τα δικά μου.

Όλη η ζωή μας ένα καρναβάλι

Κάθε έθιμο σίγουρα έχει την αξία του, καθώς περνάμε από την εμπειρία της ζωής μας. Όμως όταν αρχίσει να γίνεται συνήθεια που ακολουθούμε μηχανικά, επειδή απλά «είναι καθιερωμένη», τότε αρχίζει, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε να λειτουργεί εναντίον μας. Όχι εναντίον της εικόνας μας, της κοινωνικής μας προσωπικότητας, μα εναντίον της συνειδητότητας, που έχουμε ξεχάσει πως είμαστε.

Κάθε χρόνο τα ίδια…

Μάσκες, στολές, πάρτι, παρελάσεις, ρύπανση, ψευδαισθήσεις, όμως εμείς συνεχίζουμε. Έχουμε ο καθένας μας τη δική του λογικο-συναισθηματική δικαιολογία που ενισχύουμε τις πρόσκαιρες κοινωνικές απολαύσεις μας.

Ο Σκοπός

Πολλοί διαβάζουν τα άρθρα μου, κάποιοι συστηματικά… Όμως το ποιοι κατανοούν πραγματικά, φαίνεται από την απουσία σχολίων, από το φόβο της συμμετοχής, από την ασφάλεια της απομόνωσης της σκέψης και την προτίμηση της αποφυγής της ευθύνης.

Το νόημα των άρθρων, βρίσκεται στη σύνθεσή τους, καθώς όλα τα θέματα ξανάρχονται, όλα αλλάζουν νόημα σε κάθε κύκλο και όλα επεκτείνονται, καθώς δεν αποτελούν «τέλος»

Ο φόβος δεν σου εξηγεί, παρεξηγεί τα λόγια μου κι εσύ νομίζεις πως καταλαβαίνεις.

Η θεραπεία είναι μέσα σου

Πάντα είμαστε ακριβείς, στην ώρα μας, εκεί που θέλουμε να είμαστε. Τα πάντα αλλάζουν όταν αρχίζουμε να το γνωρίζουμε αυτό και να το βιώνουμε σε πραγματικό χρόνο.

Είναι αναγκαίο να κάνουμε κύκλους, ενόσω συσσωρεύουμε τη δύναμή μας, ενόσω αποκτούμε επίγνωση, τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε, ενόσω μαθαίνουμε βιωματικά.

Ο φόβος μάς δείχνει. Κάποτε θα οριστεί ως «θετικό» συναίσθημα, προτού αφαιρέσουμε όλες τις κατατάξεις.

Αληθινοί, Αθέατοι Μαχητές

Είναι πολλοί αυτοί που εργάζονται αθόρυβα, που δεν φαίνονται πουθενά παρά μόνο εκεί συγκεκριμένα που μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικά, ακολουθώντας την καρδιά τους, το πάθος τους. Πόση αλήθεια εσωτερική δύναμη χρειάζονται για να το κάνουν αυτό με αφοσίωση, επιμονή και χωρίς τις συνηθισμένες απολαβές;

Αυτό, ως συνειδητοποίηση, σε αντιπαράθεση με την τρέλα που κυκλοφορεί άφθονη γύρω μας. Στην άλλη πλευρά της όχθης, η παραπλάνηση σε όλο της το μεγαλείο, που η συλλογική συνειδητότητα ακόμα στηρίζει και καλεί σε υλοποίηση.

Πικρές αλήθειες

Μερικές φορές τα άρθρα γίνονται «προσωπικά» ή πάντα...

Αφού το παρόν blog χρησιμεύει μόνο για να εντοπίζει την αλήθεια μας, να ψάχνει την ουσία, να βοηθάει τον Ανθρωπισμό μας να εκδηλώνεται, όπως και όπου μπορεί.

Είναι μια προσωπική «δουλειά», που δεν έχει αφέντες, δεν αντιπροσωπεύει τίποτα και κανέναν πέρα από την Αλήθεια και την ατομική έκφραση του συνειδητού Ανθρώπου.

Συχνά, κόντρα στο κατεστημένο και τις περισσότερες φορές απρόβλεπτο και ενοχλητικό, συνεχίζει την πορεία του, όπως ορίζει η Καρδιά κάθε φορά, χωρίς στρατηγικές και κρυμμένες προθέσεις. Απλά, αληθινά και συχνά τολμηρά!

Τελευταία φαίνεται να δυσαρεστείται αρκετός κόσμος και αυτό μπορεί να είναι μόνο θετικό, όταν συνοδεύεται από συνεχή επαγρύπνηση, που δεν αφήνει τον εγωισμό να φουντώνει και νέα (ψεύτικα) λάβαρα να υψώνονται, πάνω από τον Άνθρωπο.

Τα λάθη μας

Έχει κουραστεί τόσο πολύ αυτός ο κόσμος από την επανάληψη, που αλλάζει απλά ένδυμα, μα παραμένει επανάληψη. Και όμως επιμένουμε να θεωρούμε πως «μαθαίνουμε από τα λάθη μας». Πιο φανερό δεν γίνεται, ότι αυτό, απλά δεν είναι αλήθεια!

Ακούω ανθρώπους συχνά να μου λένε, «βλέπω πολλά, αναγνωρίζω τα λάθη μου…» και εκεί σταματάω να ακούω. Γιατί εκεί, έχουν σταματήσει να βλέπουν.

Μα πώς μπορείς να μάθεις από κάτι που το έχεις ονομάσει «λάθος» και με αυτή τη δήλωσή σου ν' αποδεικνύεις πως δεν έχεις καταλάβει ούτε στο ελάχιστο το νόημα της ζωής, το λόγο της ύπαρξής σου;

Εμπιστεύσου την Καρδιά σου

Έρχεται μια στιγμή, μετά από όλο το «κατέβασμα» της πληροφόρησης που έχουμε ψάξει και βρει, που μόνο η Καρδιά μας είναι ικανή να μας πει την αλήθεια, πέρα από κάθε ψευδαίσθηση, πέρα από κάθε σύγχυση. 

Όμως την Καρδιά την μιμείται εύκολα ο απατηλός νους. Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε τη διαφορά, όταν τόσο συχνά έχουμε μπερδέψει το ένα με το άλλο;

Δεν υπάρχει κανείς και τίποτα «εκεί έξω» που μπορεί να σου δείξει την αλήθεια. Δεν υπάρχει κανένα ποσοστό πληροφόρησης που μπορεί να σου αποκαλύψει, την δική σου Καρδιά, που είναι το ισοδύναμο της Ψυχής, του Πνεύματος, της Συνειδητότητας και του Εγώ, όλα σε ένα. Τελικά, θα χρειαστεί να προχωρήσεις πολύ πέρα από κάθε επηρεασμό, κάθε πληροφορία και να παραμείνεις μόνος, ατάραχος και αγνός. Όταν τελικά το έχεις θελήσει και κατακτήσει αυτό, εκεί, θα συναντήσεις την Καρδιά σου.

Ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι

Διαπιστώνω τις τελευταίες μέρες έναν άλλον – ακόμα έναν – κρυμμένο κόσμο, που η ανάδυσή του είναι για άλλη μια φορά αποκαλυπτική.

Πίσω από το φαίνεσθαι, τα μεγάλα λόγια και τις «θετικές» ανταλλαγές, κρύβεται ένας αδιόρατος φόβος που επηρεάζει «επικίνδυνα» όποιους δεσμεύει. Ο φόβος των ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων!

Είναι καλά κρυμμένη φοβία, δεν φαίνεται πουθενά στην επιφάνεια. Δεν αποκαλύπτεται εύκολα. Αλλά είναι τεράστια σκεπτομορφή, που δημιουργεί πραγματικότητες και δηλητηριάζει τις καρδιές των ανθρώπων, χωρίς να το αντιλαμβάνονται.

Στο μέλλον…

Δεν θα έχουμε την ανάγκη να σκεφτόμαστε μόνοι μας, απομονωμένοι από τους άλλους.

Δεν θα έχουμε την ανάγκη να διατηρούμε μυστικά ενοχοποιώντας τον εαυτό μας και κατηγορώντας άλλους.

Δεν θα είμαστε πρόθυμοι να ανεχόμαστε οτιδήποτε δεν αποτελεί αρμονία για όλους, γιατί θα είμαστε πρόθυμοι να το αλλάξουμε, επαναφέροντας την αρμονία.

Δεν θα έχουμε προσωπικές ανάγκες, που δεν επιτρέπουμε στους άλλους, τους οποίους θα έχουμε αναγνωρίσει ως ισότιμα κομμάτια του Ενός.

Θα προσφέρουμε με διάκριση του επιπέδου της συνειδητότητας, όμως απόλυτα αφοσιωμένοι στον κοινό σκοπό που διακρίνουμε πέρα από τα φαινόμενα.

Δυαδικά Πλασμένος

Έρχεται μια στιγμή, που πρέπει να τα αφήσεις όλα πίσω σου. Όλα όσα έχεις κατακτήσει, έχεις μάθει και έχεις λειτουργήσει. Αισθάνεσαι ασφάλεια εκεί και είναι δύσκολο να το κάνεις… έως αδύνατον. Αρχίζεις να προσπαθείς να διαπραγματεύεσαι…

Δεν χρειάζεται να τα απορρίψεις ΟΛΑ. Μπορείς να κρατήσεις κάποια, λες στον εαυτό σου, κι ασυνείδητα ταξινομείς. Ασυνείδητα, έχεις επίσης επιστρέψει σε αυτά που έχεις και δεν σου αρέσουν ή σε πονάνε, συνεχίζεις να μπερδεύεσαι, να ρωτάς χωρίς να παίρνεις απαντήσεις, να παραμένεις σε ένα «χώρο» όπου η επιθυμία και η βούλησή σου δεν διευκρινίζονται.

Λειτουργείς όμως, χωρίς να το καταλαβαίνεις, από ένα περιορισμένο επίπεδο του νου σου, που σου παρουσιάζει την πραγματικότητα «εκεί έξω», που συνεχίζει να σε πλανεύει, όσα κι αν πιστεύεις πως ξέρεις, που ακόμα αντιλαμβάνεται τον κόσμο διαχωρισμένο σε «εσένα» και τους «άλλους», τους «κακούς» και τους «καλούς». Δυαδικά πλασμένος, μην περιμένεις να ενοποιήσει εσένα ή τον κόσμο σου.

Ο αόρατος εχθρός σου

Η προσπάθεια, η δυσκολία, το αφύσικο, το βάρος να κατηγορείς τον εαυτό σου, δεν σε βγάζει πουθενά. Δεν διορθώνεις τα πράγματα. Κοιτάς, με ένα «αυτιστικό» τρόπο τον εαυτό σου, τη ζωή σου, το παρελθόν σου, με την ελπίδα, αφενός να τον δικαιολογήσεις για την ανικανότητα και την αναποτελεσματικότητα του, αφετέρου να βρεις κάποια λύση στο αδιέξοδο ή το πρόβλημα, που δεν λέει να εξαφανιστεί ή να αλλάξει.

Όλο αυτό αρέσει στην «τετράγωνη λογική» σου, που ισχυροποιεί τις θέσεις της, ανεβάζει την ένταση μέσα σου και χτίζει «τούβλο – τούβλο» την ελλειμματική, εικονική πραγματικότητα που αντιλαμβάνεσαι και ζεις: την μόνη πραγματική για σένα! Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σε αμφισβητήσει. Άλλωστε, το κάνεις μόνη σου αυτό άπταιστα! Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να αμφισβητήσει την πραγματικότητα που προβάλλεις και ταυτόχρονα ζεις.

Ας μιλήσουμε για το φαγητό

….το φλέγον θέμα της σύγχρονης εποχής, μιας που φοβόμαστε το σώμα μας και παραμένουμε θύματα των ορέξεων, των ενστίκτων και των πεποιθήσεών μας.

Αμέτρητες καμπάνιες, μέθοδοι διατροφής, ιδέες και κινήματα, που περισσότερο δεσμεύουν παρά απελευθερώνουν συνειδήσεις…Βιολογικά, ωμά, γενετικά τροποποιημένα, τυποποιημένα, κρεατοφαγία, χορτοφαγία, δεν έχει σημασία, όλα στο ίδιο καλάθι ανήκουν.  Γιατί; Μα γιατί επιμένουμε να ορίζουμε την ύλη ως δημιουργό της πραγματικότητάς μας και να ενισχύουμε πεποιθήσεις που μας θέλουν θύματα και όχι δημιουργούς.

Δεν Θέλω!

Δεν θέλω να εντάξω κανένα παιδί στην κοινωνία! Θέλω να μεγαλώσουν υγιή παιδιά, με καθαρό μυαλό και ανοιχτή καρδιά, που θα αλλάξουν την κοινωνία και θα δημιουργήσουν ένα διαφορετικό κόσμο. Αν η «ένταξη» είναι ο σκοπός και η ελεύθερη δημιουργία πέρα από πλαίσια περιοριστικά είναι παράνομη, τότε επιλέγω να είμαι παράνομη.

Δεν θέλω άλλες επαναλήψεις γνώριμων πεδίων, που προσπαθούν να αναβιώσουν, μέσα από έλλειψη φαντασίας και στεγνής μοιρολατρίας.

Δεν θέλω να ανήκω σε κανένα κίνημα αναβίωσης, κανένα ψέμα που θέλει τη ζωή να λειτουργεί ανάποδα και προάγει το μίσος και την έχθρα. Δεν θέλω να υποστηρίζω οτιδήποτε προσπαθεί, είτε άμεσα είτε πλαγίως, να στερήσει το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου, την ελευθερία της δημιουργικής έκφρασης.

Πώς μαθαίνουμε

Μαθαίνουμε βιωματικά… με κανένα άλλο τρόπο. Όμως ελάχιστα κατανοούμε τι σημαίνει αυτό και πώς να ελέγχουμε αυτόν τον βιωματικό τρόπο μάθησης συνειδητά.

Όσο δε αυτή η ασυνείδητη βιωματική διαδικασία εδραιώνεται, από πολύ νωρίς στην παιδική ηλικία, τόσο δυσκολότερο γίνεται να αντιστραφεί αργότερα. Ο λόγος δεν είναι επειδή δεν μπορούμε να το κάνουμε, αλλά όσο παράδοξο και αν ακούγεται, ο πραγματικός λόγος είναι ότι δεν θέλουμε ουσιαστικά!

Μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε με ένα συγκεκριμένο, γραμμικό, επιφανειακό τρόπο, καθώς εισερχόμαστε στην υλική πραγματικότητα, ο οποίος εδραιώνεται εύκολα σε όλα τα επίπεδα και τους τομείς: στο οικογενειακό περιβάλλον, στην κοινωνία, στο σχολείο, στις σχέσεις μας, παντού.

Εκτός Ορίων

Οι άνθρωποι φοβούνται να βρίσκονται «εκτός ορίων»: να υπάρχουν αυθεντικοί, απρόβλεπτοι, καινούργιοι, κάθε στιγμή, στη ζωή τους. Το φορτίζουν όλο αυτό με σενάρια επιστημονικής φαντασίας, που συμπεριλαμβάνουν τα τέρατα, τις σκοτεινές δυνάμεις, όλα όσα εκπαιδεύτηκαν να φοβούνται και να καταλογίζουν στον εαυτό τους.

Προσπαθούν απεγνωσμένα να διατηρήσουν τα όρια, να υπάρχουν προβλέψιμοι, οι ίδιοι, «σταθεροί», όπως όρισαν ότι θέλουν να αντιλαμβάνονται «τον εαυτό τους»… ουσιαστικά το κατασκεύασμα που έκλεισαν σε συγκεκριμένες ιδιότητες, πεποιθήσεις και πρακτικές, που τους εξασφαλίζει το γνώριμο, το οικείο, το ασφαλές της «γνώσης».