Όχι, δεν χρειάζεται ν’ αλλάξεις

Όχι, δεν χρειάζεται να’ αλλάξεις. Όλη η δυστυχία σου βασίζεται σε αυτόν τον πόλεμο που διατηρείς μέσα σου: στην προσπάθεια να αλλάξεις τα «λιγότερο εξελιγμένα» κομμάτια του εαυτού σου.

Μα ούτε και την αποδοχή τους κατανοείς γιατί φαίνεται να είναι αντίθετη με ό,τι έχεις μάθει μέχρι τώρα. Νομίζεις ότι είναι καλοπροαίρετη διάθεση «εξελιγμένου» ανθρώπου που βλέπει υποτιμητικά.

Αντί να προσπαθήσω να σου εξηγήσω ή να σε πείσω για τα πιο πάνω, θα «αλλάξω θέμα» για να σε βοηθήσω να καταλάβεις πόσο εξειδικευμένο και τέλειο είναι το σύστημα που σε παγιδεύει.

Όλοι χρειάζεται να εργαστούμε στο επίπεδο συνειδητότητας στο οποίο βρισκόμαστε. Και αυτό ονομάζεται ταπεινότητα!

Τα "απλά" που παρανοούμε

Οι μεγαλύτερες παρανοήσεις μας παραμένουν στα απλά, που δεν είναι καθόλου απλά για τον τρόπο που μάθαμε να σκεφτόμαστε.

Κανένα πρόβλημα που εντοπίζουμε «εκεί έξω» δεν ξεκινά εκεί που το βλέπουμε, αλλά μέσα στην δική μας αντίληψη για αυτό.

Ο αποπρογραμματισμός ή η ελευθερία του νου δεν προσφέρεται με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο από ένα προσωπικό, βιωματικό μονοπάτι, που ο καθένας αποφασίσει να διανύσει για τον εαυτό του.

Μεγαλώνοντας ένα ελεύθερο παιδί

Ξέρω ότι το να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν είναι εύκολο… ποτέ δεν ήταν, όχι μόνο σήμερα. Σήμερα όμως, κατανοώ καλύτερα την έννοια «μεγαλώνω παιδί» και έχω αντιστρέψει πολλά.

Θα ξεκινήσω ανάποδα…

Σήμερα στο πάρκο, συναντηθήκαμε με μια πρόσχαρη κοπέλα με την οποία πιάσαμε κουβέντα. Με ρώτησε αν διδάσκω εγώ το παιδί μου, μιας που λέει το ίδιο (με καμάρι) ότι δεν πάει σχολείο. Της είπα αυθόρμητα, «όχι, εκείνη με διδάσκει». Αργότερα, διάφορες εικόνες και συναισθήματα περνούσαν από το μυαλό μου…

Το βάρος της γνώσης

Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση που συζητήσαμε με έναν συνοδοιπόρο, σε ένα από τα μαθήματα αυτές τις μέρες, θα αποτελέσει το θέμα αυτού του άρθρου.

Γιατί ακόμα παλεύουμε, ψάχνουμε, δημιουργούμε τρέλα στον κόσμο μας, μετά από τόσους πολλούς σοφούς που έκαναν το πέρασμά τους στον πλανήτη, μετά από τόσα εμπνευσμένα κείμενα αρχαίων λογίων, αλλά και πιο σύγχρονων φιλοσόφων; Γιατί τα λόγια τους, όλα όσα μελετάμε δεν στάθηκαν ικανά νa διαφωτίσουν αλλά και να αλλάξουν ριζικά την ανθρωπότητα;

Η ζωή ενός παιδιού χωρίς το σχολείο

Τι κάνει ένα παιδί όλη μέρα όταν δεν πηγαίνει σχολείο;

Οι περισσότεροι θα έχετε αυτήν την εμπειρία όταν τα σχολεία κλείνουν για διακοπές αλλά όχι συνεχόμενα και καθημερινά. Αλλά αυτά τα διαστήματα "ενδιάμεσα" σπάνια φανερώνουν την αλήθεια.

Η προσωπική μου είναι ότι αυτό είναι ένα θέμα που με συναρπάζει και με διαφωτίζει καθημερινά. Η πρόκληση είναι περισσότερο δική μας, των γονιών, και όχι τόσο των παιδιών, που φαίνεται να προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα απ’ όσο εμείς πιστεύουμε, προτού τολμήσουμε την απόφαση αυτή.

Παιδιά, γονείς και σχολείο

Συζητώντας με αρκετούς γονείς αλλά και με ανθρώπους γενικότερα, καταλαβαίνω τον συνηθισμένο τρόπο σκέψης που μάθαμε να λειτουργούμε:: έχουμε ένα πρόβλημα, αρχίζουμε να το συζητάμε με τους γύρω μας. Αρχίζουμε να αναζητούμε διαγνώσεις και απόψεις ειδικών, συνδυάζοντας τα όλ’ αυτά με τις συμβουλές που όλοι του προσφέρουν απλόχερα. Τελικά, τις περισσότερες φορές, δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε ή αμφιβάλλουμε (κρυφά ή φανερά) για την απόφασή μας.


Φυσικά, αυτή η τακτική σηκώνει πολλή ανάλυση και επεξήγηση, όμως μπορεί εύκολα να τα δει όλ’ αυτά ο καθένας στον εαυτό του, στη δική του προσωπική λειτουργία της ζωής του.

Αυτισμός

Με αυτιστικό τρόπο ψάχνουμε, ενεργούμε και μιλάμε.

Μετά από χρόνια αποχής από την τηλεόραση, σήμερα με ενημέρωσε ένας φίλος για μια εκπομπή «που μ’ ενδιαφέρει» και πρέπει να δω. Όταν το βιντεάκι ανέβηκε στο youtube το ίδιο βράδυ, κάθισα να δω το θέμα για τον Αυτισμό.

Με κόπο άντεξα να τελειώσω μια εκπομπή που δεν είχε τίποτα να προσφέρει στα Ελληνικά δεδομένα και στους Έλληνες γονείς Αυτιστικών παιδιών. Για τη δημοσιογραφία ούτε λόγος. Χωρίς καμία γνώση για το θέμα, με φανερή την έλλειψη προετοιμασίας, πέρα από τη συμβολή των γονιών, η εκπομπή αποδείχτηκε φτωχή και ελλιπής.

Παιδικές Ερωτήσεις

Όταν μπορείς να απαντήσεις μια ερώτηση καθαρά και απλά σε ένα παιδί όλο αγνότητα και αλήθεια (ή σε έναν έφηβο, με το ίδιος πάθος που τον διακατέχει), με τρόπο που να την καταλάβει και να την δεχτεί, τότε μάλλον αυτό που κάνεις θα είναι σωστό.

Έτσι είναι; Ας το εξετάσουμε απλά… αλλά χωρίς πεποιθήσεις, υποθέσεις, δεισιδαιμονίες και όλα τα άλλα κατασκευάσματα του νου. Μόνο με απλή κοινή λογική, με γεγονότα, με υπαρκτές αλήθειες.

Είχα την τάση από παιδί να κάνω δύσκολες ερωτήσεις στους γύρω μου, θεωρώντας τες εντελώς φυσιολογικές, περιμένοντας να πάρω εξ’ ίσου απλές και φυσιολογικές απαντήσεις. Άργησα να καταλάβω ότι ο καθένας μου έδινε απλά τις υποθέσεις ή τις πεποιθήσεις του αλλά όχι την αλήθεια. Μια αλήθεια που θα ίσχυε παντού, για όλους, πάντα. Μεγαλώνοντας, δεν άλλαξε αυτό το «κουσούρι», απλά έμαθα να μην ψάχνω τις απαντήσεις έξω από τον εαυτό μου, αν και έμαθα να ακούω τους πάντες με υπομονή, κατανόηση και την πρόθεση να δω με τη ματιά τους.

Ποια κοινωνική επανάσταση;

Για ποια επανάσταση μιλάς; Η επανάσταση είναι μέσα σου αλλά καθυστερείς να την αναλάβεις.

Νομίζεις ότι μπορείς να αλλάξεις την κοινωνία αν δεν αλλάξεις πρώτα τον τρόπο που σκέφτεσαι για αυτήν; Νομίζεις ότι μπορεί πραγματικά να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη αν δεν υπάρξει πρώτα ατομική ευθύνη; Νομίζεις ότι οι διάφορες πτυχές, τομείς, ρόλοι της ζωής σου είναι ανεξάρτητοι από την «επανάσταση» που θέλεις να κάνεις. Αλλά όλα, τα πάντα είναι απόλυτα συνδεδεμένα και σχετικά.

Τι είναι η αποσχολειοποίηση

Ανησυχείτε για το μέλλον των παιδιών σας μετά από 10, 20 χρόνια αλλά δεν σας ανησυχεί το παρόν σας και τι τους δίνετε τώρα.

Δεν διανοείστε καν αν έχετε επιλογή και προχωράτε στην ένταξη των παιδιών σας στα σχολεία γιατί το ίδιο έχετε ενταχθεί και εσείς στην κοινωνία την οποία δεν τολμάτε να αμφισβητήσετε.

Αναγκάζετε τα παιδιά σας να «διαβάζουν» όπως αναγκάζετε τον εαυτό σας να δουλεύει, έχοντας ξεχωρίσει το παιχνίδι από τη μάθηση, τη δουλειά από το πάθος της δημιουργίας.

Δυσλεξία: η παρανόηση

Πόσα άρθρα θα πρέπει να γράψω για τη δυσλεξία, ούτε κι εγώ ξέρω ακόμα. Σίγουρα δεν τα έχουμε πει όλα και σίγουρα δεν καλύπτονται όλα μέσα από άρθρα, όσα κι αν πούμε. Όμως ενόσω συνεχίζεται η παραπληροφόρηση, η πλήρης άγνοια για το θέμα, εδώ θα είμαι για να το συζητάμε… από διάφορες πλευρές, εκ νέου κάθε φορά.

Μαθησιακή δυσκολία, με πολλά συμπτώματα και χαραχτηριστικά; Δεν θα αναιρέσω κανένα αυτή τη φορά, ούτε θα αναφερθώ σε χαραχτηριστικά των ατόμων με δυσλεξία. Είναι αδύνατον να καταλάβουμε ό,τι δεν είμαστε έτοιμοι να δούμε. Πρώτη αρχή!

Ό,τι φαίνεται να πληροφορεί

Μερικές φορές διερωτώμαι αν τους πληρώνουν να γράφουν τις αηδίες που ανεβάζουν ή αν απλά το κάνουν για απλή ικανοποίηση του εγώ τους… που τις περισσότερες φορές ζητά όντως μεγαλύτερη τιμή ακόμα κι από οποιαδήποτε χρηματική.

Ο καθένας μπορεί πλέον να έχει κάποιο σάιτ, blog, να λέει και να κάνει ότι θέλει. Κι αυτό είναι καλό! Εξασκεί τη διάκριση. Εκεί που κάποτε η ανθρωπότητα είχε ανάγκη πληροφόρησης που κρατιόνταν κρυμμένη, τώρα έχουμε αφθονία… η περισσότερη άνετα θα προκρινόταν για παραπληροφόρηση.

Δεν το έχω ακόμα διασαφηνίσει μέσα μου αν «δικαιούμαι» (από τη δική μου εσωτερική αρχή) να αρχίσω να ονοματίζω, να εκθέτω συγκεκριμένα. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο καθένας μας πρέπει να αποκτήσει το δικό του εσωτερικό, συνειδητό σύστημα διάκρισης και όχι να βασίζεται στις απόψεις των άλλων. Γράφοντας αυτό, μένω στην αρχική μου τοποθέτηση. Τίποτα όμως δεν με εμποδίζει από το να δω το θέμα που μ’ ενδιαφέρει, πίσω από αυτή την, συνήθη πλέον, πρακτική.

Η τέχνη της αφοσίωσης

Χαίρομαι για την ικανότητα μαθητών μου να ακούνε. Όλα τα άλλα είναι δικές τους κατακτήσεις.

Είναι μια ικανότητα που έχουν μόνο εκείνοι οι λίγοι που είναι αληθινά έτοιμοι να μετακινηθούν. Όχι προς εμένα, όπως γνωρίζουν πολύ καλά, αλλά προς τον εαυτό τους, μαθαίνοντας να ξεχωρίζουν τις άπειρες φωνές μέσα τους.

Είναι διαδικασία. Και αυτή ακριβώς είναι που μ’ ενδιαφέρει να προσφέρω. Για τον καθένα έχει διαφορετικά μονοπάτια, διαφορετικούς κώδικες και τρόπους επιτυχίας.

Ο «Μεγάλος Αδελφός»

Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς τις στατιστικές συμπεριφοράς των ανθρώπων. Αλλά το ενδιαφέρον μεγαλώνει όταν μπορείς να είσαι ουδέτερος παρατηρητής, χωρίς να χρειάζεσαι κάποια συγκεκριμένη έκβαση ή αποτέλεσμα. Κάτι παρόμοιο κάνουν και οι προγραμματιστές σου, μόνο που εκείνοι σε οδηγούν σε μια συγκεκριμένη έκβαση, χωρίς καν να το αντιλαμβάνεσαι.

Ποιοι είναι οι προγραμματιστές σου; Όλοι όσοι δεν αντιλαμβάνεσαι, ενώ νομίζεις ότι είναι κάποιοι ελίτ που κάθονται κάπου ψηλά, διευθύνοντας τον κόσμο από κει πάνω. Παραμύθια της Χαλιμάς! Είναι οι άνθρωποι δίπλα σου, οι φίλοι σου, ο γείτονάς σου, ο υπάλληλος της εταιρίας με την οποία συναλλάσσεσαι, ακόμα κι εσύ ο ίδιος μέσα από τις ενέργειές σου, χωρίς καν να καταλαβαίνεις τίποτα απ’ όσα γράφω. Εκείνοι που γνωρίζουν πολύ καλά πώς λειτουργεί ο νους σου - ενώ εσύ έχεις πλήρη μεσάνυχτα - έχουν και την μεγαλύτερη, αόρατη επίδραση επάνω σου.Ο καθένας τους παίζει ένα άκρως σημαντικό ρόλο στην άψογη ιεραρχία της συνεχιζόμενης υποδούλωσής σου! Δεν το βλέπεις...

Μίλα, το έχεις ανάγκη

Σ’ αφήνω να μιλήσεις εφόσον το έχεις ανάγκη, ξέροντας ότι δεν ακούς. Για ν’ ακούσεις πραγματικά, χρειάζεται ο νους ν’ αδειάσει από την ανάγκη σου να υποστηρίζεις αυτά που ξέρεις. Τότε μόνο μπορείς να μάθεις.

Όμως είναι όλα αναγκαία. Αν δεν σε ακούσω πρώτα εγώ, δεν θα ξέρω πώς να σου μιλήσω για να με καταλάβεις. Αν δεν σταματήσω εγώ πρώτα τον δικό μου νου, δεν μπορώ να μπω στον δικό σου. Δεν θα μπορώ να σου δείξω, πρακτικά, τι σημαίνει «ακούω με προσοχή» και πόσο διαφορετική διαδικασία επικοινωνίας είναι αυτή.

Και δεν είναι ανάγκη να καταλάβεις εμένα. Είναι ανάγκη να καταλάβεις αυτά που εσύ λες. Νομίζεις ότι το κάνεις ήδη, ότι είναι αυτόματη κατάκτηση που δεν χρειάζεται την προσοχή σου.

Όσο προσπαθείς απεγνωσμένα να ξεπεράσεις τους περιορισμούς σου, τόσο περισσότερο τους έχεις ανάγκη για να μάθεις. Όσο περισσότερο προσπαθείς να δεις πέρα από τη δυαδικότητα, τόσο περισσότερο πρέπει να εισχωρήσεις σε αυτήν. Σου τα έχουν διδάξει ανάποδα!

Ένα σοβαρό θέμα: το facebook (!)

Περίεργο θέμα ε; Μήπως με αυτό «πέφτω στα μάτια σου»; Είναι κάτι που δεν περίμενες από μένα ή μήπως έχεις μάθει να τα περιμένεις όλα από όλους; Πολλά τα ερωτήματα, προτού καν ξεκινήσεις να διαβάζεις για το θέμα του τίτλου.

Συχνά λέμε ότι «ολόκληρη η ζωή είναι γεμάτη μαθήματα, ευκαιρίες, αφορμές για να προχωρήσεις παρακάτω» αλλά συνήθως, μια που το λέμε και μια που το ξεχνάμε. Γελάω με αυτό το θέμα μου, και παράλληλα, ίσως είναι από τα σημαντικότερα που θα έχω γράψει.

Για δες πόσες από τις ιδέες σου δεν έχεις αμφισβητήσει αλλά τις κρατάς, καλά φυλαγμένες και τις προσέχεις «ως κόρη οφθαλμού» μήπως σου φύγουν ή αναγκαστείς να τις αναιρέσεις, μένοντας στο κενό!

Το "μυστήριο" της παρατήρησης

Πάντα με εκπλήσσει η επικοινωνία που νομίζουν πως έχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους, απλά επειδή χρησιμοποιούν τις λέξεις που ακούγονται οικείες. Κατανοούμε όμως όλοι το ίδιο πράγμα όταν το ακούμε; Εννοούμε όλοι την ίδια έννοια χρησιμοποιώντας μια λέξη; Όχι βέβαια, αλλά συνεχίζουμε να υποθέτουμε ότι επικοινωνούμε.

Ο τρόπος που κάποιες λέξεις κολλάνε/καταχωρούνται στο νου είναι εντελώς υποκειμενικός. Φαίνεται να μη γίνεται κατανοητό αυτό. Ξαναδιάβασέ το διαφορετικά: οι ερμηνείες που έχεις καταχωρήσει μέσα σου για πολλές λέξεις που χρησιμοποιείς είναι εντελώς δικός σου. Βασίζεται στα δικά σου βιώματα, στις δικές σου πεποιθήσεις και σε ένα σωρό προσωπικά φίλτρα που φυσικά δεν αντιλαμβάνεσαι επιφανειακά όταν σκέφτεσαι.

Ψεύτικες διδαχές

Μας μαθαίνουν να φοβόμαστε τον ίδιο μας το νου, να προσπαθούμε να τον φιμώσουμε αντί να τον παρατηρούμε και να μαθαίνουμε από αυτόν, προχωρώντας με σιγουριά να βρίσκουμε το  νόημα στις διαδρομές του. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που διαθέτουμε, "πρέπει να σιγάσει" και να παραγκωνιστεί επειδή "δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε".

«Απαλλαγείτε από τις αρνητικές σκέψεις, αποφεύγετε να φοβάστε, ο φόβος εμποδίζει την αγάπη, μην δίνετε σημασία στις περιοριστικές σας πεποιθήσεις, αντικαταστήστε τον αρνητισμό με θετικά συναισθήματα και σκέψεις». Τι ανελέητη επιχείρηση και πόλεμος που δεν μπορεί ποτέ να κατακτηθεί!

Πώς σκεφτόμαστε… με απλά λόγια

Έχοντας εστιαστεί υπερβολικά στο κατώτερο νοητικό, επιφανειακό συναισθηματικό, στην γραμμική κατάταξη και στην υπαρκτή, υλική πραγματικότητα καθώς και στις κατώτερες ιδέες που μεταμορφώνονται σε πεποιθήσεις, χρειάζεται να αντιστρέψουμε την πορεία αυτή, περπατώντας το δρόμο «απ’ έξω προς τα μέσα» ή «προς τα πίσω» (χωρίς να εννοούμε γραμμικά το χρόνο αλλά μάλλον από το υλικό προς το άυλο), για να αποκαλύψουμε την αλήθεια που ενυπάρχει στον καθένα μας, απελευθερώνοντας τον εαυτό μας από τα δεσμά της κατώτερης νόησης.

Ακόμα και διαβάζοντας το πιο πάνω απόσπασμα, μπορείτε εύκολα να αρχίσετε να σκιαγραφείτε τον τρόπο που σκέφτεστε. Όσοι είναι περισσότερο εστιασμένοι στην γραμμική, υλική, εγωική πραγματικότητα/τρόπο σκέψης, θα προσπαθήσουν να αναλύσουν το κείμενο, να απομονώσουν ξεχωριστές εκφράσεις ή λέξεις, αντλώντας μέσα από τις πεποιθήσεις τους σχετικά νοήματα ή προηγούμενες κατανοήσεις, με σκοπό να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν με αυτό. Μερικοί ίσως μπερδευτούν και έτσι εύκολα να το προσπεράσουν μη κατανοώντας οτιδήποτε. Άλλοι, μέσα από την ανάλυση, θα επιλέξουν κομμάτια τα οποία αναγνωρίζουν, απορρίπτοντας τα υπόλοιπα, δίνοντας στον εαυτό τους την εντύπωση ότι κατάλαβαν. Κάπως έτσι λειτουργεί – με προσωπικές εκφράσεις και διαφοροποιήσεις – η εξωτερική ή εγωική, γραμμική προσωπικότητα και νους.

Ένας άχαρος ρόλος

Έχω, για την ώρα – μάλλον για όλη μου την παρούσα ζωή - εκτός κι αν κάτι δραστικό αλλάξει, που το εύχομαι – τον «άχαρο» ρόλο να παρουσιάζω πάντα την «άλλη θέαση», όποια κι αν είναι, τολμώντας να προχωρήσω στα μονοπάτια της, με μοναδικό σκοπό να φανεί.
Ένας ρόλος που επέλεξα, που υπηρετώ με αφοσίωση και πίστη, για όσο το θεωρώ αναγκαίο.

Αναγκαστικά, είναι ένας ρόλος που δεν φτιάχνει φιλίες, δεν προσφέρει φήμη ή πλούτο οποιουδήποτε γήινου, προσωρινού είδους, εξάπτει τους επικριτές, ξεβολεύει τους βολεμένους, θυμώνει τους γνώστες και φοβίζει τους δειλούς.

Με κάθε ευκαιρία, θα γκρεμίσω τα κάστρα, σε κάθε αφορμή θα προκαλέσω τα δεδομένα, με σκοπό να διευρύνω την οπτική, με σκοπό να ξεπερνάμε λίγο, λίγο τα φτιαχτά όριά μας.