Τι επιλέγουμε για τα παιδιά μας;

Για πολλούς, πιο μεγάλη σημασία έχει το ότι το unschooling ή homeschooling είναι παράνομο παρά το τι προσφέρουν πραγματικά στα παιδιά τους, μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος. Κάποιοι άλλοι ενδιαφέρονται περισσότερο για την ουσία της εκπαίδευσης των παιδιών τους, έχοντας αντιληφθεί ότι η παιδεία είναι ανεξάρτητη του υπάρχοντος εκπαιδευτικού συστήματος και ότι πολεμώντας κάτι, ενώ παραμένουν συμβιβασμένοι σε αυτό, δεν οδηγεί πουθενά. Για αυτούς γράφω!

Το αν θα επιλέξει κάποιος να απαλλάξει ή όχι το παιδί του από το σχολικό σύστημα, είναι τεράστια συζήτηση, χωρίς εύκολες απαντήσεις, που οφείλει να κάνει με τον εαυτό του. Είμαι όμως σίγουρη ότι οι περισσότεροι από μας, δεν θα επιλέγαμε αυτή την οδό, αν είχαμε άλλη, πιο δημιουργική εκδοχή.

Όμως το unschooling σημαίνει πολύ περισσότερα πράγματα από απλή μη συμμετοχή στο σχολείο. Η έννοια είναι ευρύτερη (ή θα έπρεπε να είναι) και αφορά τον από-προγραμματισμό μας, από κάθε είδους προγραμματισμούς που κρατάνε κλειστό και παγιδευμένο το νου μας και κατ’ επέκταση τον εαυτό μας. Διότι, αν δεν έχουμε οι ίδιοι απαλλαγεί απ’ όσα μας περιορίζουν, πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε πως μπορούμε να προσφέρουμε κάτι διαφορετικό στα παιδιά μας;

Δυο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι

Μας αρέσει να λέμε ότι όσο η μια πολικότητα, η αρνητική, αγριεύει, τόσο η άλλη η θετική αναδιπλώνεται και εμφανίζεται. Δεν νομίζω να αντιλαμβανόμαστε οι περισσότεροι τι ακριβώς σημαίνει αυτό (και στις δυο πλευρές). Τις τελευταίες μέρες είχα την ευκαιρία να το ζήσω και να το διαπιστώσω όλο αυτό, σε όλο του το μεγαλείο.

Το σύστημα, σε όλα τα επίπεδα και τους τομείς του, καθημερινά χειροτερεύει, ξεπερνά τα όρια επικίνδυνα, και με θράσος επιμένει να αδικεί, να αρπάζει, να εξευτελίζει τον άνθρωπο και την ίδια τη ζωή. Η πιο πρόσφατη μου εμπειρία αφορούσε το σύστημα «υγείας», το οποίο έχει καταντήσει σύστημα εμπορίου, διαφθοράς και εκμετάλλευσης του ανθρώπου, της τεχνολογίας… και αναφέρομαι στον ιδιωτικό τομέα. Αν υπάρξει ανάγκη και λόγος θα αναφερθώ μελλοντικά με συγκεκριμένα γεγονότα, ονόματα και πρακτικές που είδα, άκουσα, βίωσα η ίδια…

Ντρέπομαι…

Ντρέπομαι που ανήκω σε αυτή τη γενιά που ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει την τεράστια ευθύνη που έχει απέναντι στην ίδια τη ζωή, τη συνέχιση, τα παιδιά, την ύπαρξη.

Θυμώνω και αηδιάζω με τα ψεύτικα λόγια «ενδιαφέροντος», «ανάπτυξης» και «επένδυσης» που είναι μεγάλα αλλά κούφια, φανταχτερά αλλά άδεια από συνέπεια, ευθύνη και ανάλογη δράση.

Λυπάμαι που ακόμα ζει και βασιλεύει το σύστημα του προσωπικού κέρδους, της άγνοιας και της τεράστιας παραπληροφόρησης.

Αγωνιώ για την παρατεταμένη αδράνεια, τον ανίσχυρο πανικό που ακινητοποιούν τον κατά τα άλλα ασύλληπτο δυναμισμό της ατομικότητας.

Ντρέπομαι για τα ψεύτικα ιδανικά που παρορμητικά μεταφέρουμε στα παιδιά μας, όντας ένοχοι, μικροί και αποπλανημένα πρόβατα στο ισχυροφανές σύστημα υποδούλωσής μας.

Κατάθλιψη: όχι, δεν είναι ασθένεια

Φυσικά και δικαιούσαι να παραιτηθείς, να είσαι θλιμμένος, να θέλεις να δραπετεύσεις αυτή την ηλίθια πραγματικότητα που ζούμε ως κοινωνία. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις είναι να απορρίψεις τον εαυτό σου γι’ αυτό ή να προσπαθήσεις να τον «διορθώσεις» με θεωρίες «αγάπης και φωτός» που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την αληθινή ζωή! 

Τι νόημα έχουν οι θεωρίες όταν δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει το επόμενο σου γεύμα, όταν δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με κανέναν, όταν έχεις τόσο θυμό μέσα σου, όταν έχεις χάσει τη δουλειά σου, όταν τίποτα δεν έχει καμία σημασία πια; Τι νόημα έχει να προσπαθείς να οραματιστείς «κάτι θετικό», όταν όλες οι εικόνες που έρχονται κατακλυσμιαία στο νου σου είναι εικόνες φρίκης, καταστροφής, ματαιότητας και απόρριψης; Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι και που μπορείς να ανεχτείς είναι κάποιον εξυπνάκια να σου λέει να είσαι αισιόδοξος, να «βλέπεις τη φωτεινή πλευρά της ζωής». ΔΕΝ υπάρχει φωτεινή πλευρά! Συνειδητοποίησέ το, αποδέξου το! Κυλιέσαι στα σκατά και στριφογυρίζεις χαοτικά γύρω από αρνητικές διαδικασίες σκέψης. Αυτό είναι μόνο!

Λυπάμαι...

Πόσο λυπάμαι για όλη αυτήν την παραπληροφόρηση αλλά περισσότερο για όλους αυτούς που τη δέχονται ασυζητητί, διαιωνίζοντας το ανθρώπινο δράμα. Λυπάμαι και θυμώνω για πολλά πράγματα που πλέον αντιλαμβάνομαι κι ας θέλουν να κρύβονται από το προσκήνιο της συνειδητότητάς μας.

Λυπάμαι για τους απογοητευμένους και τους ευκολόπιστους που διαχώρισαν την πνευματικότητα από τον υλισμό, την καθημερινότητα από τη φιλοσοφία, το νόημα της ζωής με την επιλογή της δράσης τους. Βλέπω ανθρώπους που στερούνται διάκρισης να απορρίπτουν συνολικά, ό,τι έχουν αποφασίσει ότι δεν ταιριάζει με τις πεποιθήσεις και τις παρελθοντικές δομές τους.

Έχω ένα Όραμα!

Μερικές φορές νοιώθω πως άδικα γράφω, άλλες απλά ακολουθώ την καρδιά μου χωρίς να προσπαθώ να ορίσω ή να αξιολογήσω οτιδήποτε. Και αφήνω τα άρθρα να πάρουν τη δική τους πορεία… μια πορεία που ακολουθεί τη δική μου, σε μια ζωή γεμάτη περιπέτειες, αλλαγές και ανατροπές.

Ποτέ δεν φανταζόμουν, όταν ήμουν μικρότερη ότι τα «πενήντα» θα ήταν έτσι! Διαπιστώνω, τώρα που πέρασα το κατώφλι, ότι είναι απλά ένα νούμερο, που όσοι το επιτρέπουν, τους ορίζει, τους εμποδίζει και συχνά τους διαμορφώνει. Μ’ εμένα δεν συμβαίνει, και γι’ αυτό δεν έχω κανένα λόγο να το κρύβω.

Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που ήρθε σε αυτόν τον κόσμο χωρίς να νοιώθει ποτέ ότι ανήκει απόλυτα σε αυτόν, χωρίς να έχει καταφέρει να συμβιβαστεί με αυτόν. Η πιο επιεικής λέξη που θα χαρακτήριζε την περίπτωσή μου είναι «περίεργη». Η συμμόρφωση και εγώ, ποτέ δε γίναμε φίλες… και όσο μεγαλώνω, τόσο εκδηλώνεται εντονότερα αυτό, χωρίς να ξέρω αν έχει όρια και σταματημό.

Όσο συνδέομαι με τον Εαυτό μου, τόσο λιγότερο μ’ ενδιαφέρει η γνώμη που έχουν οι άλλοι για μένα ή για τις ιδέες και τις ανατροπές μου. Όσο ενώνομαι με το Είναι μου, τόσο «επιστρέφω» και γίνομαι παιδί, που θέλει να αμφισβητεί τα πάντα και να ανατρέπει τα δεδομένα. Η εσωτερική Όραση μου επιτρέπει να βλέπω πίσω και πέρα από τα φαινόμενα, να αποκωδικοποιώ (όχι πάντα και έχει και αυτό τη σημασία του) τις εικονικές πραγματικότητες και το μάτριξ. Αυτό συνοδεύεται με τεράστια ευθύνη, την οποία άλλοτε αναλαμβάνω ευχαρίστως και με απόλυτη προθυμία, άλλοτε με βαραίνει και με οδηγεί αναπόφευκτα μακριά από την κοινωνία, σε μια προσπάθεια να ισορροπήσω πάλι και να επικοινωνήσω.

Σκόρπιες σκέψεις...μη δίνετε σημασία...

Διαισθάνομαι τελευταία ένα αόρατο «κενό» να πλανιέται στην ατμόσφαιρα, μια παγωμάρα, ένα φοβικό «σταμάτημα», σαν να περιμένει κάτι να συμβεί.

Η ενέργεια σίγουρα αλλάζει, αν και δεν γίνεται αντιληπτό αυτό σε συλλογικό επίπεδο. Τον φετινό χειμώνα θα δούμε και θα ζήσουμε πολλά. Οι ισορροπίες αλλάζουν αλλά τίποτα δεν μπορεί να προβλεφθεί. Σίγουρα ψηλαφούμε – όσοι μπορούμε – τις τάσεις, και βάσει αυτές επιλέγουμε τη δράση μας.

Βλέπω πολλούς να έχουν σταματήσει να μιλάνε. Πολλές προηγούμενες προβλέψεις, πέρασαν αναγκαστικά στην αφάνεια του ψεύδους. Πολλοί δήθεν αρχηγοί και καθοδηγητές σώπασαν ή έχασαν την αίγλη τους. Ανακυκλώμενα αποφθέγματα έχουν κοπάσει αρκετά. Απλοί, σκεπτόμενοι άνθρωποι έχουν αρχίσει να εκφράζονται δειλά. Καλό αυτό!

Ο ρόλος της Ειδικής Εκπαίδευσης

 Ένας όρος που έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε και να εμπιστευόμαστε, ακόμα και να λειτουργούμε, χωρίς να αναρωτιόμαστε αν όντως ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες και ικανότητες των παιδιών μας. Διερωτώμαι…

Παρακολουθώντας παιδιά με «ιδιαίτερες ικανότητες» όπως χαρακτηριστικά ονομάζονται, αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως έχουμε κάνει λάθος εξ’ αρχής, οικοδομώντας μια φιλοσοφία «βοήθειας» και στήριξης, με πολλά κρυμμένα σημεία σκέψης, που περισσότερο στηρίζουν τον δικό μας εγωισμό.

Το άγνωστο δεξί ημισφαίριο (εισαγωγή)

Έχω καταλάβει πια (επιτέλους), ότι δεν μπορώ να «σώσω τον κόσμο», δεν μπορώ ν’ αλλάξω την κοινωνία και ότι είμαι απλά ένας κόκκος άμμου, στην απεραντοσύνη της ζωής. Όμως παράλληλα, έχω καταλάβει ότι οφείλω την αλήθεια μου, οφείλω να εκφράσω αυτό που γνωρίζω, ανάμεσα στα τόσα που ακόμα δεν γνωρίζω. 

Χρειάζεται τεράστια έρευνα, πολύχρονη αφοσίωση και παίδεμα, για να καταλήξει κάποιος με τόση σιγουριά σε αυτό που η καρδιά φωνάζει και ο νους έχει επιτέλους αποδεχτεί. Χωρίς να χρειάζομαι πλέον τη συμφωνία κανενός, χωρίς να έχω την υποστήριξη των στατιστικών ερευνών, πολλές από τις οποίες είναι κατευθυνόμενες, οφείλω, νοιώθω, να δώσω αυτούσια, αυτό που αποκαλύπτεται και είναι αληθινό. Εύχομαι, οι κατάλληλοι άνθρωποι,, που έχουν τα μέσα και τη γνώση, να το πάρουν και να το κάνουν «επιστήμη», στηρίζοντάς το με αδιάψευστα στοιχεία αποδεικτικά, όταν έρθει η ώρα της αλλαγής των πεποιθήσεών μας.

Θα χρειαζόμουν τόμους βιβλίων για να αναφερθώ αποτελεσματικά στο πώς κατέληξα σε αυτά τα συμπεράσματα, στο πώς μού αποκαλύφθηκε αυτή η γνώση, αλλά ίσως αυτό δεν έχει σημασία σε αυτή τη φάση. Όποιος είναι έτοιμος να τη συλλάβει, ξέρω ότι θα συνδεθεί με αυτήν και θα αναγνωρίσει την αλήθεια της, μέσα του.

Η τραγωδία αρχίζει...

Πλησιάζει το ξεκίνημα μιας ακόμα νέας ακαδημαϊκής χρονιάς. Όσο σκέφτομαι τα παιδάκια (ειδικά), που, εκτός από την καθιερωμένη βόλτα στο Jumbo για να ζήσουν για λίγο το φαντασμαγορικό όνειρο των νέων αποκτημάτων, στον χρωματιστό, λαμπρό κόσμο της ύλης, αυτό που τα περιμένει είναι κάθε άλλο παρά παράταση της χαράς, του ενθουσιασμού και της δημιουργικότητάς τους. 

Η συνέχεια, λίγο πολύ γνώριμη… ατελείωτες ώρες στο διάβασμα, γεμάτες ώρες και μέρες με επιλογές που δεν έχουν κάνει τα ίδια, μακριά από το παιχνίδι, μέσα σε μια κοινωνία του πρέπει, της διάγνωσης και της αντιμετώπισης, της επιφανειακής αξιολόγησης και της συνειδητότητας κλώνων. Με τρομάζει! Αυτά, ακόμα νομίζουν ότι ίσως κάτι αλλάξει, ίσως φέτος να είναι διαφορετικά όλα, προσδοκώντας από τον εαυτό τους να φτάσουν, να περάσουν, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι έχουν ήδη μπει και παγιδευτεί στο παιχνίδι της σύγκρισης, της επίδειξης και του κρυφού…

Αφύπνιση ή άλλη μια παρανόηση στις πολλές;

Ποτέ πλέον δεν αποφασίζω και κάθομαι να γράψω ένα άρθρο, επί τούτου. Όλα αναδύονται από μόνα τους, ανεξάρτητα από τη δική πρόθεση και θέληση, αρχίζοντας να «γράφονται» στο κεφάλι μου, ενόσω εγώ ασχολούμαι συνήθως με άλλα πράγματα. Έτσι κι αυτό, άλλη ήταν η αρχική πρόθεση, αλλιώς συνδυάστηκε μέσα μου…

Τον Ιούλιο του 2011 είχα γράψει ένα άρθρο, «Η ώρα των πολεμιστών», χωρίς να συνειδητοποιώ το μέγεθος της ευθύνης του και χωρίς να γνωρίζω φυσικά την τροπή της μετέπειτα ζωής μου. Τώρα, ένα χρόνο περίπου αργότερα, βρίσκομαι σε ένα κομβικό σημείο της ζωής μου, από όλες τις απόψεις και σε όλα τα επίπεδα, που ξέρω ότι αντικατοπτρίζει το συλλογικό γίγνεσθαι, έστω κι αν δεν φαίνεται τόσο ξεκάθαρα ή δεν έχει συνειδητοποιηθεί ακόμα από πολλούς.

Όντας ασυμβίβαστη, ανήσυχη, ενθουσιώδες παιδί και αθεράπευτα ρομαντική (οι έννοιες δεν αντιστοιχούν με τις τρέχουσες αντιλήψεις περί αυτών), και ανίκανη να επαναπαυθώ «στις δάφνες μου», πολύ πρόσφατα αντιλήφθηκα με έκπληξη και θλίψη, την συλλογική αντίληψη περί αφύπνισης και το νέο μάτριξ που έχει δημιουργηθεί. Κάπου εδώ αδυνατώ να λεκτικοποιήσω την εσωτερική σφαιρική αντίληψη, τις πολλαπλές εικόνες και πληροφορίες που συλλαμβάνω και μένω μετέωρη να περιμένω καθοδήγηση και έμπνευση…

Η Εφηβεία... δύσκολη υπόθεση!

Οι περισσότεροι γονείς τη φοβόμαστε και σχεδόν όλοι την περνάμε δύσκολα… κάποιοι θεωρούν ότι δεν την περνάνε ποτέ.

Πάντα θεωρούσα ότι οι ειδικότεροι για ένα θέμα είναι αυτοί τους οποίους αφορά, αντί να μιλάνε άλλοι γι’ αυτούς. Εύχομαι λοιπόν να διαβάσουν το άρθρο οι έφηβοι και να τολμήσουν να πουν τη γνώμη τους, να εκφράσουν ο καθένας τη δική του οπτική, για να βοηθήσουν την κατανόηση. Δεν θα επιχειρήσω λοιπόν να μιλήσω γι’ αυτούς αλλά προς τους γονείς, ως γονιός και μέσα από την εμπειρία μου με γονείς και εφήβους.

Τι κάνει την εφηβεία τόσο δύσκολη;

Κατ’ αρχάς και μόνο ότι τη θεωρούμε δύσκολη, «την τρομερή ηλικία», από την οποία ευχόμαστε να επιβιώσουμε, ήδη βάσει μέσα μας τον προγραμματισμό ότι θα ζήσουμε κάτι που δεν θέλουμε. Ακούμε άλλους, διαβάζουμε πολλά, περιμένουμε τα χειρότερα… ό,τι δεν μπορούμε να ελέγξουμε.

Το ενδιάμεσο κενό

Κύκλους κατανόησης κάνουμε. 

Κάθε κύκλος είναι αποκαλυπτικός ή και καθηλωτικός, ανάλογα με τον τρόπο που τον αντιλαμβανόμαστε και τον αισθανόμαστε.

Υπάρχει μια περίοδος σχεδιασμού και υλοποίησης και μια περίοδος ανταμοιβής ή εμπειρίας της προηγούμενης. Αλλά ενδιάμεσα των δυο, υπάρχει ένα ενδιάμεσο κενό, απόλυτα αναγκαίο, όμως συχνά μη αποδεκτό.

Στη γραμμικότητα που ζούμε, στο διχασμό των αντιθέτων και στην ανάλυση και κατανόησή τους, έχουμε ανάγκη να γνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε όλα τα στάδια της δημιουργίας, αντί να προσπαθούμε να τα γεφυρώσουμε, να τα αγνοήσουμε ή να τα ντύσουμε με αντίθετες, όμορφες θεωρίες περί «ενότητας», «του όλου» και «ελεύθερης βούλησης». Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν λειτουργεί ουσιαστικά, αγνοώντας και μη θέλοντας να υπάρχουμε σε οποιοδήποτε από τα αναγκαία στάδια της δημιουργίας.

Μεγαλώνοντας παιδιά

Είναι ο δυσκολότερος και ο σπουδαιότερος ρόλος που αναλαμβάνουμε ποτέ, είτε αισθανόμαστε και συνειδητοποιούμε την ευθύνη είτε όχι. 

Σιχαίνομαι τις συμβουλές και απεχθάνομαι τα άρθρα και τις διδαχές συγκεκριμένων πρακτικών «κάνε αυτό, μην κάνεις το άλλο» που έχουν ως βάση τους το φόβο και τις ενοχές. Απεχθάνομαι επίσης τις γενικεύσεις και τις κατηγοριοποιήσεις με ανάλογα συμπεράσματα – θεωρίες, από θεωρητικούς. Αντιθέτως, σέβομαι και δίνω σημασία σε προσωπικές διαπιστώσεις, απόψεις μέσα από τη βάσανο του προσωπικού βιώματος, που θεωρώ ότι είναι και ο μόνος δάσκαλος τελικά, ειδικά αν αυτό παντρεύεται με πληροφόρηση, έρευνα, αμφισβήτηση ιδεών και δεδομένων.

Σκοπός μου επομένως είναι να δώσω κάποιες σκέψεις, τροφή για σκέψη περισσότερο, που ο καθένας, ανάλογα με την διεύρυνση της συνειδητότητάς του, θα αξιοποιήσει ανάλογα.

Φαντάσου για λίγο...

«Σκέψου να είχαμε όλοι οι άνθρωποι τηλεπάθεια. Φαντάσου να μπορούσες να διαβάσεις καθαρά την κάθε σκέψη του κάθε ανθρώπου στον οποίο εστίαζες την προσοχή σου και αντίστοιχα ο καθένας που το επέλεγε, να διάβαζε την κάθε δική σου σκέψη με κρυστάλλινη διαύγεια. Σκέψου να έβλεπες τις εικόνες του, να αισθανόσουν το συναίσθημά του. Σκέψου να αντιλαμβανόσουν τις πραγματικές προθέσεις πίσω από τα λόγια και την κάθε σκέψη, το ίδιο και οι άλλοι για σένα. Πόσο θα άλλαζαν τα πράγματα αν δεν υπήρχαν μυστικά, αν όλες οι σκέψεις ήταν διαθέσιμες και φανερές ανά πάσα στιγμή σε όλους; Αναλογίσου όλες τις σκέψεις για τις οποίες ντρέπεσαι, όσες δεν θα ήθελες να έχεις. Σκέψου πόσο διαφορετικό είναι το μέσα σου από αυτό που τελικά φανερώνεις και υποστηρίζεις λεκτικά. Τόλμησε να ζήσεις για λίγο μέσα σε αυτήν την εικονική πραγματικότητα, έχει να σου αποκαλύψει πολλά.

Για την Ομοιοπαθητική

Η ομοιοπαθητική, όπως και άλλες γνήσιες και αυθεντικές, εναλλακτικές θεραπείες, είναι η πλησιέστερη μορφή Αυτοΐασης, που μπορεί να επιτευχθεί. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, που υπάρχουν χιλιάδες ομοιοπαθητικά ενεργειακά φάρμακα και άπειροι τρόποι να δεις έναν ασθενή. Οι καταλληλότεροι ομοιοπαθητικοί θεραπευτές δε, γνωρίζουν καλά ότι η πρόκληση να διεισδύσουν στα «άδυτα» του ψυχισμού του ανθρώπου που ζητά τη βοήθειά τους, δεν είναι εύκολο κατόρθωμα. Η μέθοδος λειτουργεί αποτελεσματικά, από αυτούς που λειτουργούν με ευλάβεια, ταπεινότητα και σιγουριά το έργο τους… που περιλαμβάνει τη μάθηση, τη συνεχιζόμενη μόρφωση και διεύρυνση της δικής τους συνειδητότητας.

Είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν, κατόπιν ιδίας εμπειρίας αλλά και μέσα από τις εμπειρίες πολλών άλλων ατόμων, ότι η ομοιοπαθητική, μπορεί να θεραπεύσει σχεδόν κάθε σύμπτωμα και ασθένεια. Πέρα από αυτό, λειτουργεί υποστηρικτικά και θετικά, ΚΑΙ στον ψυχισμό του ανθρώπου: στα συναισθήματα και στο νου… φτάνει να αναλάβει την ευθύνη και να γνωρίζει ότι δεν αρκεί να «πάρει ένα φάρμακο» αλλά χρειάζεται η δική του, ηθελημένη αφοσίωση, στην εξερεύνηση (ουσιαστικά) των κρυμμένων κομματιών του.

Δεν είναι επομένως το «τέρμα» ή ο προορισμός μιας ασθένειας η ομοιοπαθητική, αλλά η αρχή και το μέσον, που θα βοηθήσει, όποιον θέλει πραγματικά να θεραπευθεί, να συνθέσει τα αποκομμένα κομμάτια του εαυτού του, τα οποία το σώμα του φανερώνει με μπλοκαρισμένη ενέργεια, έλλειψη ή πάθηση.

Τα αρνητικά συναισθήματα μας «καταστρέφουν»;

 Όχι φυσικά, παρόλο που βολεύει να το πιστεύουμε γιατί έτσι συνεχίζεται θριαμβευτικά η ύπνωση της συνειδητότητας. Είναι κάτι που όλοι έχουμε επιλέξει να το πιστεύουμε κατά καιρούς, όμως ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε όσοι είμαστε έτοιμοι για την αλήθεια, που θα μας απελευθερώσει από κάθε περιοριστική αντίληψη.

Τα συναισθήματα, οποιαδήποτε συναισθήματα, παράγονται από σκέψης ταύτισης. Τι είναι οι «σκέψεις ταύτισης»; Ένα συγκεκριμένο συναίσθημα πυροδοτεί εικόνες στο νου, που έχουν τη βαρύτητα του βιώματος στον ψυχισμό μας. Είναι δηλαδή οι εικονικές πραγματικότητες που φτιάχνει ο νους, χωρίς την συνειδητή συγκατάθεσή μας, για αυτά που έχουμε βιώσει, δει ακούσει, ζήσει και έχουμε ταυτιστεί με αυτά συναισθηματικά. Το παρόν συναίσθημα είναι επανάληψη του ίδιου παρελθοντικού συναισθήματος, που συνδέεται αυτόματα με το συγκεκριμένο βίωμα, περιστατικό, εικονική πραγματικότητα. Κάθε φορά που η διαδικασία επαναλαμβάνεται, το συναίσθημα γίνεται πιο έντονο και πιο ισχυρό.

Όμως καμία κατάταξη ή αποφυγή ή υποτίμηση κανενός συναισθήματος δεν θα αφαιρέσει τη σκέψη - εικόνα - πεποίθηση από το νου, ούτε θα μας απαλλάξει από το αποτέλεσμα της αντίδράσής μας. Ποιας αντίδρασης; Να κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον Εαυτό και να αποποιούμαστε την ευθύνη μας, για ό,τι ο νους δεν μπορεί να συνδέσει, αλλά δημιουργεί. 

Πώς επικοινωνούμε ή μάλλον... δεν επικοινωνούμε

Φυσικά πιστεύουμε ότι το κάνουμε, αλλά αυτό που έχουμε ονομάσει ως «επικοινωνία» μέχρι στιγμής, είναι ένα απλό, φτωχικό υποκατάστατο, μιας επικοινωνίας που ακόμα δεν έχει επιτευχθεί, τουλάχιστον σε συλλογικό επίπεδο.

Τι κάνουμε δηλαδή;

· Κανένας δεν ακούει κανέναν ουσιαστικά. Όταν νομίζεις πως ακούς τον άλλον, αυτό που ο νους σου κάνει ουσιαστικά, είναι να ετοιμάζει ήδη την απάντησή του, βάσει των θέσεών του, αυτά που έχει ήδη δομημένα μέσα του, σε μια προσπάθεια να πείσει, να φανεί, να επικυρώσει.

· Δεν κάνουμε ερωτήσεις. Έχουμε άπειρα κενά στη σκέψη μας καθώς ακούμε κάποιον ή διαβάζουμε κάτι (το ίδιο είναι), τα οποία δεν συνειδητοποιούμε καν, μένοντας εστιασμένοι σε αυτό που εμείς πιστεύουμε, θέλουμε να περάσουμε ή να επιβεβαιώσουμε. Τα κενά αυτά επομένως, «γεμίζει» ο ίδιος ο εγωικός νους, με δικές του υποθέσεις, δικές του ερμηνείες, συνεχίζοντας την ταύτιση, την ενίσχυση και την κυριαρχία του εγώ.

Για τη Σοφία…

Η μικρή μου κόρη με έχει ρωτήσει αρκετές φορές, «μαμά, τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» Δυσκολεύτηκα να της απαντήσω και ακόμα δεν της έχω δώσει μια ευθεία απάντηση… μέχρι τώρα, που όλα αρχίζουν να συνθέτονται μέσα μου.

Αρχικά, πρόσεξα τη δυσφορία μέσα μου καθώς με ρωτούσε, ενώ ο νους μου προσπαθούσε απεγνωσμένα να βρει λογική στην ερώτησή της. ΟΤΑΝ μεγαλώσω; Δεν έχω μεγαλώσει ακόμα; Μα είμαι σχεδόν 50! Έχω ήδη αποφασίσει τι θέλω να κάνω…. ΝΑ ΚΑΝΩ… ο νους ερμηνεύει το «τι θέλεις να ΓΙΝΕΙΣ» ως «τι θέλεις να ΚΑΝΕΙΣ»! Οπότε, το εγώ υποθέτει, με μεγάλη δυσφορία πάλι, «δεν έχω ήδη κάνει αρκετά, δεν κάνω αρκετά»; Αλλά ακόμα και όταν συνειδητοποιώ όλ’ αυτά, η απάντηση ακόμα μου διαφεύγει. Έχω μάθει να μην προσπερνώ με «ελαφριά καρδιά», καμία ερώτηση της κόρης μου…

Σήμερα το πρωί, μετά από καταιγισμό σκέψεων, εικόνων και επιγνώσεων, τελικά μου δόθηκε η απάντηση (και πολλά άλλα μαζί της). Έτσι έρχονται όλα… με ένα κατακλυσμιαίο τρόπο, και τότε ο νους έχει την απίστευτη δουλειά να προσπαθήσει να βάλει «τα πάντα» σε γραμμική, δομημένη, κατανοητή, λεκτική διάταξη. 

…………..

Η υποκρισία της καταπολέμησης των εθισμών

…γιατί δεν μπορούμε να σταματήσουμε κανένα εθισμό

Κάθε φορά που αρχίζω να γράφω, αισθάνομαι μια πραγματική πρόκληση να καταφέρω να διατυπώσω κάθε σκέψη, επίγνωση και εικόνα που βρίσκονται στο μυαλό μου, λεκτικά. Και κάθε φορά συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι αδύνατον. Υπάρχουν τόσες οπτικές και επίπεδα σε κάθε θέμα, που έχω καταλήξει ότι τα άρθρα μπορούν να χρησιμεύουν μόνο ως έναυσμα, για να βοηθήσουμε τη διαφοροποίηση της σκέψης μας.

Οι εθισμοί είναι ένα τεράστιο θέμα που αφορά όλους μας καθώς όλοι, λίγο έως πολύ, παγιδευόμαστε στον έναν ή στον άλλο εθισμό. Οι οποιεσδήποτε πληροφορίες παραμένουν γενικές, ενώ ο καθένας χρειάζεται να εισχωρήσει βαθιά στον εαυτό του.