Ό,τι φαίνεται να πληροφορεί

Μερικές φορές διερωτώμαι αν τους πληρώνουν να γράφουν τις αηδίες που ανεβάζουν ή αν απλά το κάνουν για απλή ικανοποίηση του εγώ τους… που τις περισσότερες φορές ζητά όντως μεγαλύτερη τιμή ακόμα κι από οποιαδήποτε χρηματική.

Ο καθένας μπορεί πλέον να έχει κάποιο σάιτ, blog, να λέει και να κάνει ότι θέλει. Κι αυτό είναι καλό! Εξασκεί τη διάκριση. Εκεί που κάποτε η ανθρωπότητα είχε ανάγκη πληροφόρησης που κρατιόνταν κρυμμένη, τώρα έχουμε αφθονία… η περισσότερη άνετα θα προκρινόταν για παραπληροφόρηση.

Δεν το έχω ακόμα διασαφηνίσει μέσα μου αν «δικαιούμαι» (από τη δική μου εσωτερική αρχή) να αρχίσω να ονοματίζω, να εκθέτω συγκεκριμένα. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο καθένας μας πρέπει να αποκτήσει το δικό του εσωτερικό, συνειδητό σύστημα διάκρισης και όχι να βασίζεται στις απόψεις των άλλων. Γράφοντας αυτό, μένω στην αρχική μου τοποθέτηση. Τίποτα όμως δεν με εμποδίζει από το να δω το θέμα που μ’ ενδιαφέρει, πίσω από αυτή την, συνήθη πλέον, πρακτική.

Η τέχνη της αφοσίωσης

Χαίρομαι για την ικανότητα μαθητών μου να ακούνε. Όλα τα άλλα είναι δικές τους κατακτήσεις.

Είναι μια ικανότητα που έχουν μόνο εκείνοι οι λίγοι που είναι αληθινά έτοιμοι να μετακινηθούν. Όχι προς εμένα, όπως γνωρίζουν πολύ καλά, αλλά προς τον εαυτό τους, μαθαίνοντας να ξεχωρίζουν τις άπειρες φωνές μέσα τους.

Είναι διαδικασία. Και αυτή ακριβώς είναι που μ’ ενδιαφέρει να προσφέρω. Για τον καθένα έχει διαφορετικά μονοπάτια, διαφορετικούς κώδικες και τρόπους επιτυχίας.

Ο «Μεγάλος Αδελφός»

Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς τις στατιστικές συμπεριφοράς των ανθρώπων. Αλλά το ενδιαφέρον μεγαλώνει όταν μπορείς να είσαι ουδέτερος παρατηρητής, χωρίς να χρειάζεσαι κάποια συγκεκριμένη έκβαση ή αποτέλεσμα. Κάτι παρόμοιο κάνουν και οι προγραμματιστές σου, μόνο που εκείνοι σε οδηγούν σε μια συγκεκριμένη έκβαση, χωρίς καν να το αντιλαμβάνεσαι.

Ποιοι είναι οι προγραμματιστές σου; Όλοι όσοι δεν αντιλαμβάνεσαι, ενώ νομίζεις ότι είναι κάποιοι ελίτ που κάθονται κάπου ψηλά, διευθύνοντας τον κόσμο από κει πάνω. Παραμύθια της Χαλιμάς! Είναι οι άνθρωποι δίπλα σου, οι φίλοι σου, ο γείτονάς σου, ο υπάλληλος της εταιρίας με την οποία συναλλάσσεσαι, ακόμα κι εσύ ο ίδιος μέσα από τις ενέργειές σου, χωρίς καν να καταλαβαίνεις τίποτα απ’ όσα γράφω. Εκείνοι που γνωρίζουν πολύ καλά πώς λειτουργεί ο νους σου - ενώ εσύ έχεις πλήρη μεσάνυχτα - έχουν και την μεγαλύτερη, αόρατη επίδραση επάνω σου.Ο καθένας τους παίζει ένα άκρως σημαντικό ρόλο στην άψογη ιεραρχία της συνεχιζόμενης υποδούλωσής σου! Δεν το βλέπεις...

Μίλα, το έχεις ανάγκη

Σ’ αφήνω να μιλήσεις εφόσον το έχεις ανάγκη, ξέροντας ότι δεν ακούς. Για ν’ ακούσεις πραγματικά, χρειάζεται ο νους ν’ αδειάσει από την ανάγκη σου να υποστηρίζεις αυτά που ξέρεις. Τότε μόνο μπορείς να μάθεις.

Όμως είναι όλα αναγκαία. Αν δεν σε ακούσω πρώτα εγώ, δεν θα ξέρω πώς να σου μιλήσω για να με καταλάβεις. Αν δεν σταματήσω εγώ πρώτα τον δικό μου νου, δεν μπορώ να μπω στον δικό σου. Δεν θα μπορώ να σου δείξω, πρακτικά, τι σημαίνει «ακούω με προσοχή» και πόσο διαφορετική διαδικασία επικοινωνίας είναι αυτή.

Και δεν είναι ανάγκη να καταλάβεις εμένα. Είναι ανάγκη να καταλάβεις αυτά που εσύ λες. Νομίζεις ότι το κάνεις ήδη, ότι είναι αυτόματη κατάκτηση που δεν χρειάζεται την προσοχή σου.

Όσο προσπαθείς απεγνωσμένα να ξεπεράσεις τους περιορισμούς σου, τόσο περισσότερο τους έχεις ανάγκη για να μάθεις. Όσο περισσότερο προσπαθείς να δεις πέρα από τη δυαδικότητα, τόσο περισσότερο πρέπει να εισχωρήσεις σε αυτήν. Σου τα έχουν διδάξει ανάποδα!

Ένα σοβαρό θέμα: το facebook (!)

Περίεργο θέμα ε; Μήπως με αυτό «πέφτω στα μάτια σου»; Είναι κάτι που δεν περίμενες από μένα ή μήπως έχεις μάθει να τα περιμένεις όλα από όλους; Πολλά τα ερωτήματα, προτού καν ξεκινήσεις να διαβάζεις για το θέμα του τίτλου.

Συχνά λέμε ότι «ολόκληρη η ζωή είναι γεμάτη μαθήματα, ευκαιρίες, αφορμές για να προχωρήσεις παρακάτω» αλλά συνήθως, μια που το λέμε και μια που το ξεχνάμε. Γελάω με αυτό το θέμα μου, και παράλληλα, ίσως είναι από τα σημαντικότερα που θα έχω γράψει.

Για δες πόσες από τις ιδέες σου δεν έχεις αμφισβητήσει αλλά τις κρατάς, καλά φυλαγμένες και τις προσέχεις «ως κόρη οφθαλμού» μήπως σου φύγουν ή αναγκαστείς να τις αναιρέσεις, μένοντας στο κενό!

Το "μυστήριο" της παρατήρησης

Πάντα με εκπλήσσει η επικοινωνία που νομίζουν πως έχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους, απλά επειδή χρησιμοποιούν τις λέξεις που ακούγονται οικείες. Κατανοούμε όμως όλοι το ίδιο πράγμα όταν το ακούμε; Εννοούμε όλοι την ίδια έννοια χρησιμοποιώντας μια λέξη; Όχι βέβαια, αλλά συνεχίζουμε να υποθέτουμε ότι επικοινωνούμε.

Ο τρόπος που κάποιες λέξεις κολλάνε/καταχωρούνται στο νου είναι εντελώς υποκειμενικός. Φαίνεται να μη γίνεται κατανοητό αυτό. Ξαναδιάβασέ το διαφορετικά: οι ερμηνείες που έχεις καταχωρήσει μέσα σου για πολλές λέξεις που χρησιμοποιείς είναι εντελώς δικός σου. Βασίζεται στα δικά σου βιώματα, στις δικές σου πεποιθήσεις και σε ένα σωρό προσωπικά φίλτρα που φυσικά δεν αντιλαμβάνεσαι επιφανειακά όταν σκέφτεσαι.

Ψεύτικες διδαχές

Μας μαθαίνουν να φοβόμαστε τον ίδιο μας το νου, να προσπαθούμε να τον φιμώσουμε αντί να τον παρατηρούμε και να μαθαίνουμε από αυτόν, προχωρώντας με σιγουριά να βρίσκουμε το  νόημα στις διαδρομές του. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που διαθέτουμε, "πρέπει να σιγάσει" και να παραγκωνιστεί επειδή "δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε".

«Απαλλαγείτε από τις αρνητικές σκέψεις, αποφεύγετε να φοβάστε, ο φόβος εμποδίζει την αγάπη, μην δίνετε σημασία στις περιοριστικές σας πεποιθήσεις, αντικαταστήστε τον αρνητισμό με θετικά συναισθήματα και σκέψεις». Τι ανελέητη επιχείρηση και πόλεμος που δεν μπορεί ποτέ να κατακτηθεί!

Πώς σκεφτόμαστε… με απλά λόγια

Έχοντας εστιαστεί υπερβολικά στο κατώτερο νοητικό, επιφανειακό συναισθηματικό, στην γραμμική κατάταξη και στην υπαρκτή, υλική πραγματικότητα καθώς και στις κατώτερες ιδέες που μεταμορφώνονται σε πεποιθήσεις, χρειάζεται να αντιστρέψουμε την πορεία αυτή, περπατώντας το δρόμο «απ’ έξω προς τα μέσα» ή «προς τα πίσω» (χωρίς να εννοούμε γραμμικά το χρόνο αλλά μάλλον από το υλικό προς το άυλο), για να αποκαλύψουμε την αλήθεια που ενυπάρχει στον καθένα μας, απελευθερώνοντας τον εαυτό μας από τα δεσμά της κατώτερης νόησης.

Ακόμα και διαβάζοντας το πιο πάνω απόσπασμα, μπορείτε εύκολα να αρχίσετε να σκιαγραφείτε τον τρόπο που σκέφτεστε. Όσοι είναι περισσότερο εστιασμένοι στην γραμμική, υλική, εγωική πραγματικότητα/τρόπο σκέψης, θα προσπαθήσουν να αναλύσουν το κείμενο, να απομονώσουν ξεχωριστές εκφράσεις ή λέξεις, αντλώντας μέσα από τις πεποιθήσεις τους σχετικά νοήματα ή προηγούμενες κατανοήσεις, με σκοπό να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν με αυτό. Μερικοί ίσως μπερδευτούν και έτσι εύκολα να το προσπεράσουν μη κατανοώντας οτιδήποτε. Άλλοι, μέσα από την ανάλυση, θα επιλέξουν κομμάτια τα οποία αναγνωρίζουν, απορρίπτοντας τα υπόλοιπα, δίνοντας στον εαυτό τους την εντύπωση ότι κατάλαβαν. Κάπως έτσι λειτουργεί – με προσωπικές εκφράσεις και διαφοροποιήσεις – η εξωτερική ή εγωική, γραμμική προσωπικότητα και νους.

Ένας άχαρος ρόλος

Έχω, για την ώρα – μάλλον για όλη μου την παρούσα ζωή - εκτός κι αν κάτι δραστικό αλλάξει, που το εύχομαι – τον «άχαρο» ρόλο να παρουσιάζω πάντα την «άλλη θέαση», όποια κι αν είναι, τολμώντας να προχωρήσω στα μονοπάτια της, με μοναδικό σκοπό να φανεί.
Ένας ρόλος που επέλεξα, που υπηρετώ με αφοσίωση και πίστη, για όσο το θεωρώ αναγκαίο.

Αναγκαστικά, είναι ένας ρόλος που δεν φτιάχνει φιλίες, δεν προσφέρει φήμη ή πλούτο οποιουδήποτε γήινου, προσωρινού είδους, εξάπτει τους επικριτές, ξεβολεύει τους βολεμένους, θυμώνει τους γνώστες και φοβίζει τους δειλούς.

Με κάθε ευκαιρία, θα γκρεμίσω τα κάστρα, σε κάθε αφορμή θα προκαλέσω τα δεδομένα, με σκοπό να διευρύνω την οπτική, με σκοπό να ξεπερνάμε λίγο, λίγο τα φτιαχτά όριά μας.

Αποκτώντας Διάκριση

Παλαιότερα, όλη η παραπληροφόρηση που απλώνεται ραγδαία πλέον, ειδικά μέσω του διαδικτύου, με θύμωνε και με άγχωνε. Ήταν και αυτό ένα αναγκαίο στάδιο που αποκάλυψε πλευρές του εαυτού μου. Σήμερα, όλο αυτό το βρίσκω θετικό.

Χρέος μας είναι να παραμένουμε ερευνητές. Για κανένα λόγο δεν πρέπει να χαρίζουμε τη δύναμή μας σε κανέναν και σε τίποτα έξω από Εμάς. Η διάκριση πρέπει να καλλιεργηθεί, η ικανότητα του διαχωρισμού του αληθινού από το ψεύτικο, πρέπει να εξασκηθεί. Είναι το μόνο απαραίτητο.

Συμπεριφερόμαστε στους άλλους και σε ό,τι συναντάμε στον κόσμο μας, όπως συμπεριφερόμαστε και στον εαυτό μας. Σπάνια επιτρέπουμε τη διαδικασία της εξέλιξης, έχοντας μάθει πολύ καλά να είμαστε κριτές. Μπροστά σε ένα γεγονός, μια πραγματικότητα, βιαζόμαστε να κρίνουμε, να αποδεχτούμε ή να απορρίψουμε, για να αισθανόμαστε ασφαλείς στην άγνοιά μας. Ναι, η πρακτική είναι σημάδι άγνοιας!

Οι τίτλοι αρχίζουν να δυσκολεύουν...

Έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε, συνειδητοποιώντας πίσω από το πέπλο, την αλήθεια που πάντα βρίσκεται ορατή, όταν τα μάτια της καρδιάς καθαρίζουν και ο νους πρόθυμα σιωπά.

Προχωρώντας προς το μέλλον, συναντάμε το παρελθόν.

Το κλειδί είναι η φαντασία, που είναι λειτουργία διαφορετική από τη γραμμική μνήμη που μαθαίνουμε να εξασκούμε. Ανήκει σε ένα άλλο επίπεδο του νου, που συνάδει με το θηλυκό, την καρδιά, το δεξί ημισφαίριο… γι’ αυτούς που θέλουν σταδιακά να συνδέουν τα στοιχεία.

Άλλο ένα κομβικό σημείο…

Με απασχολεί πολύ όλο αυτό που διαπιστώνω να συμβαίνει γύρω μου αλλά και στη ζωή μου. Ναι, σίγουρα παραδέχομαι ότι αυτό που βλέπω είναι η δική μου θέαση και όχι η πραγματικότητα όλων. Αλλά θέλω εδώ ν’ αναφερθώ σε αυτήν, τη δική μου θέαση…

Βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν απεγνωσμένα για γνώση, απαντήσεις, λύσεις. Βλέπω τους περισσότερους, ανεξάρτητα από αυτό που λένε ή θέλουν να πιστεύουν, να περιμένουν «τα πράγματα να αλλάξουν», να υποθέτουν ότι αυτή η αλλαγή αφορά κόπο, μόχθο, πολύ χρόνο και να την τοποθετούν σε κάποιο αόριστο μέλλον, ενώ η ζωή τους συνεχίζει μηχανικά. Βλέπω πάρα πολλούς, ίσως αυτοί είναι οι περισσότεροι, να προσπαθούν να αγκιστρωθούν από όλα όσα φαίνεται να γκρεμίζονται γύρω τους και να καταρρέουν. Είναι και εκείνοι (και αυτοί αρκετοί) που θέλουν οι άλλοι ν’ αλλάξουν, η κοινωνία να αλλάξει, η αλλαγή να έρθει διαπλανητικά ή εξ’ ουρανών. Για να μην αφαιρέσω κανέναν από τη λίστα, είναι και όσοι θέλουν να βλέπουν ροζ συννεφάκια, να βλέπουν παντού αγάπη και φως, να προσπαθούν να μετατρέψουν τις σκέψεις τους όλες σε θετικές… κάτι που δεν θα σχολιάσω… ξανά.

Η παρεξηγημένη φαντασία

Είναι έννοιες που δεν αμφισβητούμε, που δεν αφιερώνουμε χρόνο και ενέργεια για να  επανεξετάσουμε…

Έχει ειπωθεί ότι, «οτιδήποτε μπορεί ο νους να φανταστεί και να πιστέψει, μπορεί και να το υλοποιήσει». Αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε είναι ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει, κάθε στιγμή της ζωής μας.

Τι είναι η φαντασία; Είναι οι εικόνες και τα σενάρια, ενισχυμένα με ανάλογα συναισθήματα, που τελικά γίνονται οι πραγματικότητες της ζωής μας. Έχεις ήδη σκεφτεί/φανταστεί πώς θα είναι η επόμενη μέρα σου, ανεξάρτητα από αυτό που  αντιλαμβάνεσαι τελικά ότι συμβαίνει. Ο γραμμικός νους πάντα αντιλαμβάνεται εκ των υστέρων. Τι σημαίνει αυτό;

Διαχείριση συναισθημάτων

Πώς «διαχειρίζομαι» τα συναισθήματά μου; Είναι μια πολύ συνηθισμένη απορία μα και αντίληψη ζωής η «διαχείριση συναισθημάτων», παράγωγο της Ψυχολογίας και τις Ιατρικής κυρίως.

Όλοι περνάμε από αυτό το στάδιο της «διαχείρισης», προσπαθώντας να ελέγξουμε ουσιαστικά ή να μετατρέψουμε τα αρνητικά συναισθήματά μας σε θετικά. Αυτός είναι ο σκοπός της όλης προσπάθειας και όλων των μεθόδων που αναπτύσσονται, προς αυτόν τον σκοπό. Στόχος, η εσωτερική γαλήνη και αταραξία.

Λειτουργεί όμως; Επιτυγχάνεται ποτέ ο πολυπόθητος σκοπός του απόλυτου αυτό-έλεγχου και διαχείριση συναισθημάτων, όπως τον εννοούμε; Επιτυγχάνουμε την ειρήνη με τα συναισθήματα και τον εαυτό μας; Τολμάμε άραγε ν’ απομακρύνουμε την εστίαση της προσοχής μας ώστε να συνθέσουμε μεγαλύτερα κομμάτια γνώσης και πληροφοριών, ώστε να δούμε μια πιο διευρυμένη θέαση των πραγμάτων; Τολμούμε να δούμε με αθωότητα και αγνότητα τα ουσιαστικά ερωτήματα της ζωής μας;

Για την κριτική

Ό,τι κατηγορούμε είναι ό,τι φοβόμαστε.

Ό,τι φοβόμαστε είναι ό,τι δεν έχουμε κατανοήσει.

Περνάμε από πολλά στάδια κατανόησης/αφύπνισης, και χρειάζεται να το επιτρέψουμε αυτό. Άλλωστε, ο σκοπός του ταξιδιού είναι να εκτιμήσουμε και να κατανοήσουμε τα στάδια της εμπειρίας του, συνθέτοντας καθώς προχωράμε.

Από την άλλη, λέμε:

Όλα όσα υπάρχουν είναι αναγκαία και έχουν λόγο να υπάρχουν.

Αλλά τότε μπλεκόμαστε σε αντιθέσεις, επιχειρώντας να πάρουμε θέση, αποκλείοντας άλλες στην απόπειρα μας αυτή. Και εκεί χανόμαστε… προσωρινά, ενόσω είμαστε εστιασμένοι στον απώτερο σκοπό μας να ανοίξουμε τα μάτια ολιστικά και να δούμε σφαιρικά.

Το μπέρδεμα της πληροφορίας

Πολλές φορές μου δίνονται πληροφορίες οι οποίες φαίνεται να υστερούν ή να είναι λανθασμένες αρχικά. Ποτέ δεν συμβαίνει φυσικά γιατί ισχύει απόλυτα το «η γνώση βρίσκεται μέσα σου»… φτάνει να μπορεί να διακρίνει κανείς, αυτό το «μέσα σου» τι σημαίνει και από πού αντλεί.

Όταν δε, έχω κατανοήσει πλήρως τις νέες πληροφορίες και όταν αυτές συνδέονται με ό,τι προηγουμένως υπήρχε, τότε γίνεται απόλυτα φανερό πώς η νέα πληροφόρηση συμπληρώνει και ολοκληρώνει αντί να αφαιρεί ή να απορρίπτει. Όπως κι αν’ χει, παραμένει μια καταπληκτική εμπειρία που με συναρπάζει κάθε φορά που συμβαίνει.

Σε ένα κόσμο που όλα φαίνεται να είναι ανάποδα…

Σε πείσμα όλων όσων βρίσκουν την επίκριση, ως την πιο εύκολη οδό, που κοιτάνε τους άλλους αφ’ ψηλού, χωρίς ουσιαστικά να συμβάλλουν σε τίποτα διαφορετικό από αυτό που κατακρίνουν…

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν λογαριάζουν προσωπικό όφελος όταν καλούνται να βοηθήσουν κάποιο συνάνθρωπό τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που πρόθυμα μοιράζονται ό,τι έχουν και δεν έχουν, με αυτούς που έχουν ανάγκη.

Υπάρχουν άνθρωποι που δέχονται τον συνάνθρωπό τους όπως είναι χωρίς να προσπαθούν να τον αλλάξουν για να τους βολεύει.

Το δυσκολότερο είναι το απλό!

Η προσπάθεια από τη μια να κατακτήσουμε «ανώτερα επίπεδα» συνείδησης και από την άλλη να απαλλαγούμε από τα συμπτώματα που έχουν εμφανιστεί στη ζωή μας (ή στον κόσμο μας) και δεν τα θέλουμε, οδηγεί σε όλο και περισσότερα αδιέξοδα, διαχωρισμό και αυτό-αμφισβήτηση.

Γιατί αδυνατούμε ν' αντιληφθούμε το προφανές;

Γιατί αρνούμαστε πεισματικά ν’ ασχοληθούμε με αυτά που έχουμε μπροστά μας;

Γιατί είμαστε τόσο αφοσιωμένοι στο να εντοπίζουμε τα λάθη των άλλων, να παραμένουμε στην ηττοπάθεια, να δίνουμε απλόχερα συμβουλές που δεν έχουμε κατακτήσει οι ίδιοι;

Γιατί συνεχίζουμε να τρέχουμε, να κυνηγάμε απατηλά όνειρα βασισμένα σε κούφιες απολαύσεις και ψεύτικες ασφάλειες;

Έτσι ξυπνάμε!

Τόσα πολλά άσχετα βλέπω και ακούω περί «ξυπνήματος», αφύπνισης δηλαδή, που έχει καταντήσει γελοίο το πράγμα. Ας μην περιπλέκουμε τα πράγματα περισσότερο…

Ξεκινάμε να ξυπνάμε όταν τολμάμε ερωτήσει που δεν τολμήσαμε ποτέ να κάνουμε.

Οι συνηθισμένες απαντήσεις που έχουμε μάθει να δίνουμε αλλά και να περιμένουμε, από φόβο και έλλειψη ιδίας σκέψης, γεννάνε απλά επιπλέον προβλήματα, τα οποία, αισθανόμαστε ισχυροί προσποιούμενοι ότι λύνουμε.

Οι ερωτήσεις είναι πολύ πιο δύσκολο ν’ απαντηθούν από ότι νομίζουμε…

Μαθητής: τίτλος τιμής

Κάθε μέρα, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, απαντάμε σε μια ερώτηση που δεν εκφράζεται συνειδητά:

Ποια/ος είμαι;

Φυσικά, δεν είναι τόσο απλή ερώτηση, ούτε εκφράζεται τόσο λιτά όσο την αντιλαμβάνεται ο επιφανειακός νους μας. Όμως, η πραγματικότητα είναι – έστω κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε – ότι την απαντάμε κάθε λεπτό της μέρας, με κάθε απόφαση που παίρνουμε. Και παίρνουμε χιλιάδες αποφάσεις μέσα σε μια μέρα… ακόμα κι όταν νομίζουμε πως «δεν μπορούμε να αποφασίσουμε», πως αμφιταλαντευόμαστε ανάμεσα σε δυο ή περισσότερες επιλογές.