Για τη Σοφία…

Η μικρή μου κόρη με έχει ρωτήσει αρκετές φορές, «μαμά, τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» Δυσκολεύτηκα να της απαντήσω και ακόμα δεν της έχω δώσει μια ευθεία απάντηση… μέχρι τώρα, που όλα αρχίζουν να συνθέτονται μέσα μου.

Αρχικά, πρόσεξα τη δυσφορία μέσα μου καθώς με ρωτούσε, ενώ ο νους μου προσπαθούσε απεγνωσμένα να βρει λογική στην ερώτησή της. ΟΤΑΝ μεγαλώσω; Δεν έχω μεγαλώσει ακόμα; Μα είμαι σχεδόν 50! Έχω ήδη αποφασίσει τι θέλω να κάνω…. ΝΑ ΚΑΝΩ… ο νους ερμηνεύει το «τι θέλεις να ΓΙΝΕΙΣ» ως «τι θέλεις να ΚΑΝΕΙΣ»! Οπότε, το εγώ υποθέτει, με μεγάλη δυσφορία πάλι, «δεν έχω ήδη κάνει αρκετά, δεν κάνω αρκετά»; Αλλά ακόμα και όταν συνειδητοποιώ όλ’ αυτά, η απάντηση ακόμα μου διαφεύγει. Έχω μάθει να μην προσπερνώ με «ελαφριά καρδιά», καμία ερώτηση της κόρης μου…

Σήμερα το πρωί, μετά από καταιγισμό σκέψεων, εικόνων και επιγνώσεων, τελικά μου δόθηκε η απάντηση (και πολλά άλλα μαζί της). Έτσι έρχονται όλα… με ένα κατακλυσμιαίο τρόπο, και τότε ο νους έχει την απίστευτη δουλειά να προσπαθήσει να βάλει «τα πάντα» σε γραμμική, δομημένη, κατανοητή, λεκτική διάταξη. 

…………..

Η υποκρισία της καταπολέμησης των εθισμών

…γιατί δεν μπορούμε να σταματήσουμε κανένα εθισμό

Κάθε φορά που αρχίζω να γράφω, αισθάνομαι μια πραγματική πρόκληση να καταφέρω να διατυπώσω κάθε σκέψη, επίγνωση και εικόνα που βρίσκονται στο μυαλό μου, λεκτικά. Και κάθε φορά συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι αδύνατον. Υπάρχουν τόσες οπτικές και επίπεδα σε κάθε θέμα, που έχω καταλήξει ότι τα άρθρα μπορούν να χρησιμεύουν μόνο ως έναυσμα, για να βοηθήσουμε τη διαφοροποίηση της σκέψης μας.

Οι εθισμοί είναι ένα τεράστιο θέμα που αφορά όλους μας καθώς όλοι, λίγο έως πολύ, παγιδευόμαστε στον έναν ή στον άλλο εθισμό. Οι οποιεσδήποτε πληροφορίες παραμένουν γενικές, ενώ ο καθένας χρειάζεται να εισχωρήσει βαθιά στον εαυτό του.

Πώς διαχειριζόμαστε τη σιωπή;

Όταν υπάρχει σιωπή στο εξωτερικό επίπεδο, στις σχέσεις μας, στις επικοινωνίες μας, τότε είναι ώρα να αποδεχτούμε και να πάμε εσωτερικά, διευρύνοντας τη συνειδητότητά μας.

Η σιωπή παρερμηνεύεται από το εγώ. Θέλοντας να γνωρίζει, θα καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα, τα οποία είναι πάντα περιοριστικά, ό,τι κι αν έχει να πει.

Όταν αντιμετωπίζουμε τη σιωπή (απουσία), έχει έρθει η στιγμή να εστιαστούμε στον δικό μας εαυτό και να απελευθερώσουμε οποιεσδήποτε επιβαλλόμενες «σιωπές», οποιεσδήποτε αποσυνδέσεις. Είναι η ώρα να αναγνωρίσουμε δικές μας πεποιθήσεις και φοβίες, συγκεκριμένα, και να τις αποδεχτούμε, γιατί είναι μέρος τους ποιοι είμαστε.

Πέρα από το "φυσιολογικό"...

Σε στιγμές πολύ τραγικές, χρειάζεται μια γερή δόση αυθεντικού χιούμορ και τη διάθεση να ρισκάρεις τα πάντα!

Περίεργο και όμορφο μαζί, μού φαίνεται, το πώς μπορούμε να έχουμε τόση όρεξη, τόσο πάθος, τόσο έρωτα, τόση διάθεση για αυθεντική δημιουργία, όταν όλα φαίνεται να γκρεμίζονται, ν’ αποσυντίθενται. Δυο εντελώς διαφορετικές και αντίθετες πραγματικότητες, που παλεύουν η μια με την άλλη να εκφραστούν.

Κι όμως, υπάρχει και ένας "άλλος" Εαυτός... ακίνητος, παρατηρητής, μετέχων μα και καθοδηγητής...

Μικρές και μεγάλες αλήθειες

Ανα διαστήματα ανεβάζω σε διάφορους διαδικτυακούς χώρους μικρές αναλαμπές διείσδεισης της πραγματικότητας, που δεν γίνονται άρθρα αλλά αξίζουν

Η διαδρομή Μας

Η διαδρομή του blog είναι και μια διαδρομή προς τον Εαυτό μου παράλληλα. Χωρίς να με απειλεί η οποιαδήποτε διαφοροποίησή μου από προηγούμενες θέσεις και πεποιθήσεις μου, θέλω να αφήνω τα προηγούμενα άρθρα να υπάρχουν γνωρίζοντας ότι έχουν κάτι να προσφέρουν στον κάθε τολμηρό αναζητητή που ψάχνει την ουσία μέσα του.

Εστιαζόμενοι στο στόχο, πολλές φορές χάνουμε τη μαγεία της διαδρομής. Έχω αισθανθεί πολλές τέτοιες στιγμές μαγείας στη διαδρομή μου, για να μπορώ να υποτιμώ ή να υποβιβάζω το ταξίδι μου. Ένας από τους στόχους αυτού του χώρου, και του «Κύκλου Σύνθεσης Εαυτού» (http://synthesieautou.blogspot.gr/p/blog-page_7.html) είναι να εμπνεύσω και σε σας αυτή την ουσία, στο Είναι σας.

Βάσει εκπαίδευσης, πιστεύετε ότι αν πάρετε τη ματιά σας από το στόχο σας, αυτός θα εξαφανιστεί. Παλαιότερα θα σας έλεγα ότι μόνο αν εστιάζεστε στο εδώ και τώρα, αν αφοσιωθείτε στο παρόν σας, θα καταφέρετε όχι μόνο να πετύχετε το στόχο σας αλλά και να απολαύσετε τη διαδρομή προς αυτόν. Και για πολλούς από σας, αυτό το βήμα είναι ακόμα αναγκαίο να γίνει κατανοητό βιωματικά και όχι θεωρητικά, γιατί δεν μπορείτε να προχωρήσετε στο επόμενο βήμα, όταν υπάρχουν άγνωστες πτυχές (βιωματικά) του Εαυτού σας.

Εγωιστική σκέψη και Ευθύνη

Το πρόβλημά μας είναι ότι σκεφτόμαστε ακόμα εντελώς εγωιστικά. Και το «εγωιστικά» σημαίνει πολύ συγκεκριμένα: φοβικά, ενοχικά και με άγνοια. Αυτό έχουμε εκπαιδευτεί να κάνουμε, αυτό συνεχίζουν να λειτουργούν οι περισσότεροι.

Όπου κι αν πας σήμερα, ακούς ανθρώπους να παραπονιούνται, να φοβούνται, να θυμώνουν και να κατακρίνουν «το σύστημα» που «τους κατάντησε» επαίτες και δανειστές της ζωής τους. Δε λέω ότι δεν έβαλαν κάποιοι επιτήδειοι το χεράκι τους, μα είναι τόσο φανερό πια ότι οι περισσότεροι λειτουργούν σαν φοβισμένα ποντίκια που κρύβονται στην κρυψώνα τους, μήπως τους χτυπήσει καμία επιπλέον αδέσποτη κεραμίδα στο κεφάλι.

Γιατί αρνούμαι να διδάξω τα μικρά δυσλεκτικά παιδιά

Κάποια στιγμή μελλοντικά, όλο το σκηνικό που αφορά την εκπαίδευση, τη δυσλεξία, την κατανόησή μας για τις λειτουργίες του εγκεφάλου θα αλλάξει, αλλάζοντας οι άνθρωποι. Μέχρι τότε, όσοι έχουμε αντιληφθεί κάποια πράγματα, οφείλουμε να εκθέτουμε την αλήθεια μας και να δίνουμε περισσότερες επιλογές σε όσους είναι έτοιμοι να ακούσουν.

Είναι τεράστια η πλάνη που έχει καθιερωθεί, ότι τα δυσλεκτικά παιδιά δεν μπορούν να μάθουν, ότι δυσκολεύονται, ότι αδυνατούν να εκφραστούν γραπτώς. Όλα όσα παρουσιάζονται ως δυσκολία, αδυναμία, ανικανότητα και εντοπίζετε στα παιδιά σας είναι τα αποτελέσματα της άγνοιας της δικής σας και του εκπαιδευτικού συστήματος που υποστηρίζετε με τη συμμετοχή και τη συμμόρφωσή σας.

Συνειδητοποιήστε ότι τα «δυσλεκτικά παιδιά» σας είναι ένα δώρο που σας έχει δοθεί για να καταφέρετε να κατανοήσετε τον Εαυτό σας καλύτερα και να δείτε την πραγματικότητα με άλλη, εντελώς νέα ματιά. Ό,τι κι αν κάνετε, ό,τι κι αν προσπαθήσετε, δεν θα καταφέρετε να τα κάνετε να υποταχθούν στο σύστημα σκέψης που υπηρετείτε. Δείτε το ότι δεν εξυπηρετεί κανέναν πια και ετοιμάζεται να γκρεμιστεί ολοκληρωτικά για να γεννηθεί το καινούργιο.

Αποδοχή των πεποιθήσεων. Ο δρόμος προς τον Εαυτό

γράφει ο Αλκιρέας

Τις τελευταίες μέρες, μετά την ολοκλήρωση των άρθρων που σχετίζονται με τις πέντε λειτουργικές πληροφορίες-αρχεία της ψυχής μας, έμεινα λίγο για να παρακολουθήσω τον αντίκτυπο που είχαν μέσα σας, αφουγκραζόμενος τις αλληλεπιδράσεις σας με όλη αυτή την πληροφορία… Κάποια στιγμή επίσης έμεινα να παρατηρώ και καταστάσεις που προέκυψαν, οι οποίες για μερικούς ήταν σχεδόν βιωματικές… Σε λίγες από αυτές μάλιστα αποφάσισα να συμμετέχω κι εγώ με σχόλια και σε άλλες πάλι άφησα να εξελιχθούν μονάχα με το δικό σας τρόπο… Ένα τρόπο και μια αλληλεπίδραση που άρχισε να δείχνει τη μικρή σπίθα της διαφοράς στην γενικότερη αντίληψη περί ψυχολογίας και συμπεριφοράς μας… Μιας συμπεριφοράς τόσο σε σχέση από τους άλλους προς εμάς, όσο και από εμάς προς τους άλλους…

Εσύ και Εγώ

Ξεκινάω από το ότι «τίποτα δεν είναι λάθος» και ότι «όλα έχουν λόγο ύπαρξης». Δεν υπάρχει δηλαδή μια σωστή άποψη και μια (ή πολλές) λανθασμένη άποψη. Αυτό θα ήταν βολικό και σίγουρα θρέφει το εγώ, αλλά απλά δεν είναι αλήθεια.

Πιο απλά, αν εγώ έχω μια Α άποψη και εσύ έχεις μια Β άποψη και έχουμε συναντηθεί (είτε προσωπικά είτε διαδικτυακά), τότε έχω κάτι να σου δώσω και έχεις κάτι να μου δώσεις, μέσα από την ατομικότητά μας και όχι την απόρριψη αυτής. Περίεργο, όμως ο εκπαιδευμένος μας νους δεν το κατανοεί αυτό.

Έχουμε συνηθίσει στην πρακτική να προσπαθούμε να πείσουμε ο ένας τον άλλον χωρίς ουσιαστικά να ακούμε (ακούμε μόνο με ανοιχτό και όχι κολλημένο μυαλό), να απορρίπτουμε, να επικρίνουμε, να αγνοούμε, να επιβαλλόμαστε. Πάγιες, όμως ξεπερασμένες πρακτικές, ενώ το καινούργιο ακόμα δεν διαφαίνεται καθαρά, γιατί είναι η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας...

Η αθωότητα της ειλικρίνειας

Ποτέ δεν είναι αργά για να θυμηθούμε την αθωότητά μας και δεν χρειάζονται πολλά πολλά.

Η σπουδαιότερη, για μένα, ιδιότητα του να είσαι παιδί, είναι να βλέπεις τα πάντα με δέος και να τολμάς να κάνεις απλές ερωτήσεις. Όταν θέλεις να γνωρίσεις κάτι, να μάθεις, απλά ρωτάς, όποιον κι αν έχεις απέναντί σου, όπως κι αν φανείς τολμώντας της ερωτήσεις.
Έχω αντιληφθεί, δουλεύοντας με ανθρώπους κάθε ηλικίας, ότι ένας από τους κυριότερους λόγους που οι άνθρωποι γερνούν και υποφέρουν είναι γιατί έχουν σταματήσει να θέτουν απλές, άμεσες, αθώες ερωτήσεις.

Οι ενήλικες, πιο συχνά κάνουν ερωτήσεις για να επιβεβαιώσουν αυτά που ήδη ξέρουν ή νομίζουν πως ξέρουν. Αυτή είναι μια πολύ διαφορετική συμπεριφορά/λειτουργία, από την παιδική αθωότητα, η οποία ζητά παθιασμένα να μάθει. Όταν ο νους είναι απασχολημένος να κατηγοριοποιεί, να υποθέτει, να φτιάχνει πραγματικότητες, πιστεύοντας ότι είναι συμπαγείς και αδιαπραγμάτευτα δομημένες, οι απαντήσεις δεν γίνονται κατανοητές ή απορρίπτονται από το εγώ, ενώ οι συζητήσεις είναι πάντα «κλειστές», οδηγώντας σε στασιμότητα και επιπλέον διάσπαση.

Λόγια απλά και σταράτα

Πόσο δύσκολο είναι να βγούμε από τους τρόπους που έχουμε μάθει να σκεπτόμαστε και να λειτουργούμε;

Γιατί να το κάνουμε;

Πώς είμαστε παγιδευμένοι εν αγνοία μας;

Το έχω γράψει πολλές φορές, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, αλλά διαπιστώνω ότι κάποια πράγματα ακόμα δεν έχουν γίνει κατανοητά, τουλάχιστον σε συλλογικό επίπεδο. Δεν μπορείς να προχωρήσεις στο «γυμνάσιο» αν δεν έχεις ακόμα κατακτήσει το «δημοτικό», όπου μπαίνουν οι βάσεις για την μετέπειτα πορεία σου. Γιατί δεν γίνεται κατανοητό και αποδεκτό αυτό;

Η εξήγηση είναι τόσο απλή και φανερή, που αδυνατούν πολλοί να την εντοπίσουν και να την παραδεχθούν. Παρασυρόμαστε από τη μορφή και την επιφάνεια της πραγματικότητάς μας.

Γιατί οι άνθρωποι δεν μιλάνε;

Δεν αναφέρομαι στους θρασείς αντιρρησίες σε ό,τι κι αν διαβάσουν ή ακούσουν που δεν ανταποκρίνεται στη δική τους δομημένη θεώρηση ζωή. Δεν αναφέρομαι ούτε στους «εξυπνάκηδες» που θέλουν να κάνουν επίδειξη πληροφορίας (θεωρητικά, γιατί η προσωπική στάση ζωής τους παραμένει πάντα αθέατη), διεκδικώντας αξία και εγωιστικό όφελος, χωρίς ουσιαστικά να κατανοούν βαθύτερα αυτό που λένε.

Αναφέρομαι στους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους – εμένα και εσένα – που προσπαθούν να ζήσουν απλά τη ζωούλα τους, να λύσουν τις προσωπικές, πρακτικές, υπαρξιακές τους απορίες, να μάθουν πέντε πράγματα ώστε να λειτουργούν ουσιαστικά την καθημερινότητά τους και τέλος να θεραπεύουν τον εαυτό τους και αυτούς που αγαπούν από τα δεινά τους (σωματικά – ψυχολογικά – νοητικά).

Τολμώντας την αποδόμηση

Η αποδόμηση της ταυτότητας είναι πλέον αναπόφευκτη.

Όλα όσα νομίζουμε, πιστεύουμε ότι είμαστε, θα πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό της έκφρασης του αληθινού Είναι μας.

Πώς όμως να συμβεί όταν όλες οι έννοιες έχουν διαστρεβλωθεί, όταν το μόνο που εμπιστευόμαστε είναι το νου που δημιούργησε την ταυτότητά μας αρχικά;

Οι άνθρωποι όλοι δεν είναι όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ή όπως τους βλέπουμε και μας αρέσει να τους τοποθετούμε. Χρειάζεται «απλά» να αναλάβουμε την ευθύνη να εξετάσουμε τη δική μας όραση, την δική μας κατανόηση και τοποθέτηση των πάντων, έτσι όπως έχει καταχωρηθεί και βολεύει το δομημένο μας εγώ.

Πεποιθήσεις. Το «τείχος» πριν τον Ανώτερο Εαυτό

γράφει ο Αλκιρέας

Εδώ και αρκετά χρόνια, σχεδόν από παιδάκι, ακούω σε συζητήσεις με συμβουλές προς άλλους, τη φράση «να είσαι ο εαυτός σου». Στην αρχή, δυσκολευόμουν να αντιληφθώ τι θέλουν να πούν με αυτό, μιας και καταλάβαινα-αισθανόμουνα, ότι σε όσους απηύθυναν αυτή τη φράση, εκείνοι εξακολουθούσαν να κάνουν, ότι έκαναν και πριν, χωρίς κάποια εμφανή αλλαγή στη συμπεριφορά τους. Οι περισσότεροι μάλιστα, ρωτούσαν εκνευρισμένα «τι θες να πεις; Τι κάνω δηλαδή που δεν είμαι ο εαυτός μου;». Διαβάζοντας όμως τη φράση «γνώθι σ’ αυτόν» στο ιερό των Δελφών, κατανοούσα ότι πρόκειται για κάτι αρκετά σημαντικό. Για το λόγο αυτό άρχισα να ψάχνω, να ρωτάω, και να ενημερώνομαι για αρκετά χρόνια.

Με τον καιρό όμως, άρχισα να αντιλαμβάνομαι, ότι όσοι ασχολούνταν επαγγελματικά με το αντικείμενο της αυτοβελτίωσης, είτε αυτοί ήταν ψυχολόγοι, ψυχίατροι ή δάσκαλοι εναλλακτικών ομάδων, έλεγαν και σημείωναν κάτι απ όλα, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία του πράγματος. Το αποκορύφωμα όλων ήταν όταν εισχώρησα για ένα διάστημα στις ομάδες του Osho… Μεγάλο πανηγύρι… Για μένα τουλάχιστον, πραγματικά, ήταν σαν να έμπαινα ξαφνικά σε νηπιαγωγείο, την ώρα που η δασκάλα είχε πάει ξαφνικά στην τουαλέτα και τα είχε αφήσει μόνα τους... Ήταν πραγματικά σκέτο case study. Κάθε μέρα ήταν υπόθεση εργασίας. Θα ήθελα να μιλήσω για αυτή μου την εμπειρία σε άλλο άρθρο, ήταν όμως τελικά, οι στιγμές που με βοήθησαν να αντιληφθώ αυτό που έψαχνα, με τον μαθηματικό τρόπο της έννοιας «εις άτοπον απαγωγή»…

Με Καθοδήγηση Εσωτερική

Πάρε το χρόνο σου να διαβάσεις την κάθε δήλωση καθώς σκέφτεσαι τη δική σου ζωή, παρατηρώντας τις δικές σου αντιδράσεις και τα δικά σου συναισθήματα κάθε φορά.

Οι δηλαώσεις που αντιχούν μέσα σου είτε ως σωστές είτε ως δελεαστικές είναι αυτές τις οποίες χρειάζεται αυτή τη στιγμή της ζωής σου για να διερευνήσεις. Μπορείς μετά να επιστρέψεις και να ξαναδιαβάσεις. Θα διαπιστώσεις ότι η εστίαση της προσοχςή σου αλλάζει κάθε φορά.

Τα συγκεκριμένα αποφθέγματα αποτελούν απλά μια αφορμή για να φτιάξεις τη δικιά σου λίστα εσωτερικής καθοδήγησης:

Αποφάσισε συνειδητά να κάνεις κάτι διαφορετικό καθημερινά, όσο μικρό κι αν είναι.

Παρατήρησε τις λεπτομέρειες… τις δικές σου και των άλλων επίσης.

Να είσαι συνεπής με τον εαυτό σου

Δεν είσαι οι ιδέες σου
… εκτός αν νομίζεις ότι είσαι!

Από όλα τα μονοπάτια δικαιούμαστε να περάσουμε. Τα πάντα μπορούμε να υιοθετήσουμε, να δοκιμάσουμε, να εξερευνήσουμε, να υπερασπιστούμε. Όχι μόνο δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό, αλλά είναι και αναγκαία διαδικασία αυτό-αποκάλυψης και αυτό-ωρίμανσης.

Τα προβλήματα και οι περιορισμοί ξεκινάμε όταν υποθέτουμε ότι έχουμε βρει την απόλυτη αλήθεια, όταν είμαστε πεπεισμένοι ότι εμείς είμαστε οι σωστοί, όταν αρνούμαστε να αμφισβητήσουμε τις ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ιδέες και θέσεις. Οι οδυνηρές ανατροπές ξεκινάνε όταν θέλουμε να κρατήσουμε, όταν νομίζουμε ότι «φτάσαμε» και όταν απειλούμαστε συθέμελα να μετακινηθούμε από την ασφάλεια του γνώριμου εγώ μας.

Πολλές φορές στη ζωή μου, στο παρελθόν, νόμιζα ότι είχα βρει τη «μια και μοναδική αλήθεια» και ότι τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να την μετακινήσει ή να την αντικαταστήσει. Μάλιστα έκανα κάθε φορά την ίδια σκέψη: «καλά, πώς δεν το είχα δει πιο πριν;» Στην πορεία διαπίστωνα, κάθε φορά, ότι τίποτα δεν είναι άσπρο – μαύρο, ότι τίποτα δεν είναι ακλόνητο και τίποτα δεν αποτελεί τη «μια και μοναδική αλήθεια», όσο ελκυστική και αν φαινόταν αρχικά… ΕΙΔΙΚΑ όσο πιο ελκυστική φαινόταν αρχικά!

Η κατάρρευση του συστήματος

Οι περισσότεροι παρακολουθούμε πανικοβλημένοι ή και ακινητοποιημένοι από έκπληξη, καθώς το οικονομικό κυρίως (το πιο εμφανές στους περισσότερους) σύστημα καταρρέει. Αυτή η κατάρρευση πλέον δεν είναι και τόσο μακριά μας, δεν αφορά μόνο κάποια μακρινά γεγονότα που παρακολουθούμε στην τηλεόραση. Και δεν πιστεύω ότι αυτό που χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή, είναι ακόμα περισσότερες οικονομικές αναλύσεις, συνομωσιολογικές θεωρίες ή να βρούμε «ποιος και τι φταίει.

Η Ενοχή, ο Θυμός και ο Καρκίνος

Η εκδήλωση του θυμού είναι αποτέλεσμα της καταπίεσης ή της άγνοιας των συναισθημάτων της θλίψης, του φόβου και της ενοχής. Είναι όλα πραγματικά σε βιωματικό επίπεδο και χρειάζεται να τα παραδεχόμαστε και να τα αποδεχόμαστε ως τέτοια. Απορρέουν από τις ψευδαισθήσεις του νου - μιας πολύ πειστικής πραγματικότητας που παρουσιάζει, η οποία περικλείει μαθήματα, αν είμαστε πρόθυμοι να ωριμάσουμε και να βγούμε από τις λιμνασμένες μας συνήθειες.

Τα συναισθήματα είναι ακριβώς αυτό: συναισθήματα! Υπάρχουν για να τα αισθανόμαστε, όχι για να τα εξηγούμε, να τα αναλύουμε ή να τα εκλογικεύουμε. Αν μπορούμε να παραμένουμε παρατηρητές ενώ βιώνουμε τη δεδομένη στιγμή συναισθηματικά, αυτό είναι η ύψιστη προσφορά που μπορούμε να προσφέρουμε στον Ανώτερο σκοπό της ύπαρξής μας.

Απλά!

Σήμερα έχω παιχνιδιάρικη διάθεση…

Σα να έπεσαν οι πύργοι, τέλειωσαν τα δράματα. Τίποτα δεν έχει σημασία για αυτό το καθετί έχει απόλυτη σημασία.

Κάν’ το καλά!

Εκφράσου όπως είσαι!

Τίποτα δεν έχει σημασία!

Παίζεις. Παίξε καλά!

Ζήσε τώρα!

Ανακάλυψε την καρδιά σου. Ακολούθησέ την, μην την αμφισβητείς!

Αμφισβήτησε το νου, που σε θέλει σαν τρομοκρατημένο ποντίκι να επιβιώνεις αλλά να μη ζεις.

Όλα είναι τώρα!